Naukowiec postmodernista to tylko odrobinę scjentysta, a więcej (choć po trochu) socjolog, kapłan, szaman i guru, a często nawet kelner, klaun, żigolo i celebryta.
Naukowiec postmodernista w przeciwieństwie do tradycyjnego naukowca, który trzyma się dominującego paradygmatu jak chromy ślepca, podchodzi do uprawiania nauki z dużą twórczą swobodą, elokwencją, inwencją i pełną świadomością dobra, jakiego może przysporzyć sobie, społeczeństwu, a nawet swojemu wydawcy, nie rezygnując jednocześnie z wyznawania "pozanaukowego" światopoglądu i zaspokajania osobistych potrzeb na drodze jogi, kontemplacji i doznań mistycznych.
Naukowiec postmodernista jest świadom, że uprawia naukę, czyli przede wszystkim bierze udział w szczególnej formie aktywności towarzyskiej, która polega głównie na świadczeniu różnych uprzejmości wobec innych naukowców postmodernistów i wobec otaczającej naukę postmodernistyczną rozbudowanej świty oraz na zbieraniu różnych doświadczeń duchowych. Różni się tym od naukowców tradycyjnych, pośród których znajduje się wielu mizantropów, odludków, gburów i zwykłych nudziarzy, nieznających prawdziwej ceny Prawdy.
Dzięki dużemu naciskowi, jaki kładzie się w nauce postmodernistycznej na kształtowanie różnych kompetencji społecznych, naukowiec postmodernista pozostaje zawsze głęboko dyspozycyjny, o ile tylko odpowiada to jego własnym potrzebom, interesom i specyficznemu poczuciu humoru. Dzięki takiemu podejściu nauka postmodernistyczna góruje nad zwykłą nauką swoją elastyczną energią, relatywistyczną rozciągliwością i potencjałem przegięcia w dowolną stronę, o ile tylko znajdzie się ku temu odpowiednia pobudka duchowa, błogosławieństwo, grant i honorarium. W ten sposób nauka postmodernistyczna kreuje prawdziwe gwiazdy i świętych, o których głośno w lokalnych, a nawet światowych mediach; wiecznych kandydatów do Nagrody Nobla, o których nieraz dyskutuje się pod strzechą w najlichszej wiosce, tak oddalonej od cywilizacji, że nawet "Jedynka" nie odbiera, oraz godnych reprezentantów, nosicieli odznaczeń państwowych, doktorów honoris causa i laureatów.
Dlatego też postuluję więcej postmodernizmu w polskiej nauce! Co Państwo na to? To przecież dla Polski wspaniała szansa!!!