Jest już formalny dowód tego, że Szczególna Teoria Względności jest teorią błędną.

W artykule:

Wer. POL: Wyprowadzenie wszystkich transformacji liniowych spełniających wyniki eksperymentu Michelsona-Morleya oraz dyskusja o podstawach relatywistyki
Wer. ENG: Derivation of all linear transformations that meet the results of Michelson-Morley's experiment and discussion of the relativity basics

został przedstawiony formalny dowód tego, że Szczególna Teoria Względności jest teorią błędną. W dowodzie tym nie chodzi o żadne wskazywanie domniemanych paradoksów. Błędna jest interpretacja (czyli rozumienie) matematyki, na której opiera się Szczególna Teoria Względności, a nie matematyka tej teorii.

W artykule przedstawiona jest autorska metoda badania takich zagadnień polegającą na analizie znaczenia jakie ma parametr e (v) występujący w transformacjach zgodnych z wynikami eksperymentu Michelsoana-Morleya. Zrozumienie znaczenia tego parametru było możliwe dzięki analizie ogólnej postaci transformacji, dla której transformacja Lorentza jest jedynie szczególnym przypadkiem. Z pokazanej analizy wynika, że STW jest teorią z rozsynchronizowanymi zegarami, dlatego w tej teorii pomiary, np. jednokierunkowej prędkości nie dają rzeczywistych wartości.

Jeżeli prawidłowo zinterpretuje się matematykę Szczególnej Teorii Względności, wtedy teoria ta przekształca się w Szczególną Teorie Eteru bez skrócenia poprzecznego.

>Dowód Einsteina na dylatację czasu nie jest wcale skomplikowany. Jest rakieta, która porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości światła w próżni. Równolegle do niej w pewnej odległości porusza się z tą samą prędkością lustro.

Wg mnie we wszelkich rozważaniach za dużo uwagi poświęca się próbie zrozumienia co inny autor miał na myśli a za mało własnemu pojmowaniu świata.

Ja dla przykładu zupełnie nie rozumiem wzoru E=mc2, bowiem nie rozumiem zupełnie pojęcia energii jakie zostało w tym wzorze użyte

Sam znudiwalem sobie własne pojęcie energii ale to raczej do tego wzoru nie pasuje.
Sam uznałem, że energia ma dualna postać ruchu i materii i że pomiędzy tymi dwiema formami transformuje co nazywamy zmianą.

Wg mnie każdy wzrost prędkości kosztuje utratę masy i każdy spadek prędkości przynosi wzrost masy.

Wg mnie jeśli coś winno stanąć po dwóch stronach przekształcenia to po jednej masa a po drugiej prędkość.

Powinniśmy mówić raczej o przeksztalceniach osi pola wiązania i osi pola działania przy czym wiązanie należy rozumieć jako opór a działanie jako siłę. Osie oporu są kierunkami przestrzeni a osie siły są kierunkami czasum.

Nikt nie chce zauważyć, że każdy ruch kosztuje rozpad materii.

Ten samolot
youtu.be/r_DN7Ky_CUg
rozpada się ze swoimi spalinami, traci z nimi wiązanie, traci masę i tylko dlatego nabiera prędkości.

>Wg mnie każdy wzrost prędkości kosztuje utratę masy i każdy spadek prędkości przynosi wzrost masy.

>Ten samolot
>youtu.be/r_DN7Ky_CUg
>rozpada się ze swoimi spalinami, traci z nimi wiązanie, traci masę i tylko dlatego nabiera prędkości.

Wybacz, ale taki model nie pasuje do obserwacji
Zgadza się, że przyśpieszający samolot traci masę, ponieważ wyrzuca spalone paliwo. Ale przecież lądując nie zwiększy swojej masy, jak napisałeś

Np. człowiek traci masę nawet gdy nie przyspiesza, tylko zwyczajnie śpi, ponieważ wydala wtedy dwutlenek węgla oraz wodę. Ale we wzorze E=mc² chodzi o zupełnie coś innego niż zachodzi w tym samolocie i człowieku.

>człowiek traci masę nawet gdy nie przyspiesza, tylko zwyczajnie śpi

Rozpad ciała, utrata masy, przeksztalcenie materii w ruch, może przyjąć najprzerozniejsze formy od poruszenia związanej części ciała w określonym kierunku z odrzutem reszty i zerwaniem z nią wiązań do promieniowania świetlnego całego ciała.

Nie potrzeba się dynamicznie poruszyć, żeby utracić masę, wystarczy cokolwiek wypromieniowac.

Każda wyemitowana fala w każdej skali kosztuje egzystencję molekuly w różnych skalach. Może to być rozpad ciała na pół a może być rozpad atomowy.

