Miłuję to czym jestem i z czym współistnieję. Nie lituję się nad współistnieniem bo to co współistnieje ze mną nie wymaga litości.
ale:
"Jeśli zaś nie uświadomię sobie, że zaistniałem nie zrozumiem czym jest prawdziwa miłość bo będę w błędzie w obliczu śmierci do której dąży moja "materialna" egzystencja. Jeśli uwierzę, że jestem tylko egzystencją oddam się śmierci. W jej obliczu przegram z istotą duchową, którą mogę być jeśli to założę z racji choćby możliwości wyprowadzenia takiego założenia. Możliwość ta jest dobrem a odrzucenie jej może być złem. Jeśli wszak dar szansy na byt odrzucam w obliczu swej niedoskonałości, mogę nie być godnym by wznieść się ponad śmierć i wygrać z nią na rzecz własnego przetrwania. Pytam więc siebie miłować się w nadziei, że istnieję i dążyć do przynależności w bycie czy przegrać swą szansę i uwierzyć, że przynależę temu co przemija w niebyt. Jeśli wybiorę to drugie i uwierzę we własne unicestwienie ulituję się nad sobą i wszystkimi podobnymi do mnie. Z litości a nie z miłości spojrzę na piękno własnej "cząstki świadomości" i zachwyciwszy się wykreuję świat na własne podobieństwo. Osadzę w nim Boga jako sługę mego by w intencji mej rozjaśnił oblicze śmierci, którą naznaczam wszystko co widzę. A widzę bliźniego, który śmierci się boi jak i ja. Kochać go? Pragnę przynieść mu ulgę w cierpieniu z litości do jego losu, więc sprawię by wierzył i szczęśliwszym był w życiu ku śmierci, której i ja zaakceptować nie umiem. Nie jestem więc jego nadzieją i nic co powiem nie uczyni go szczęśliwszym. Ale to co powie "Bóg mój" z pewnością zbawiennym będzie w cierpieniu, którym ośmielam się zauważyć jest życie jako takie. Czy nie obrażę Boga jeśli jakiś istnieje? Może nie jestem w stanie postawić sobie takiego pytania w sidłach litości do siebie i ludzkości, która jest podmiotem moich intencji. Pragnę dobra i to w najwyższej formie przeto skoro cel uświęca środki wykorzystam "Boga" na swoją odpowiedzialność. Tak bardzo pragnę byśmy byli szczęśliwi, że zaryzykuję wszystko co mam i czym jestem bądź nie - byście żyli szczęśliwści i "miłujący" się w wierze. Bo wiara czyni cuda i cudem się stać może. Skoro nie ma "Boga" i śmierć jest kresem życia, a konsekwencje prawdziwości takiego założenia są zgubą dla naszej moralności i jakości życia to może lepiej będzie by zaistniał. Przeklętym czy zbawionym będę jako kreator? Jeśli go nie ma (a litościwy kreator zakłada, że nie) to kto wie jeśli go ożywię w spisku na rzecz ludzkości będę zbawicielem? Do kogoś jednak "taki Bóg" musi przemówić, no właśnie sam muszę wziąć na siebie brzemię wybrańca. Czegóż się jednak nie robi dla dobra ogółu. Moje życie jeśli do tej pory było jałowe czy uczynię wyjątkowym? Mam uwarunkowania? Nie, takich pytań sobie nie zadaję, bo przecież nie rozumiem w pełni co mną powoduje. Nie rozumiem samego siebie. Nie zapytam siebie czy bezskutecznie szukając Boga, zanim poddałem się w obliczu pustki, wiedziałem gdzie spojrzeć i jak się obrócić w jaskini ku światłu. Nie zapytam siebie już na pewno o to czy z litości dając światło nie zaćmiłem wiarą spragnionych powiek.
Może ktoś kiedyś w przyszłości zobaczy to światło, ale skoro jest ciemność zapalmy świecę, będzie nam raźniej."
Zakończę więc pytaniami:
Jeżeli Bóg nas umiłował(by) to czy chodziło(by) mu o nasz zwierzęcy egzystencjalny worek i przynależne mu podrzędne odruchy?
Czy Bóg może się litować nad człowiekiem jednocześnie go miłując?
Jeśli istota świadoma swego bytu mogłaby doświadczać tego co człowiek co zyska?
Co zabrać ze sobą na "drugą stronę" z faktu bycia w "pierwszej" jednocześnie wiedząc, że inni (podobnie umiłowani) potrzebują tego samego (w sensie doświadczeń)?
Czy można krzywdzić istotę sobie podobną w celu kumulacji doświadczeń wszelakich? bo jeśli tak uznam to jak wytłumaczę, że jestem gotów współistnieć?