Dzień Wszystkich Świętych to w kulturze i tradycji polskiej dzień bardzo refleksyjny, dla wielu osób również przygnębiający.

Natomiast w niektórych kulturach/w społecznościach obyczaje związane ze świętem zmarłych mają zupełnie odmienny charakter niż w Polsce, a w niektórych przypadkach mają one wręcz poniekąd radosny wymiar. Podobnie jest z kwestiami celebracji pogrzebów.

Dalej podaje opis niektórych tradycji z tym związanych.

Ale nim o tych tradycjach to chciałbym podzielić się jednym dowcipem.
Będzie to na swój sposób przewrotny przejaw psychologicznego podejścia "szklanka do połowy pełna" a nie "szklanka od połowy pusta".

Rzecz dzieje się w gabinecie lekarskim. Lekarz mówi do pacjenta, omawiając wyniki badań:
- Panie Marianie, mam dla Pana dobrą wiadomość - niebawem spotka się Pan ze swoją Małżonką
- jak to - przecież Ona nie żyje od 3 lat?
- no właśnie o tym mówię.


A teraz informacje dotyczące wspomnianych kultur oraz obyczajów.

Kultury, w których święto pamięci o zmarłych ma znacznie inny charakter niż w Polsce

1. Meksyk - Día de los Muertos (Dzień Zmarłych)
Zamiast koncentrować się na smutku, Meksykanie przygotowują kolorowe ołtarzyki, dekorują groby kwiatami aksamitki, zapalają świece i przynoszą ulubione potrawy zmarłych. Wierzą, że w tych dniach dusze bliskich wracają, aby spotkać się z rodziną, dlatego święto ma charakter radosnego powitania, wspominania i celebrowania życia.

2. Haiti - Fèt Gede (Święto Duchów)
Na przełomie października i listopada Haitańczycy oddają cześć duchom zmarłych, zwłaszcza podczas uroczystości związanych z kultem vodou. Towarzyszą temu muzyka, bębny, taniec, barwne stroje i procesje na cmentarzach, a kontakt ze światem zmarłych jest przedstawiany jako żywa, pełna energii część kultury.

3. Gwatemala - Día de Todos los Santos
W Gwatemali, szczególnie w miejscowościach Sumpango i Santiago Sacatepéquez, 1 listopada odbywa się słynny festiwal gigantycznych, kolorowych latawców (barriletes gigantes). Według lokalnej tradycji latawce pomagają nawiązać kontakt ze zmarłymi, a ich puszczaniu towarzyszą muzyka, wspólne świętowanie, odwiedzanie grobów i rodzinne spotkania.

4. Filipiny - Undas (Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki)
Filipińczycy tłumnie odwiedzają cmentarze, przynoszą jedzenie, zapalają świece, modlą się i spędzają przy grobach wiele godzin, często w dużych grupach rodzinnych. Atmosfera bywa bardziej podobna do rodzinnego spotkania lub pikniku choć modlitwa i tęsknota za zmarłymi pozostają ważne.

5. Japonia - Obon (Święto Zmarłych)
Obon, obchodzone zazwyczaj w sierpniu, jest japońskim świętem, podczas którego według tradycji duchy przodków wracają do swoich rodzinnych domów. Oprócz odwiedzania grobów i zapalania lampionów organizowane są festiwale, wspólne tańce Bon Odori, muzyka i spotkania rodzinne, co nadaje świętu radosny, wspólnotowy charakter.


Kultury, w których pogrzeb ma mniej przygnębiają-refleksyjny, charakter niż w Polsce

1. Ghana - tradycje pogrzebowe ludu Ga i słynni Dancing Pallbearers
W Ghanie, szczególnie wśród ludu Ga, pogrzeby mogą przybierać formę wielkich uroczystości z muzyką, tańcem, śpiewem i licznym udziałem lokalnej społeczności. Znanym przykładem są tzw. Dancing Pallbearers, czyli tancerze niosący trumnę w choreograficznym układzie, co symbolizuje godne, a niekiedy wręcz widowiskowe pożegnanie zmarłego.

2. Bali (Indonezja) - Ngaben (hinduska ceremonia kremacji)
W balijskim hinduizmie kremacja Ngaben jest postrzegana nie tylko jako pożegnanie, lecz także jako uwolnienie duszy z fizycznego ciała i umożliwienie jej dalszej drogi. Ceremonii towarzyszą barwne procesje, muzyka gamelan, ozdobne konstrukcje, tłumy uczestników i atmosfera wspólnotowego świętowania.

3. Indonezja - lud Toradżów, ceremonia Rambu Solo
Wśród Toradżów na wyspie Celebes pogrzeb Rambu Solo' jest wielkim wydarzeniem społecznym, często przygotowywanym przez długi czas i gromadzącym rozległą rodzinę oraz przyjaciół. Towarzyszą mu uczty, tradycyjne tańce, muzyka i uroczystości, a śmierć jest rozumiana jako przejście do świata przodków, a nie tylko jako definitywny koniec życia.

4. Stany Zjednoczone - Nowy Orlean, tradycja Jazz Funeral
W afroamerykańskiej tradycji Nowego Orleanu pogrzeb jazzowy rozpoczyna się zwykle od poważnej, żałobnej muzyki, ale po pochowaniu zmarłego orkiestra przechodzi do żywiołowego jazzu. Rodzina, przyjaciele i uczestnicy procesji tańczą na ulicach, celebrując życie zmarłego, jego osobowość i pozostawione wspomnienia.



Zapraszam do wyrażania opinii oraz refleksji w tym obszarze.



.

S pozdravem, Cienki Lolek

---

A poszczęści mnie Bóg z tym Kawalerem sławę mołojecką odzyskać, tak i Waćpana jeszcze potem na szabelki poproszę.