Witam, mam pewien problem. Mam 17 lat i jestem ateistą, w tym roku zrezygnowałem z sakramentu bierzmowania natomiast na lekcje ''Religii'' muszę uczęszczać w dalszym ciągu. Religii napisałem w cudzysłowiu bo co to za lekcja, na której porównuje się homoseksualizm do pedofilii i ciężkiej choroby umysłowej. Katechetka zmieniła do mnie swój stosunek o 180 stopni kiedy dowiedziała się, że nie będę bierzmowany. Od jakiegoś czasu wyszukuje pretekstów aby udowodnić mi, iż nie posiadam wystarczającej wiedzy by prowadzić z nią jakąkolwiek dysputę,czyli krótko mówiąc że jestem dla niej za głupi. No tak z pewnoscią mam od niej mniej wiedzy jeżeli chodzi o teologię. Ale skoro ja nie moge z nią rozmawiać to czemu innym nie zwymyśla od idiotów? Wiem że to zabrzmi jakbym sie chwalił ale należe do jednych z ineligentniejszych osób w klasie. Wiekszość oczywiście siedzi i nic nie robi albo rozmawia o seksie. Jest oczywiscie grupa dziewcząt , która słucha nauk pani Katechetki z wielką uwagą ale to raczej wyjątki. Gdy na dzisiejszej lekcji mówiłem do kolegi o brakujących 18 latach z życia Jezusa w Piśmie Świetym, to myślałem że katechetka dostanie wylewu. Zaczeła mnie poniżać, i dodała ze nie jestem godzien chodzić na jej lekcje. O dziwo klasa staneła tym razem po stronie nauczyciela,co mnie bardzo zdziwiło bo przeważnie jest zawsze na odwrót. Te osoby ,które rozmawiały wcześniej o masturbacji czy opowiadały sobie historię z nią zwiazane, nagle przemieniły sie w watahe inkwizytorów gotowych rzucić się na mnie pod byle pretekstem. I w związku z tym mam do Was pytanie. Jak myślicie czy warto mówić i głośić swoje poglądy czy też nie? Czy przyznawać się otwarcie do bycia ateistą czy tłamśić to w sobie? Co wyjdzie mi na lepsze. Wiem ,ze na pewno wśród Was są osoby z podobnymi doświadczeniami wiec prosze o jakąś rade jak w tej sytuacji powinien się zachowywać człowiek. Walczyć z katechetką czy po prostu sobie odpuścic.

Paweł Drewek