Tak samo kazda absorbcja fali wiąże się z kreacją nowej molekuly, powstaniem nowego wiązania, wzrostem masy. I może to być absorbcja fotonu promieniowania rentgenowskiego jak również absorbcja fali oceanicznej.

Cokolwiek zwalnia to zyskuje masę.
Cokolwiek przyspiesza traci ją.

Materia i ruch dwie postaci energii, pomiędzy którymi energia transformuje.

>> Drogi Panie ja opieram się na tym co udało mi się ustalić w tej kwestii.
>Źródło! Żródło informacji o tym tzw. "eksperymencie myślowym Einsteina". To co Panu się wydaje, że Pan ustalił, ma niewielkie znaczenie wobec ogromu prezentowanej niewiedzy.
>>dlatego doszedłem do jedynie słusznego wniosku, iż Wielki Albert Einstein w Szczególnej Teorii Względności niczego nie dowiódł.
>Brednie.
>

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...
Skoro Pan określił moją wypowiedź jako brednie, to wypadałoby chyba udowodnić to jakimś zrozumiałym opisem owego nieistniejącego eksperymentu. Ja wiem, że łatwiej jest powiedzieć brednie niż to udowodnić. Idzie Pan po najłatwiejszej drodze.

>>Dowód Einsteina na dylatację czasu nie jest wcale skomplikowany. Jest rakieta, która porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości światła w próżni (...)
>Wierutna bzdura. Nie ma i nie było takiego "dowodu".
>Tego typu doświadczenie myślowe jest popularną, intuicyjną wizualizacją zjawiska dylatacji czasu. Można je bodajże znależć w podręczniku Jay Orear'a. Ale samo w sobie niczego nie dowodzi. Zresztą żaden myślowy eksperyment nie jest w stanie niczego dowieść.
>Nb. nie sądzę żeby dało się znaleźć w naukowych pracach Einsteina odwołania do takowego eksperymentu. Być może w jednej z jego prac popularyzotorskich, ale nawet w jego (i Infelda) "Ewolucji Fizyki" nie udało mi się takowego znaleźć. Więc proszę nie bredzić, o "eksperymencie Einsteina" albo podać skąd taka informacja.
>A rozważania nt "rodzaju" światła i jego wpływu na kształt myślowego (!) eksperymentu, są umysłową aberracją nie wartą cienia uwagi.
>

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...

No teraz to mnie Pan zupełnie zbił z pantałyka. A sławetne opracowanie p.t. Szczególna Teoria Względności " wydana przez Alberta E. w 1905 roku to jest mistyfikacja?

>>Dowód Einsteina na dylatację czasu nie jest wcale skomplikowany. Jest rakieta, która porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości światła w próżni. Równolegle do niej w pewnej odległości porusza się z tą samą prędkością lustro.
>Wg mnie we wszelkich rozważaniach za dużo uwagi poświęca się próbie zrozumienia co inny autor miał na myśli a za mało własnemu pojmowaniu świata.
>Ja dla przykładu zupełnie nie rozumiem wzoru E=mc2, bowiem nie rozumiem zupełnie pojęcia energii jakie zostało w tym wzorze użyte
>Sam znudiwalem sobie własne pojęcie energii ale to raczej do tego wzoru nie pasuje.
>Sam uznałem, że energia ma dualna postać ruchu i materii i że pomiędzy tymi dwiema formami transformuje co nazywamy zmianą.
>Wg mnie każdy wzrost prędkości kosztuje utratę masy i każdy spadek prędkości przynosi wzrost masy.
>Wg mnie jeśli coś winno stanąć po dwóch stronach przekształcenia to po jednej masa a po drugiej prędkość.

>Nikt nie chce zauważyć, że każdy ruch kosztuje rozpad materii.
>Ten samolot
>youtu.be/r_DN7Ky_CUg
>rozpada się ze swoimi spalinami, traci z nimi wiązanie, traci masę i tylko dlatego nabiera prędkości.
Kiedy rozpędzamy cząstkę w polu elektromagnetycznym, to nie traci ona wcale masy. Jej prędkość pomimo to wzrasta. Nie tedy droga.
Poruszył Pan ciekawy wątek fizyki. Co opisują równania pędu i energii kinetycznej. Nie można uważać , że są bezwartościowe. Jest to nasz taki uproszczony sposób określania ich energii, Nie informuje on nas jednak w jakiej postaci ta energia występuje i jaki mechanizm ją generuje.
Albert E. najchętniej zaordynowałby niezależnego obserwatora, który informowałby rozpędzoną materię o jej faktycznej energii.

>Kiedy rozpędzamy cząstkę w polu elektromagnetycznym, to nie traci ona wcale masy. Jej prędkość pomimo to wzrasta. Nie tedy droga.

