W Irlandii wybuchła bomba religijno-społeczno-polityczna. Ten katolicki kraj długo jeszcze będzie odczuwał skutki tego wybuchu.

20 maja 2009 sędzia Sean Ryan opublikował końcowy raport komisji badającej maltretowanie dzieci w irlandzkich instytucjach prowadzonych przez Kościół. Raport liczy 2600 stron, dotyczy ponad 250 instytucji i opiera się na świadectwach tysięcy ich wychowanków. W trwającym dziewięć lat dochodzeniu stwierdzono, że katoliccy księża i zakonnice przez dziesięciolecia terroryzowali tysiące chłopców i dziewcząt w Irlandii, zaś inspektorzy rządowi nie zrobili niczego, by powstrzymać nieustające bicie, gwałty i poniżenia. Dzieciom mówiono często, że ich rodzice nie żyją, gdy żyli, i nie informowano ich o śmierci rodziców, gdy rzeczywiście zmarli. Dochodzenie obejmowało 30 tysięcy dzieci i młodzieży, które przewinęły się przez ten system od lat trzydziestych aż do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia.

Z powszechnym oburzeniem spotkała się reakcja arcybiskupa Westminsteru, Vincenta Nicholsa, który po zapoznaniu się z raportem stwierdził, że duchowni, którzy molestowali seksualnie dzieci, wykazali się odwagą, kiedy przyznali się do swoich czynów. Nie była to jednak tak wielka odwaga, ponieważ zgodnie z umową zawartą między rządem irlandzkim i oskarżonymi zgromadzeniami katolickimi, nazwiska sprawców nie zostały podane w raporcie, a odszkodowania dla ofiar w lwiej części wypłaci państwo, nie zaś zakony.

Raport stwierdza, że molestowanie i gwałty były „endemiczne” w zakładach dla chłopców, na ogół prowadzonych przez Zgromadzenie Braci Chrześcijańskich. Dziewczynki, którymi „opiekowały się” zakony żeńskie, głównie Siostry Miłosierdzia, były znacznie rzadziej molestowane seksualnie, ale zamiast tego były często bite i poniżane.

„W niektórych szkołach regułą był wysoki poziom rytualnego bicia (…) Dziewczynki uderzano przedmiotami zaprojektowanym do zmaksymalizowania bólu i bito je we wszystkie części ciała – informuje raport. — Szeroko rozpowszechniona było poniżanie rodzin i wychowanek”.

Według raportu władze religijne, skonfrontowane z dowodami seksualnego wykorzystywania dzieci, reagowały przez wysyłanie sprawcy do innego miejsca, gdzie na ogół mogli swobodnie wykorzystywać dalej.

„Są dowody, że tacy mężczyźni w kilka dni po zwolnieniu z pracy z powodu poważnych oskarżeń lub przyznania się do wykorzystywania seksualnego otrzymywali inne posady nauczycielskie – donosi raport. – Bezpieczeństwo dzieci na ogół nie było brane pod uwagę”.

Komisja Ryana zidentyfikowała 800 gwałcicieli (oczywiście, zgodnie z umową, nie podając ich nazwisk). Do dziś niespełna dziesięciu z nich zostało skazanych za swoje przestępstwa.

Kościół katolicki przygotowywał się od dawna na ten raport, wielokrotnie odwlekany z powodu zakładanych przez Kościół spraw sądowych, brakujących dokumentów i domniemanej obstrukcji rządowej.

Zgromadzenie Braci Chrześcijańskich opóźniło raport o ponad rok wytoczeniem procesu, który obronił prawo jego członków do anonimowości w tym raporcie, także w wypadkach, w których poszczególni członkowie Zgromadzenia zostali skazani przez sądy za seksualne i fizyczne ataki na dzieci.

W 2002 roku, tuż przed wyborami powszechnymi, 18 zgromadzeń religijnych zawarło umowę z rządem, że w zamian za wpłatę gotówki w wysokości 28,5 miliona euro oraz zobowiązanie przekazania nieruchomości, co razem dałoby państwu 128 milionów euro, rząd przejmie na siebie wszystkie żądania odszkodowań od ofiar oraz poniesie wszelkie koszta sądowe.

Oczekuje się, że końcowy rachunek dla irlandzkich podatników za dziesięciolecia terroru sianego przez zakony religijne będzie wynosił 1,3 miliarda euro. Niektóre z obiecanych nieruchomości, nawiasem mówiąc warte obecnie znacznie mniej, nigdy nie zostały przekazane. Należy dodać, że istnieją dowody (które przedstawia Komisja Ryana), iż pieniądze otrzymywane przez zakony na utrzymanie i kształcenie dzieci w znacznej mierze były wydawane na sam zakon, dzieci zaś były głodne, zmarznięte i przepracowane.

Obecnie rozlegają się żądania, by zrewidować tę umowę. Przyłączyli się do nich także kardynał Sean Brady i arcybiskup Diarmuid Martin, dwaj wiodący hierarchowie kościoła irlandzkiego. Odpowiedź 18 zgromadzeń religijnych składała się z 91 słów. Zaakceptowały one, że „poważnie zawiodły” bezbronne dzieci. Zgłosiły chęć znalezienia sposobów pomocy. I stanowczo odrzuciły możliwość jakiejkolwiek rewizji umowy. W momencie ogłoszenia tej odpowiedzi biskupi irlandzcy byli na spotkaniu, na którym omawiano tę sprawę. Biskupi nie mają bezpośredniej władzy nad zakonami. Jednak w świadomości społecznej stanowią z nimi jedność. Przebąkuje się już, że biskupi zwrócą się do Watykanu o wywarcie presji na te zgromadzenia. Jak dotąd jednak z Watykanu usłyszeliśmy tylko, że aborcje stanowią znacznie większe przestępstwo niż seksualne wykroczenia kleru. Oznajmił to wysoki hierarcha Watykanu, hiszpański kardynał Antonio Canizares, prefekt Kongregacji Czci Boskiej: „Tego, co zdarzyło się w kilku szkołach, nie można porównywać z milionami żywych istot zniszczonych przez aborcję”.

