Temat może się wydawać nieco zbyt błahy na pierwszy rzut oka, w końcu muzyka o której mowa zdobyła sobie ostatnio opinię kolejnego sezonowego kiczu, zewsząd słychać krytykę zarówno samej muzyki rozmaitych młodzieżowych (chciałoby się wręcz powiedzieć dziecięcych!) zespolików pojawiających się w mediach jak i przerysowanego wizerunku większości z nich. Jednak nie o samej muzyce chciałem mówić, bo tutaj nie ma o czym mówić. Chciałem napisać raczej o recepcji samego określenia stosowanego w pejoratywnym znaczeniu oraz pewnego specyficznego nastawienia jakiego coraz częściej się spotyka nie tyle w stosunku do samych wykonawców ale do... O tym za chwilę...
Na początku trzeba chyba dla sprawiedliwości wyjaśnić, że termin EMO na określenie gatunku muzycznego dziś jest niewłaściwie stosowany i na dobrą sprawę mamy tutaj do czynienia z zawłaszczeniem nazwy. Muzyka pierwotnie określana tym mianem to podgatunek punk rocka z lat osiemdziesiątych i nie ma on kompletnie nic wspólnego poza nazwą oczywiście z tym, co dziś zwykło się tam nazywać. Pamiętam jednak, że jeszcze kilka lat temu nazwy tej używano w stosunku do nieco starszych wykonawców grających coś, co można by również nazwać "Kalifornijskim Rockiem". Dopiero od niedawna nazwa ta zaczęła być stosowana odnośnie zespołów w stylu "Tokio Hotel" i tymczasowej mody wśród młodszej młodzieży.

Jednak do rzeczy. Co sprowokowało mnie do napisania tego tekstu? Kilka dni temu z nudów zacząłem przeglądać teledyski kilku zespołów w serwisie YouTube. W końcu przyszła kolej na Broder Daniel - szwedzką grupę grającą alternatywnego rocka, najbardziej znaną chyba z kilku piosenek, które znalazły się na ścieżce dźwiękowej fenomenalnego i pięknego "Fucking Amal" Lukasa Moodyssona. Czytając komentarze przeraziłem się - kilkakrotnie trafiłem na ostrą krytykę tylko z tego powodu, że członkowie zespołu rzekomo są... Emo... Nie wiem jakim cudem, skoro wspomniany materiał został nagrany na dobre dziesięć lat przed pojawieniem się tego pojęcia we współczesnym znaczeniu w mediach... Zacząłem się zastanawiać czym sobie zasłużyli na taką łatkę u owego internetowego ignoranta. Podejrzewam, że decydującym czynnikiem była smutna wymowa większości ich tekstów oraz upodobanie do stosowania pewnego make-upu w scenicznym wizerunku (co jest jednak charakterystyczne dla wielu zespołów tego nurtu).

Zacząłem szukać i to co mnie uderzyło to cała masa prześmiewczych filmików i tekstów uderzających nie tyle w muzyczny kicz czy wizerunek co w depresyjną pozę. Na "litość boską" - co to za świat, kiedy za śmieszne uważa się żarty z depresji, samobójstwa i smutku... Na pewno człowiek cierpiący na ból egzystencji najbardziej potrzebuje przyklejania mu łatek (bo wydaje się, że dla autorów tych tekstów każdy smutny dzieciak to "emo") i naśmiewania się z niego.

Również jak już mówiłem rozmaici wykonawcy zaczynają "obrywać rykoszetem".

Tylko czekam aż smutne teksty Morisseya i The Smiths zostaną w ten sposób zaszufladkowane przez młode pokolenie ignorantów wyładowujących swe frustracje na internetowych forach. Pewnie znajdzie się i taki, który okrzyknie Chopina "prekursorem emo"...

Czy te dzieciaki nie rozumieją, że depresja nie jest powodem do robienia sobie żartów?

To, że jakiś producent zbiera grupę piętnastolatków, przebiera ich w "depresyjny" wizerunek i każe udawać rockmanów, co samo w sobie ociera się o kicz to zupełnie inna sprawa.