Ależ oczywiście, że traci, bo w stanie spoczynku była związana ze swoim otoczeniem, z którego Pan ją wyrywasz doprowadzając do rozpadu jej pierwotne cialo.

Pan koncentrujesz się tylko na samej cząsteczce ale ona zawsze jest częścią czegoś większego.

Po to Pan zresztą potrzebujesz energii, żeby zerwać jej wiązania. Jej wiązanie z otoczeniem to generalnie jej bezwladnosc.

Nic nie jest wolne.
Żeby cokolwiek drgnelo musi stracić masę.

>Wybacz, ale taki model nie pasuje do obserwacji
>Zgadza się, że przyśpieszający samolot traci masę, ponieważ wyrzuca spalone paliwo. Ale przecież lądując nie zwiększy swojej masy, jak napisałeś

Zwiększy, w spoczynku samolot będzie związany z Ziemia mocniej niż w ruchu.

Proponuję prosty ekaperent na dylatacje czasu i przestrzeni.

Detektor i emiter laserowy umieszczamy w okreslonej pozycji, w której detektor odbiera fale o określonej długości i częstotliwości z emitera.

Następnie nad emiterem tworzymy stale pole magnetyczne, które nie obejmuje swym zakresem detektora.
Fala powinna wydłużyć się i zmniejszyć częstotliwość.

Następnie przesuwajmy stałe pole magnetyczne znad emitera nad detektor, tak żeby nie obejmowało emitera.
Fala powinna skrócić się i zwiększyć czestotliwosc.

A graficzna interpretacją winny być fale w kształcie elipsy raz elipa o wielkiej osi w kierunku promieniowania a drugi raz o małej osi.

>Cokolwiek zwalnia to zyskuje masę.
>Cokolwiek przyspiesza traci ją.

Skąd taki dziwaczny pomysł. Przecież już pokazałem na przykładzie samolotu, że tak nie jest

>No teraz to mnie Pan zupełnie zbił z pantałyka. A sławetne opracowanie p.t. Szczególna Teoria Względności " wydana przez Alberta E. w 1905 roku to jest mistyfikacja?

Einstein nigdy (o ile wiem) nie napisał żadnej pracy o takim tytule. W 1905 nie napisał takowej na pewno. Jego dwa artykuły z 1905 będące podstawą STW miały kompletnie inne tytuły:
"O elektrodynamice ciał w ruchu" i "Czy bezwładność ciała zależy od zawartej w nim energii?"

I nie ma w nich ani słowa o przedstawionym przez Pana eksperymencie myślowym. Nie, żeby owy eksperyment był błędny. Ale jest to tylko szczególny przykład na dylatację. Dość oczywisty. Niczego nowego nie wnosi ani już na pewno nie "udowadnia". Jego miejsce jest bardziej w pracach popularnych a nie stricte naukowych. I jak mówiłem, mam spore wątpliwości czy Einstein był jego autorem i czy w ogóle kiedyś taki przykłąd przytaczał.

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...

>Ja wiem, że łatwiej jest powiedzieć brednie niż to udowodnić. Idzie Pan po najłatwiejszej drodze.
1. Teorii fizycznych się nie udowadnia, a potwierdza.
2. Żaden eksperyment myślowy nie może potwierdzić teorii. Do tego służą jedynie rzeczywiste zjawiska/doświadczenia.
3. STW jest niezwykle dobrze potwierdzoną teorią.
4. Brak Panu elementarnej wiedzy na ten temat, ale pisze Pan:

>dlatego doszedłem do jedynie słusznego wniosku, iż Wielki Albert Einstein w Szczególnej Teorii Względności niczego nie dowiódł.

Więc jest to piętrowa bzdura, całkowicie zasługująca na miano bredni.
A tak w ogóle...:
>Jest rakieta, która porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości światła w próżni. Równolegle do niej w pewnej odległości porusza się z tą samą prędkością lustro. Z rakiety w kierunku lustra wysyła się sygnał świetlny. Uczony obliczył czas po upływie którego światło dotrze do lustra, odbije się od niego i dotrze z powrotem do rakiety.
... pański opis tego hipotetycznego doświadczenia jest niekompletny, żeby nie powiedzieć błędny. Z czego widać zupełne niezrozumienie przez Pana tego zagadnienia. I jeszcze raz powtórzę. Ten eksperyment jest dla STW zupełnie nieznaczący a i Einsteinowi nie był taki do niczego potrzebny.

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...

>Źródło! Żródło informacji o tym tzw. "eksperymencie myślowym Einsteina". To co Panu się wydaje, że Pan ustalił, ma niewielkie znaczenie wobec ogromu prezentowanej niewiedzy.

