W Biblii jest napisane, że Bóg jest ponoć wszechmocny, wypełnia cały świat (wszystko jest stworzeniem Boskim) oraz, że można go nazwać również Istotą Miłości. Po pierwsze taki obraz Boga nasuwa nam pewną analogie do współczesnych teorii naukowych tzn. teorii Wielkiego Wybuchu. Według tej teorii wszystko na początku stworzenia świata było jednością, osobliwością, punktem w którym była zawarta cała materia (lub potencjał) do stworzenia wszechświata. Czyli w gruncie rzeczy wszyscy jesteśmy stworzeniami Boskimi, Jego częścią. Każda, nawet najbardziej błaha rzecz ma ze wszystkim na świecie coś wspólnego. Po drugie jeżeli Bóg jest miłością, to wmawianie sobie, że sam bez niej dałbym sobie radę, tak jak zwykli tu pisać na forum wielu ateistów, jest po prostu oszukiwaniem samego siebie. Miłości nie da się wyprzeć, bo bez niej bylibyśmy niczym (jak to jest opisane w Biblii). Jeżeli ludzie podchodziliby do życia czysto racjonalnie (materialnie), szybko trafilibyśmy na krawędź zagłady. Na dowód tego mogę wam przytoczyć wyniki badań pewnego eksperymentu. Otóż przedmiotem badań było niemowlę. Sprawdzano, czy odpowiednio się nim opiekując, karmiąc, myjąc, zmieniając mu pieluchy, ale nie przykładając do tego żadnych uczuć, da się dobrze i zdrowo wychowywać dziecko. I co się okazało. Dziecko prawidłowo chowane ale bez miłości niestety UMIERA, REAGUJE BARDZO GWAŁTOWNIE, co wcale nie znaczy, że nam dorosłym miłości do życia nie potrzeba. Zauważcie, że tam gdzie jej brakuje, zawsze dzieje się coś złego (liczne tego dowody znajdujemy zarówno w codzienym życiu, jak i historii czy literaturze). Po trzecie wydaje mi się, że współcześnie źle się definiuje pojęcie cudu. Na potwierdzenie istnienia Boga oczekuje się namacalnych dowodów, jakiegoś piorunu z jasnego nieba, czy może też tego, by Bóg w tej chwili zszedł na Ziemię (na nasze zawołanie, bo przecież jest wszechmocny) i posprzątał nam nieczystości spod zadka . Przytoczę tu pewną metaforę ludzi tak interpretujących pojęcie cudu.
Co zrobić abyś uwierzył? (fragment z książki "Tablice Mesjasza" Irvinga Beniga)
... W pewnej dolinie mieszka sobie pewien wieśniak, jest człowiekiem bogobojnym. Któregoś dnia nadchodzą obfite deszcze i dolinę obejmuje powódź. Poziom wody podnosi się niebezpiecznie wokół domu wieśniaka i jest już tak wysoki, ze w pobliżu przepływa jakaś łódź. Ludzie na łodzi wołają do wieśniaka: "Wychodź! Skacz!, ratuj życie!" Ale wieśniak odmawia. "Nie-powiada.- Pan Bóg mnie ocali, Pan Bóg mnie ocali". Deszcz nadal jednak pada i woda podnosi się jeszcze wyżej, zalewa już dom i zagraża wieśniakowi oraz jego rodzinie. Nie opodal przepływa kolejna łódź i pasażerowie znów wołają: "Wychodź! Skacz!, ratuj życie!". Ale wieśniak ponownie odmówił: "Pan mnie ocali'. Powódź ogarnęła w końcu całą dolinę, a wieśniak wraz z rodzina utopił się. W niebie wieśniak spotyka swego Stwórcę. "Gdzie byłeś, Panie, kiedy cię potrzebowałem?"- woła z bólem w głosie. bóg spogląda na wieśniaka z wielkim smutkiem. "Gdzie byłem?- odpowiada.- Jak to, gdzie byłem? Przecież dwa razy posyłałem ci łódź, prawda?"
Ludzie na swojej drodze życia spotykają wiele takich namacalnych drogowskazów pomocy, tylko przez złą interpretację cudu ich nie dostrzegają. Cudem są nasi przyjaciel, rodzice, znajomi. Wszyscy, którzy są w stanie pomóc nam w kryzysowych sytuacjach. Za przykład może posłużyć nam alkoholizm. Ile to w mediach, rodzinach, szkole, wśród znajomych mówi się, że nadużywanie alkoholu szkodzi nam, ale również wpływa na naszych bliskich (również chodzi tu o siadanie za kierownicą samochodu po spożyciu alkoholu). Mimo to ludzie ignorują taką pomoc lub podpowiedź, bo maja wolną wolę, a kiedy dochodzi do tragedii, jak trwoga to do Boga, tylko nie do siebie.
Na chłopski rozum: jeżeli jest chleb, musi być piekarz, jeżeli jest krzesło to musi być stolarz, jeżeli jest telewizor, to musiał ktoś go wymyślić i wyprodukować,. itd.. Jeżeli jest świat, musi też być logicznie Stwórca.
Pamiętajcie, ze Bóg nie oczekuje od nas tego, byśmy wyłącznie wierzyli sami nie wiedząc w co się wierzy. Naszym zadaniem jest stosowanie w życiu miłość. To miłość jest Prawdą tak oczywistą, że nikt nawet ateista teamu nie zaprzeczy. Owszem można się wyprzeć wiary w Boga, bo to jest tylko słowo wymyślone przez ludzi na określenie bytu niematerialnego, ale jeżeli za słowem Bóg kryje się miłość, braterstwo, tolerancja i prawdziwa przyjaźń, to mówienie, że nic temu nie zawdzięczamy jest egoistycznym kłamstwem w żywe oczy i niestety również kpiną z własnych rodziców, przyjaciół i wszystkich którzy nam w życiu w jakiś sposób pomogli. A Prawda ta znana jest ludziom już od dawien dawna, nie tylko od 2000 lat. Bóg czyt. "miłość" nigdy nie sprawuje władzy. Wydaje się, jakby go nie było, a przecież jest we wszystkim.