art. 1>:
---------------- MÓJ MAŁY CZAJNICZEK ----------------
Krytykę liberalizmu utrudnia brak ujęcia jego założeń w formie skończonego zbioru zdań co zmusza libertariana i neorynkowca do opierania się na emocjonalnych przeczuciach jak: moralność, wolna wola, spontaniczność, poszanowanie własności prywatnej, doskonałość, sukces, siła woli.
Wielkim paradoksem liberalizmu jest traktowanie człowieka:
z jednej strony jako wypełnionego powyższymi cechami oraz siłą, niezwyciężonością, pięknem ducha itp co samo z siebie powoduje że produkty jego rąk stają się wartościowe (tak ma człowiek traktować samego siebie);
z drugiej strony jako rzecz (tak ma traktować człowieka reszta społeczeństwa).
Łącząc te dwa sposoby traktowania człowieka w liberaliźmie otrzymujemy obraz czajniczka z duszą w środku który gotuje wodę, gotuje i gotuje, a jak zagotuje to zagwiżdże dając zawsze znak swojemu właścicielowi że wykonał zadanie. Czasami czajniczek gotuje na pełnym ogniu, czasami idzie w odstawkę razem z innymi garnkami, a jak sie przypali jest wyrzucany po prostu na śmietnik.
O czym rozmawia taki czajniczek ze swoimi przyjaciółmi? Zapewne o swoim największym życiowym zadaniu - gotowaniu wody, w języku czajniczków istnieją z pewnością specjalne wyrażenia określające ilość wody, ilość ciepła dostarczonego z palnika, sposób traktowania przez właściciela.
Ciekawe w jaki sposób czajniczki skarżą się swym przyjaciołom na złe traktowanie, są przecież bardzo odporne i długowieczne. Nie trzeba ich karmić ani dawać im pić, od czasu do czasu wypada przeczyścić i usunąć kamień z wnętrza aby czajniczek mógł lepiej gotować. Można czajniczkiem rzucać o ścianę, a ponieważ jest on twardy to długo wytrzyma - niełatwo go zniszczyć.
Czajniczkami mało kto się zajmuje, zazwyczaj nikt sie o nie nie troszczy, ani nie pogłaszcze, nie przytuli, nie pocieszy. Czajniczki z pewnością rzadko czują się wartościowe, ich motywacja maleje wraz z wiekiem, ale zawsze wypełniają niezawodnie swoje zadanie jak mogą najlepiej i cieszą się widząc zadowolenie na twarzy swojego pana. Zapewne zastanawiają się jak smakuje herbata którą ich pan się tak bardzo delektuje - same chciałyby kiedyś jej spróbować i choćby tylko poznać czym jest.
Nadzieja na przyszłe lepsze życie rozjaśnia oblicze czajniczka i powoduje że znów zabiera się on za gotowanie z pełną parą, nie wymagając wiele wykonuje swoje zadanie. Lecz właściciel nigdy nie zadaje sobie trudu by czajniczka pocieszyć, aby gotował lepiej i z większą ochotą póki może. Właścicielowi wystarcza woda jaką co dzień pije, a prywatne uczucia czajniczka, nawet gdy prowadzą do polepszenia gotowanej wody, nie są istotne. Właścicielowi nie opłaca się zajmować czajniczkiem w żaden sposób, bo te zmiany jakości wody nie są odczuwalne przez jego podniebienie, w efekcie całe zaangażowanie i radość czajniczka z dobrze wykonanej pracy są lekceważone. W jaki sposób czajniczek może cieszyć sie z życia, po to ma dusze, a przecież długo żyje. Wciąż gotuje swoją wodę, gotuje i gotuje, a jak zagotuje to gwiżdże, a później rozmawia z innymi czajniczkami o swoich nadziejach i radościach, o tym jak uszczęśliwił swojego pana, bo widział uśmiech na jego twarzy podczas codziennego picia herbaty. Kiedyś kończy się życie czajniczka - umiera przypalony lub po prostu wyrzucony na śmietnik. Nie zagotuje już więcej wody, nie zobaczy uśmiechu na twarzy swojego właściciela, może tylko opowiadać o swoich przygodach, o tym jak kiedyś wygrywał i podbijał serca, jak został wybrany spośród całej gromady jemu podobnych, aby móc służyć latami swojemu właścicielowi i cieszyć sie z jego uśmiechu na twarzy. Kończy swoje długie pełne przygód życie szczęśliwy, że przyniósł innym szczęście.
Często duszę czajniczka odkrywamy dopiero kiedy się przypali
słuchający_płaczu_czajniczków
zaprasza do dyskusji