Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Jesteśmy ubrani na czarno,
Jesteśmy zanurzeni we krwi,
Na hełmach mamy trupie czaszki,
Hura! Hura! ^{[ 49 ]}.

Widzieliśmy już, że Che Guevara chciał wystrzelić rakiety nuklearne na Nowy Jork, a kiedy to się nie udało, planował olbrzymią akcję podkładania bomb. Hitler miał takie same perwersyjne fantazje. Był w ekstazie, kiedy oglądał filmy dokumentalne z Londynu i Warszawy, pokazujące te miasta w morzy płomieni spowodowanych niemieckimi nalotami: „Najbardziej zaimponowały mu zdjęcia płonącego Londynu”, zanotował Goebbels. Przy innej okazji, wyobrażając sobie Nowy Jork znikający w huraganie ognia – „wieżowce zamienione w gigantyczne płonące pochodnie, upadające jeden na drugi, zorza eksplodującego miasta rozświetlająca ciemne niebo” – doprowadził się do delirium radości ^{[ 50 ]}.

Jak się okazuje, tam, gdzie Hitlerowi i Che się nie udało, udało się dżihadystom. Ale związki między fantazjami nazistów i fantazjami dżihadystów są znacznie głębsze niż wspólne marzenie o Nowym Jorku i Londynie w płomieniach. Naziści rzeczywiście pomogli wzniecić to, co stało się ruchem dżihadystów i, jak zobaczymy, skutków tej unii nienawiści doświadczamy do dzisiaj. Kolaboracja nazistów i dżihadystów jest jednym z mniej znanych aspektów historii III Rzeszy, ale ma głębokie znaczenie.

Wielki Mufti Jerozolimy w latach 1921-1948, Haj Amin al-Husseini jest jedną z kluczowych postaci w genezie nowoczesnego ruchu dżihadystycznego. Al-Husseini był ekstremistą „ewoluującym równolegle” do Egipcjanina Hassana El-Banna’ego, który założył w Kairze Bractwo Muzułmańskie, organizację, do której przystąpił al-Husseini i wprowadził ją do Palestyny po II wojnie światowej ^{[ 51 ]}. Jest to organizacja dostarczająca spoiwa, które wiąże elementy wewnątrz islamizmu z dzisiejszym radykalnym dżihadyzmem. 

Al-Husseini był wielbicielem niemieckiego reżimu nazistów. Proces Norymberski i proces Adolfa Eichmana ujawniły rozmiary tego uwielbienia. Po raz pierwszy nawiązał kontakt z III Rzeszą w 1937 roku poprzez niemieckiego konsula w Damaszku i zadeklarował solidarność z Hitlerem. Hitler wysłał Eichmanna i SS Oberscherfuehrera Herberta Hagena do Syrii na spotkanie z Muftim, w wyniku którego został on głównym reprezentantem nazistów na Bliskim Wschodzie ^{[ 52 ]}. W 1943 roku al-Husseini skontaktował się z Alfredem Rosenbergiem prosząc, by porzucono określenie „antysemityzm” na rzecz „antyjudaizmu”, ponieważ „antysemityzm” jest „określeniem, które ma negatywne konotacje dotykające świat arabski, sympatyzujący ze sprawą nazistów” ^{[ 53 ]}. Tak jak dżihadyści przejęli język „antyimperialistycznych” rozpraw Zachodu, by uzasadnić swoje działania, w latach czterdziestych XX wieku „funkcjonariusze III Rzeszy posługiwali się ‘antyimperialistycznej’ retoryką, kiedy mówili o świecie arabskim” ^{[ 54 ]}, ku wielkiemu zadowoleniu al-Husseiniego.

Pod koniec lat trzydziestych Mufti spędził pewien czas w Libanie, agitując na rzecz nazistów, zanim ustanowił swoją bazę w Iranie. Podczas wojny Iran stał się „oazą dla agentów Gestapo”, co niewątpliwie odpowiadało al-Husseiniemu, którego „jadowita retoryka wypełniała gazety i radio w Teheranie” ^{[ 55 ]}. Szczególnie dzięki pracy al-Husseiniego „na bazarach Teheranu często widzi się plakaty oznajmiające: ‘W niebie twoim panem jest Allah, na ziemi Adolf Hitler’” ^{[ 56 ]}. W 1941 roku Mufti przeniósł się do nazistowskich Niemiec, gdzie spotykał Hitlera, Himmlera, Von Ribbentropa i innych nazistowskich przywódców ^{[ 57 ]}. 

W wyniku tych spotkań al-Husseini otrzymał własne biuro w Berlinie, jak również dostęp do Radio Berlin, którego używał do nadawania jadowicie antysemickich i pronazistowskich audycji do świata arabskiego ^{[ 58 ]}. Jedna z tych audycji, nadana w 1944 roku, zawierała rozkaz: „Arabowie, powstańcie jak jeden człowiek i walczcie o swoje święte prawa. Zabijajcie Żydów gdzie tylko ich spotkacie. Cieszy to Boga, historię i wiarę. Ratuje to wasz honor. Niech Bóg będzie z wami” ^{[ 59 ]}.

