Bajka w trzech aktach.

Dawno, dawno temu żył sobie pewien człowiek nazbyt wrażliwy. Człowiek ten miał zwyczaj czuć to co inni czują. Przechodząc obok ludzi czuł ich frustrację, radość i pełne pośpiechu życia zagubienie.

Człowiek ten miał przyjaciółkę, która opowiadała mu różne bajki, pokazywała mu fiolki z magicznymi esencjami, opowiadała o swoich badaniach nad mistyczną ścieżką życia. Człowiek ten zagubiony w swojej przypadłości czuł szczerą wolę i matczyną opiekę, którą otaczała go przy każdym spotkaniu przyjaciółka.

Pewnego dnia kobieta ta zaprowadziła go do starego domu. Tam na drugim piętrze przedwojennej kamienicy mieszkało małżeństwo, które badało skutki rozcieńczania różnych substancji. Ludzi ci poprosili pewnego razu tą kobietę o pomoc. Pomimo wielu starań w ich domu ciągle czuć było pewien niepokój. Szukali jak tylko mogli. Usunęli zakupiony od Cyganów dywan, usunęli stare żydowskie świeczniki. Coś uległo zmianie, niemniej niepokój w ich domu nadal był silnie odczuwalny, mikstury nie działały, fiolki leciały z rąk. Pełni desperacji odszukali swoją starą znajomą i prosili o radę.

Nic dziwnego, że kobieta ta znając człowieka, który czuje zbyt wiele właśnie jego do nich przyprowadziła. Była sobota, pewnego wrześniowego dnia. Słońce już powoli chyliło się ku wieczorowi. W domu nadal pełnym światła wyczekiwali wszyscy troje na to co miało nadejść.

"Wrażliwy" nie pytając swojej przyjaciółki czy może przyniósł z sobą swoje ulubione patyki, wycięte z jałowca i korzeni srebrnego świerku, naznaczone o pełni księżyca prastarymi celtyckimi literami. Gdy dotarł na miejsce zrozumiał, iż nie potrzebuje ich i pozostawił niepotrzebne narzędzia. Lubił je. Dawały mu przeróżne odczucia, bił od nich powiew wiatru i blask tęczy. Dla innych zwykłe patyki a on - swoim wewnętrznym wzrokiem widział w nich ukrytą kiedyś moc.

Zaproszony i zaznajomiony z powodem wezwania "wrażliwy" skupił się na sobie i zapragnął czuć. To co zwykle sprawiało mu ból dziś stało się przydatnym narzędziem. To samo co było mu przekleństwem wydawało się być również błogosławionym darem. Mógł wreszcie ze swojej przypadłości zrobić użytek.

Akt pierwszy - pole siłowe

W poszukiwaniu różnic i niuansów emocji, które nadchodziły "wrażliwy" rozglądał się powoli po pomieszczeniu. Przesuwał wzrok od jednego punktu do drugiego, starając się odnaleźć różnicę. Oczy w pewnym momencie wróciły, i znów wróciły. Zmysły tego człowieka przeszył impuls, poczucie gęstości, obecności, różnicy. Chcąc to poznać zbliżył się od ściany i już miał dotknąć, już miał się temu dokładnie przyjrzeć, gdy jego skupienie przerwali mu obecni w sąsiednim pokoju znajomi. Wiedział dlaczego tam byli. Starając się pomóc wyszli oni z pokoju, aby nie przeszkadzać i nie rozpraszać. Niemniej wezwani przez "wrażliwego" przerwali toczoną półgłosem rozmowę i ... poprosili poszukiwacza aby do nich podszedł i opowiedział o tym co znalazł. I już "wrażliwy" miał wykonać krok. Już miał przejść przez drzwi gdy dziwna ściana jakby pełna mocy zatrzymała go. Widział otwartą przestrzeń otwartych drzwi i nie mógł przejść. Przed nim niewidzialna ściana uniemożliwiała mu ruch. Chłopiec zdziwił się, a po chwili sprawdził czy to tylko te drzwi, zawołał pozostałych obecnych, a ci o dziwo nie mieli problemu. Moc jakby tylko jego dotyczyła. I gdy stracił swoje skupienie - czar ściany prysł.

Po bliższym obejrzeniu drzwi "wrażliwy" odnalazł na framudze miejsce inne od wszystkich, miejsce zwarte, twarde i pełne siły, która niczym zapora drażniła każdego kto przez drzwi przechodzi.

Gospodarze pewni tego, że odnaleźli właściwego człowieka poprosili "wrażliwego" aby szukał dalej. Po czym wrócili do pokoju i cicho komentowali minę chłopca, który przez dobrą minutę żadną mocą nie mógł przed otwarte drzwi przejść.

Akt drugi - wiadomość sprzed lat.

W pewnym momencie do chłopca podeszła gospodyni i zaczęła z ciekawością przyglądać się jak ponownie bada on przestrzeń. Oczy wrażliwego znów zaczęły poszukiwać. Rozpostarł też dłonie, chciał czuć, czuć całym ciałem. Znów okazało się że wystarczył tylko oczy.

Po zaledwie kilku chwilach chłopiec dostrzegł plamę na dywanie. Postanowił ją obejrzeć. Plama była nieprzyjemna, sprawiała wrażenie, iż od dawna ktoś nie dbał o podłogę i chodnik. Niemniej zaniepokojony podszedł do niej i stanął w jej środku. Nie minął moment gdy poczuł niemiłosierny psychiczny ból. Poczuł strach, bezradność, chłód. Zrozumiał - gdzieś kiedyś, ktoś cierpiał, został pobity a może nawet skatowany. Przez świadomość chłopca zaczęły przebiegać obrazy strachu i lęku. Jedyna co mógł wymyślić to przypomnieć sobie, że kiedyś ludzie taki ból zadawali. Było to dość niedawno - zaledwie kilkadziesiąt lat temu- wojna, Pawiak, kocioł, i ta podłoga jakże zimna. I nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że w mieszkaniu podłoga była z desek a na nich leżał stary wysłużony chodnik.

Widząc ból i pełen cierpienia wyraz twarzy chłopca gospodyni zapytała go - co czujesz?. Trudno mu było odpowiedzieć. Trudno przelać to cierpienie. Jednak jakoś opisał, tak jak umiał, tak jak myślał, że tak to było. Po tym gospodyni skojarzyła jeden fakt. Te plamy na chodniku to był wosk. Za każdym razem gdy niosła do stołu swoją ulubioną świecę ona właśnie w tym miejscu zalewała jej dłoń i cieknący z niej wosk spadał na chodnik. Przypomniała sobie, że kilka miesięcy gościł u nich przyjaciel, który chciał pomóc pewnemu umęczonemu wspomnieniami z wojny człowiekowi. Podobno pomógł. Jak to zrobił do dziś nie wiadomo. Niemniej w mieszkaniu w jakiś przedziwny sposób pozostała pamięć i trauma, uwolniona z człowieka a następnie odciśnięta w miejscu, w którym stał.

Co robić - zapytała gospodyni. Człowiek niewiele myśląc rzekł. Można by się choć trochę pomodlić. Bóg pomoże i z czasem modlitwa oczyści to miejsce.