Około 2000 lat temu na kulturę europejską zaczęły oddziaływać żydowskie pisma religijne. Kultura grecka i łacińska za pośrednictwem chrześcijan poznały Stary Testament - prawo Boże narodu wybranego - uzupełniony o inne księgi pisane przez Żydów oraz o chrześcijański Nowy Testament.
Równocześnie Europejczycy dowiadują się od żydów i chrześcijan, że autorem tych Pism jest niematerialny, czysto duchowy Bóg Jahwe, który prorokowi Mojżeszowi bezpośrednio objawił swoje Prawo (Tora, Pięcioksiąg). Później zaś przekazywał swoje postanowienia poprzez natchnionych przez siebie proroków i autorów, którzy dokładnie i skrupulatnie głosili i spisywali Słowa Boże skierowane do człowieka.
Z Pism tych Europejczycy dowiadują się o Bożej wielkości, wspaniałości, działalności: o stworzeniu całego świata i ludzi, o początkowo rajskich warunkach życia ludzkiego, o niegodziwości ludzkiej i przekroczeniach przez ludzi Bożych postanowień, oraz o karach Bożych wymierzanych ludziom za ich przewinienia. Dowiadują się również o nagrodach dla ludzi posłusznych prawom Boskim i szczególnej opiece Bożej nad nimi. Pisma mówią ponadto, że Bóg w swej łaskawości zamierzył wybawić sprawiedliwych od wszelkiego zła, przywrócić na zawsze początkowy stan szczęśliwości przez przysłanie Mesjasza - Zbawiciela.
Chrześcijanie mówili, że On już był: że Jezus umierając na krzyżu odkupił grzeszną ludzkość. Na podstawie Pism żydowskich dowodzą, że Jezus był oczekiwanym Mesjaszem - Synem Boga, Zbawicielem i że Bóg jest Trójcą: Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Żydzi, na podstawie t y c h s a m y c h Pism, dowodzą, że Mesjasz jeszcze nie nadszedł i wciąż ufnie na Niego czekają, oraz że Bóg jest jeden jedyny.
Część Żydów jednak twierdziła opierając się o Pismo, że Mesjasz nagrodzi wiernych za życia a nie po śmierci, inni w oparciu o t o s a m o Pismo twierdzili przeciwnie: że wierni zostaną nagrodzeni zmartwychwstaniem. Około II wieku p.n.e. ich drogi się rozeszły: powstały dwa stronnictwa - saduceuszy i faryzeuszy.

W ciągu minionych 2000 lat żydowska wiara - judaizm - nie przyjęła się w Europie. Chrześcijaństwo zaś rozlało się powszechnie po całym kontynencie i - nie biorąc pod uwagę nielicznych przymusowych imigrantów żydowskich - niepodzielnie władało rzeszą wiernych. Chrześcijanie wschodni w oparciu o Pisma dowodzili m.in., że Duch Święty pochodzi od Ojca, chrześcijanie zachodni na podstawie t y c h s a m y c h Pism twierdzili, że pochodzi On od Ojca i Syna. Ostatecznie pozostali przy swoich opiniach i od 1054 roku istnieją dwa kościoły chrześcijańskie: prawosławny i katolicki (tzn. powszechny).
Wśród chrześcijan zachodnich jedni twierdzili m.in., że zbawienie zależy jedynie od łaski Bożej, i potwierdzali to wersetami Pisma, inni zaś twierdzili na podstawie wersetów t e g o s a m e g o Pisma, że zbawienie zależy i od łaski Bożej i od uczynków człowieka. Żaadna ze stron nie ustąpiła i od 1517 roku istnieje nowy podział: kościół protestancki i kościół katolicki (tzn. powszechny).
Część protestantów na podstawie Pisma doszła m.in. do wniosku, że nie istnieje nieśmiertelna dusza, wbrew innym, którzy w oparciu o t o s a m o Pismo twierdzili, że jest przeciwnie. Nie mogli uzgodnić stanowisk więc od 1897 roku wyodrębnił się ruch Badaczy Pisma Świętego.

Na podstawie t e g o s a m e g o p i s m a w każdym z podanych odłamów dokonywały się dalsze rozłamy, podziały i rozszczepienia (poza prawosławiem, które od początku składało sie z oddzielnych, niezależnych zborów). JEDNO PISMO przyniosło plon obfity - ponad 2000 oficjalnych denominacji chrześcijańskich (nie biorąc pod uwagę bezliku sekt i efemerycznych "kościołów"), i co najmniej 5 różnych szkół żydowskich - każda odrośł w swoim mniemaniu jest, oczywiście, jedynie prawowita.

Wiele setek lat musiało upłynąć w Europie, by można było stwierdzić, że tak naprawdę NIE WIADOMO O CZYM mówi to Pismo, że pojęcia, którymi operuje (np. Bóg, dusza, duch, zbawienie) nie są ścisłe, dokładne, precyzyjne i - co najważniejsze - nie da się ich zdefiniować, ustalić ich jednego konkretnego znaczenia. Jeśli tym pojęciom nada się jakikolwiek sens, to w oparciu o t o s a m o Pismo, okaże się, że jest ono wewnętrzne sprzeczne, a zatem da się z niego wyprowadzić KAŻDY wniosek religijny, że na jego podstawie można udowodnić KAŻDE twierdzenie teologiczne (bóg jednoosobowy - bóg trzyosobowy, Duch od Ojca - Duch od Ojca i Syna, dusza istnieje - dusza nie istnieje itd. itp.).
Pismo to jest także niezupełne. Gdyby tak było bowiem, można byłoby znaleźć w nim jednoznaczne wskazówki do odpowiedzi na najważniejsze pytania teologiczne, a nie domyślać się ich zaledwie przez karkołomne interpretacje i domniemania, skutkujące nowymi podziałami religijnymi.

Wiele setek lat musiało upłynąć w Europie, by mógł powstać jeszcze jeden odłam. Całkowicie inny niż wcześniejsze. O zdecydowanie różnym charakterze. Jedyny odłam, który nie stał się nowym "kościołem".

Wiele setek lat musiało upłynąć w Europie, by każdy, kto zechce, mógł uwolnić się od tego Pisma i zostać ateistą.

Drobner, z podziwem traktujący interpretacje starożytnych pism..