Szef irlandzkiego rządu Brian Cowen także wezwał zakony do przyjęcia na siebie większej odpowiedzialności finansowej.

Komisja Ryana nie ukrywa obrzydzenia zachowaniem Zgromadzenia Braci Chrześcijańskich, którzy na każdym kroku utrudniali pracę Komisji, byle tylko prawda nie wyszła na jaw. Jednym z przykładów, jak ten religijny zakon nauczający nie ustawał w zaprzeczeniach, jest potworne znęcanie się jednego z braci nad dzieckiem w szkole „Artane”. Świadek opowiedział Komisji, jak rozkazano mu zlizać kał z buta jednego z braci, który równocześnie go bił. Sprawca potwierdził to przed Komisją i przyznał się do winy. Mimo tego jego zakon nadal upierał się, że ten incydent nigdy nie miał miejsca.

W Irlandii trwa burza. W telewizyjnym programie "Questions and Answers" głos zabrał jeden z byłych wychowanków Chrześcijańskich Braci, Michael O’Brian. (Jego wstrząsającą wypowiedź  można obejrzeć na YouTube .) Cierpliwie słuchał odpowiedzi dawanych przez polityków, po czym wybuchnął:

„Poszedłem przed Komisję i wypytywało mnie siedmiu adwokatów, wmawiając mi, że kłamię, kiedy powiedziałem im, że zgwałcono mnie w sobotę, potem otrzymałem miłosierne bicie, a następnego ranka przyszedł ten sam człowiek i włożył mi w usta komunię świętą. (…) Mój Boże, siedmiu adwokatów wypytywało mnie non-stop. Próbowałem popełnić samobójstwo. Przywieźli człowieka z Rzymu, miał ponad 90 lat, żeby mi powiedział, że kłamię i że nie bił mnie przez godzinę po całym ciele razem z jeszcze jednym, a nie miałem na sobie jednej nitki”.

W tym tygodniu tysiące ludzi stało w kolejce, żeby wpisać się do księgi solidarności z ofiarami, dodając komentarze: „Wstydzę się, że jestem Irlandczykiem”, „Hańba Kościołowi, hańba państwu”.

We wszystkich gazetach pojawiają się pełne oburzenia i wściekłości listy od czytelników, żądające wykluczenia Kościoła katolickiego z działalności w systemie oświaty i w służbie zdrowia, rozwiązania Zgromadzenia Braci Chrześcijańskich (najgorszego ze sprawców), a także innych zakonów, i przejęcia ich majątków. Są także wezwania do bojkotu mszy kościelnych, zbiórek na tacę i kościelnych sklepów.

Kościół katolicki i jego instytucje w Irlandii doznały niesłychanego uszczerbku i właściwie zatraciły wszelki autorytet moralny. W przyszłym miesiącu zaś ogłoszony zostanie kolejny raport dotyczący działalności setek księży-pedofilów w archidiecezji dublińskiej, których Kościół przez lata osłaniał.

Źródła:

Henry McDonald, ‘Endemic’ rape and abuse of Irish children in Catholic care , „Guardian”, 20 maja 2009
Paddy Agnew, Abortion worse than child abuse, says Vatican figure , “The Irish Times”, 29 maja 2009
David Sharrock, An unholy secret that still haunts Ireland , “TimesOnLine”, 29 maja 2009
Justine McCarthy, Brothers fail to stop the truth coming out , “Tribune”, 24 maja 2009
Mary Raftery, Government must act quickly if religious orders shirk their duty , “Irish Times”, 27 maja 2009
Stephen Collins i Patsy McGarry, Taoiseach calls on religious orders to pay more , “Irish Times”, 27 maja 2009
John Cooney, Fionnan Sheahan i Tom Brady, Pope poised to step in as abuse fund rift deepens , 26 maja 2009
Grasping the moral nettle , “Independent, 26 maja 2009
Marie-Therese O’Loughlin, The Goldenbridge Secret Rosary Bead Factory , Butterflies and Wheels.

Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (16)..

Wyślij mailem..

Wersja do druku    PDF    MS Word

Małgorzata Koraszewska Tłumaczka specjalizująca się w tematyce popularnonaukowej. Tłum. m.in.: J.M. Auel, Wielka wędrówka (1994); J.M. Auel, Łowcy mamutów (1994); E. Bombeck, Nic mi nie jest - po prostu miałem raka (1995); H.S. Kushner, Kiedy złe rzeczy zdarzają się dobrym ludziom (1998); S.I. Greenspan, B.L. Benderly, Rozwój umysłu. Emocjonalne podstawy inteligencji (2000); Ridley M., O pochodzeniu cnoty (2000); C. Wills, Żółta febra, czarna bogini: koewolucja ludzi i mikrobów (2001); M. Ridley, Genom (2001); I. Wilmut, Ponowny akt stworzenia: Dolly i era panowania nad biologia (2002); S. Pinker, Jak działa umysł (2002); S. Olson, Mapowanie historii ludzkości: przeszłość ukryta w naszych genach (2003); S. Jones, Y: O pochodzeniu mężczyzn (2003); G. Miller, Umysł w zalotach. Jak wybory seksualne kształtowały naturę człowieka (2004).  Liczba tekstów na portalu: 10  Pokaż inne teksty autora  Liczba tłumaczeń: 480  Pokaż tłumaczenia autora  Najnowszy tekst autora: Noam Chomsky - autorytet lewicy