Cześć! Szukam rekomendacji książek fabularnych, których akcja toczy się w czasach dżumy dymieniczej. Właśnie wróciłam z wakacji w Edynburgu; podczas zwiedzania starego miasta sporo mówiono o tym, jak wielki wpływ miała tamta epidemia na mieszkańców. Przeczytałam już kilka pozycji literatury faktu na ten temat, ale zastanawiam się, czy znacie jakieś powieści, w których wątek ten stanowi główny motyw fabuły. Z góry dziękuję za pomoc!

Szukam czegoś w stylu *Mojego roku odpoczynku i relaksu* Ottessy Moshfegh, ale jednak nieco innego. Chodzi mi o historię dziewczyny, która naprawdę mocno cierpi – jest w głębokiej depresji, ledwo wstaje z łóżka, a może nawet ma urojenia. Nie mam konkretnych wymagań co do fabuły; zależy mi raczej na ukazaniu depresji jako stanu codziennego, wręcz prozaicznego – nie musi dziać się nic dramatycznego ani smutnego. Mogę obyć się bez klasycznej akcji, byle tylko książka oddawała ten stan przygnębienia.

Dzień dobry. Przeczytałem książkę *How To Sell A Genocide* autorstwa Adama Johnsona i śledziłem doniesienia medialne na ten temat. Zastanawiam się, czy istnieją inne publikacje dostarczające informacji, które nie dotarły do ​​szerokiego grona odbiorców wiadomości, bądź też literatura ogólna omawiająca skutki, aspekty polityczne oraz wszelkie dochodzenia związane z tą sprawą.

Jakie lekkie witryny internetowe na smartfony najlepiej pomagają skrócić czas oczekiwania na obsługę w lokalu?

Cześć! Właśnie zamówiłem swojego pierwszego Kindle'a i chciałbym się do tego przygotować, zbierając polecenia ciekawych książek. Czy ktoś mógłby polecić tytuły w klimacie zbliżonym do pierwszego sezonu „Detektywa” (True Detective) – mroczne, trzymające w napięciu thrillery policyjne lub kryminalne? Uwielbiam też zagadki i horrory – wszystko, co trzyma w napięciu do samego końca. Dzięki wszystkim!

Moja 14-latka nie lubi romansów; woli raczej fantastykę lub lekkie horrory. Czytała już serię *Nevermore* Jessiki Townsend, książki z cyklu *Wildwood*, *Harry’ego Pottera*, *Krainę Opowieści* (Land of Stories) oraz *Igrzyska Śmierci*. Szuka czegoś nieco bardziej dojrzałego, ale nie typowej literatury dla dorosłych.

Wiem, że to dość ogólne pytanie. Ale uświadamiam sobie, że mając 29 lat, wiem mniej, niż bym chciał. Mniej o świecie. Mniej o historii. Mniej o wszystkim. Mam już dość „topienia” mózgu w rolkach na Instagramie i ciągłym zalewie bezwartościowych treści z mediów społecznościowych.

Żeby więc uprzedzić pytanie: „Czego chcesz się nauczyć?”...

Jakie książki byłyby dobrym punktem wyjścia, by po prostu przestać czuć się głupio i nie mieć pojęcia o świecie?

Literatura faktu (oczywiście).

Próbuję reaktywować nasz firmowy klub książki na październik, ponieważ kilka osób wyraziło takie zainteresowanie. Jako że czasu jest niewiele, chciałabym wybrać niezbyt długą lekturę. Poza tym czytam głównie horrory, więc straciłam już wyczucie tego, co może być zbyt przerażające. Myślałam o książce *The September House*, ale jej zakończenie jest dość mocne dla osób, które na co dzień nie czytają horrorów.

Co zatem polecacie? Książka powinna mieć poniżej 300 stron, wprowadzać nieco upiorny klimat (ale bez przesadnego straszenia) i nie skutkować zgłoszeniem mnie do działu HR.

W ostatnich latach polubiłem twórczość pisarzy eksperymentalnych. Mam tu na myśli oczywiście takie dzieła jak *Gra w klasy* Cortázara, *House Mother Normal* czy *The Unfortunates* B.S. Johnsona, *Dom z liści* Danielewskiego, *Multiple Choice* Alejandra Zambry… a ogólnie rzecz biorąc – książki, które wymykają się konwencjonalnej narracji dzięki swojej strukturze albo wręcz braku tradycyjnej fabuły. Jakie są Wasze typy? Co byście polecili?

Cześć wszystkim! Jutro wybieram się do księgarni, więc pomyślałem, że poproszę Was o jakieś propozycje.

Szukam książki, której głównym motywem jest samotność – czy to wynikająca z braku ludzi w pobliżu i fizycznej izolacji, czy po prostu z braku osób, z którymi można nawiązać więź. Fajnie by było, gdyby lektura pomagała oswoić się z samotnością, choć nie jest to konieczny wymóg.

Najlepiej, żeby główną bohaterką była kobieta. Nie przeszkadza mi lekki wątek romantyczny, ale nie chcę, by stanowił on główny punkt fabuły. Jestem otwarty na każdy gatunek, choć lubię kryminały, horrory i thrillery.