Tą sprawą zajmowałem się kilka lat temu. Istniały wówczas w Internecie jakieś źródła. Obecnie kiedy chcę do nich dotrzeć to okazuje się, że zniknęły. Pod pretekstem ochrony praw autorskich wprowadza się powoli cenzurę.

>Einstein nigdy (o ile wiem) nie napisał żadnej pracy o takim tytule. W 1905 nie napisał takowej na pewno. Jego dwa artykuły z 1905 będące podstawą STW miały kompletnie inne tytuły:
>"O elektrodynamice ciał w ruchu" i "Czy bezwładność ciała zależy od zawartej w nim energii?"
>I nie ma w nich ani słowa o przedstawionym przez Pana eksperymencie myślowym. Nie, żeby owy eksperyment był błędny. Ale jest to tylko szczególny przykład na dylatację. Dość oczywisty. Niczego nowego nie wnosi ani już na pewno nie "udowadnia". Jego miejsce jest bardziej w pracach popularnych a nie stricte naukowych. I jak mówiłem, mam spore wątpliwości czy Einstein był jego autorem i czy w ogóle kiedyś taki przykłąd przytaczał.

No to czego Einstein był autorem. We wzorach na dylatację wszystkiego co się szybko porusza istnieje czynnik gama, czyli czynnik Lorentza. Sądziłem, że to Einstein uczcił Lorentza nadając temu czynnikowi jego nazwisko. W tej sytuacji można wysnuć wniosek, że to właśnie Lorentz go wyprowadził.
Swego czasu pragnąłem dotrzeć do pracy Alberta S. ,,Szczególna Teoria Względności"
Okazało się to niemożliwe. Wszędzie pojawiały się jedynie opracowania innych uczonych na ten temat.
Skąd w takim razie wziął się ten cały zamęt w dwudziestowiecznej nauce,filozofii i kulturze?

>Tą sprawą zajmowałem się kilka lat temu. Istniały wówczas w Internecie jakieś źródła. Obecnie kiedy chcę do nich dotrzeć to okazuje się, że zniknęły. Pod pretekstem ochrony praw autorskich wprowadza się powoli cenzurę.
Pozwolę sobie wyzwolić Pana z sideł wyimaginowanej cenzury.
Pod tym linkiem:
einsteinpapers.press.princeton.edu/
Ma Pan WSZYSTKIE opublikowane prace Einsteina włącznie z zachowaną prywatną korespondencją.
Nie musi Pan wcale przekopywać się przez całość. Wystarczy zajrzeć do prac z lat 1905-1908. Oddzielić te, które nie dotyczą relatywistyki. Przeczytać resztę - to nie tak dużo. I już będzie miał Pan całkowitą (i przez siebie wypracowaną!)pewność jakich Einstein przykładów używał a jakich nie.

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...

>>Ja wiem, że łatwiej jest powiedzieć brednie niż to udowodnić. Idzie Pan po najłatwiejszej drodze.
>1. Teorii fizycznych się nie udowadnia, a potwierdza.
>2. Żaden eksperyment myślowy nie może potwierdzić teorii. Do tego służą jedynie rzeczywiste zjawiska/doświadczenia.
>3. STW jest niezwykle dobrze potwierdzoną teorią.
>4. Brak Panu elementarnej wiedzy na ten temat, ale pisze Pan:
>>dlatego doszedłem do jedynie słusznego wniosku, iż Wielki Albert Einstein w Szczególnej Teorii Względności niczego nie dowiódł.
>Więc jest to piętrowa bzdura, całkowicie zasługująca na miano bredni.
>A tak w ogóle...:
>>Jest rakieta, która porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości światła w próżni. Równolegle do niej w pewnej odległości porusza się z tą samą prędkością lustro. Z rakiety w kierunku lustra wysyła się sygnał świetlny. Uczony obliczył czas po upływie którego światło dotrze do lustra, odbije się od niego i dotrze z powrotem do rakiety.
>... pański opis tego hipotetycznego doświadczenia jest niekompletny, żeby nie powiedzieć błędny. Z czego widać zupełne niezrozumienie przez Pana tego zagadnienia. I jeszcze raz powtórzę. Ten eksperyment jest dla STW zupełnie nieznaczący a i Einsteinowi nie był taki do niczego potrzebny.
>

---

Ach gdzież jest niegdysiejszy Quetzalcoatl...
>
Proszę mi nie zarzucać braku elementarnej wiedzy. To z Pańskich wypowiedzi można wyciągnąć wniosek, że Einstein niczego nie napisał,ale pomimo to coś stworzył.
Jak się nad tym głębiej pochylić to w sumie nie wiadomo co i czy to on. Wygląda na to ,iż jest to produkt zbiorowy ogólnie społeczny. Tylko należy wiedzieć, iż społeczeństwo jako zbiorowość niczego nigdy nie wymyśliło.