W 1946 roku Trybunał Norymberski otrzymał pisemne zeznanie Dietera Wisliceny’ego, bliskiego współpracownika Adolfa Eichmana w wydziale “Spraw żydowskich” centralnego biura bezpieczeństwa Rzeszy. W zeznaniu tym Wisliceny ujawnił, że w 1942 roku Eichmann szczegółowo przedstawił al-Husseiniemu nazistowskie „rozwiązanie kwestii europejskiego żydostwa”. Muftiemu „bardzo zaimponowało” to, co usłyszał i poprosił, by po niemieckim zwycięstwie w wojnie Eichmann posłał jednego ze swoich agentów do Jerozolimy, gdzie służyłby on jako „osobisty doradca” do „rozwiązania kwestii żydowskiej na Bliskim Wschodzie” ^{[ 60 ]}. 

Latem 1943 roku na spotkaniu z Himmlerem Mufti dowiedział się o sukcesach nazistów w “likwidacji” Żydów. Obecny tam Reichsführer-SS dumnie chełpił się, że „do chwili obecnej zlikwidowaliśmy ich około trzy miliony” ^{[ 61 ]}. W swoich pisanych po wojnie pamiętnikach al-Husseini próbował zatuszować rozmiary swojej współpracy z nazistami twierdząc, że zaszokowało go to, co powiedział Himmler. 

Najwyraźniej szok nie trwał długo, bo w listopadzie tego roku oznajmił, że muzułmanie powinni naśladować przykład nazistów, którzy opracowali „ostateczne rozwiązanie problemu żydowskiego” ^{[ 62 ]}. Rok wcześniej Mufti dostał serdeczny telegram od Himmlera, w którym stwierdza on: „Narodowo-Socjalistyczna Partia ma na swojej fladze wypisaną ‘eksterminację światowego żydostwa’. Nasza partia sympatyzuje z walką Arabów (…) Przesyłam pozdrowienia i życzenia sukcesu w waszej walce” ^{[ 63 ]}. 

Mimo typowo nazistowskich prób powojennego historycznego „rewizjonizmu”, jasne jest, że Mufti w pełni popierał reżim nazistowski i, co więcej, widział w nim przykład i możliwość wyniszczenia wszystkich Żydów w krajach muzułmańskich. Kiedy dzisiaj ludzie zachodu usprawiedliwiają słowa dżihadystów o zabijaniu Żydów, twierdząc, że odnoszą się one tylko do Izraelczyków, nie zaś do światowego żydostwa, dobrze zrobiliby zapoznając się z przykładem al-Husseiniego.

Inny aspekt stosunków al-Husseiniego z nazistami jest wręcz bardziej szokujący. Nie usatysfakcjonowany wspieraniem nazizmu swoją propagandą Mufti poszedł o krok dalej i pomógł Himmlerowi zorganizować muzułmańską dywizję Waffen SS. W 1943 roku wybrał się do Jugosławii i udało mu się zmobilizować przynajmniej 20 tysięcy muzułmanów, którzy stworzyli 13. Górską Dywizję SS Handschar. Ubrani w nazistowskie mundury zabrali się za ludobójczą kampanię, zabijając tysiące serbskich cywilów. Akcje muzułmańskiej dywizji obejmowały morderstwa Żydów w całej Chorwacji i na Węgrzech ^{[ 64 ] [ 65 ]}. Wybór Żydów jako celu był motywowany przekonaniem al-Husseiniego, że Żydzi są „śmiertelnymi wrogami muzułmanów, którzy od niepamiętnych czasów zagrażają muzułmanom przebiegłością i podstępem” ^{[ 66 ]}, który to język słyszymy dzisiaj z ust dżihadystów.

Po porażce Niemiec i upadku III Rzeszy Mufti uciekł do Egiptu, gdzie otrzymał od króla Faruka luksusową willę w Aleksandrii. Jego przybycie do Egiptu posłużyło jako światło przewodnie dla uciekinierów nazistowskich i „solidny strumień” zbrodniarzy III Rzeszy skierował się do Kairu: „W miarę jak coraz więcej nazistów zalewało egipską stolicę, eleganckie bary i elitarne kluby towarzyskie przyciągały zbiór typów spod ciemnej gwiazdy: esesmanów, gestapowskich „specjalistów” od przesłuchań i niemieckich naukowców rakietowych” ^{[ 67 ]}. 

Nazistowscy eksperci dostali pracę doradców egipskiej policji i egipskiej armii ^{[ 68 ]}. Generał major Otto Ernst Remer został „politycznym doradcą” prezydenta Nassera ^{[ 69 ]}. Do Remera dołączyło kilku jego towarzyszy z zakazanej neonazistowskiej socjalistycznej partii Rzeszy, którzy zajęli się szmuglem broni dla arabskich klientów. W Kairze Remer napisał artykuł, w którym twierdził, że Niemcy i Arabowie są prześladowani przez „międzynarodowe żydostwo” i że „stworzenie silnej armii arabskiej jest bezpośrednią i nie cierpiącą zwłoki troską dla niemieckich sił patriotycznych [to jest, nazistów], którzy są gotowi zaoferować usługi swoich najlepszych ludzi” ^{[ 70 ]}. 

W okresie po Faruku Mufti przeniósł się na przedmieście Kairu, gdzie żył w strzeżonej willi i „przyjmował delegacje z całego świata arabskiego, utrzymując bliski kontakt z radykalnymi nacjonalistami z Niemiec i innych krajów”. Mufti zaangażował się w zdobywanie funduszy od Arabów i antysemitów i rozdał ponad milion dolarów rozmaitym neonazistowskim ugrupowaniom, by płacić za ich antyżydowską i antysyjonistyczną propagandę ^{[ 71 ]}.

Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też: Polska praktykująca Refleksje wigilijne

Zobacz komentarze (3)..

Wyślij tekst mailem..

Wersja do druku    PDF    MS Word