> Co powinienem zrobić?

Zrezygnować.
Nie jesteś wierzący więc nie powinieneś być chrzestnym, bo ta rola wiąże się z opieką religijną nad dzieckiem. Dlatego kościół wymaga potwierdzenia z parafii, spowiedzi i komunii. Ja nie mam chrześniaków, ponieważ parafia nigdy by mi nie wydała zgody na to. I słusznie.

oprócz tego co inni napisali jest jeszcze inne wyjscie: możesz sie nawrócić i zostać katolikiem

To chyba najlepsza opcja
Chociaż jak najbardziej możliwa, jednak nie byłbym zwolennikiem takiego rozwiązania.
Ewentualnie może sabotować zycie religijne tegoż oto dziecka, co mogło by być miła opcją, jednak nie miałoby to klasy.

> Co
>powinienem zrobić?
Niestety tak. Zrezygnować. Jest to jedyna metoda. Nie można "Panu Bogu świeczkę a diabłu ogarek".
JATO

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

Zgadzam się z przedmówcami. Rola rodziców chrzesnych nie ogranicza się do dawania prezantów.

Kiedyś zaistniał już podobny temat, choć w innym kontekście. Chodziło o ślub, jak się nie mylę.
Bądź uczciwy, powiedz, jak widzisz swoje podejście do sakramentów. Chrzest katolicki wymaga "pojednania się" z bogiem a to jest poza Twoim światopoglądem, prawda?
Miłego świecenia oczkami

Pozdrawiam.

---

Kobieta nie powinna być gorsza od anioła, mężczyzna zaś tylko trochę lepszy od diabła.

Tak jak pisali przedmówcy, najlepszym wyjściem jest odmówienie.
Bo ateista, który bierze ślub kościelny albo zostaje rodzicem chrzestnym jest hipokrytą i dopuszcza się świętokradztwa.

>Bo ateista, który bierze ślub kościelny (...)
JAKO OSOBA WIERZĄCA
>jest hipokrytą i dopuszcza się świętokradztwa.

---

God made me an atheist. Who are you to question his wisdom?

>>Bo ateista, który bierze ślub kościelny (...)
>JAKO OSOBA WIERZĄCA
>>jest hipokrytą i dopuszcza się świętokradztwa.
Wielkiej różnicy to nie robi.

   Chrzest własnego dziecka to dla większości wierzących bardzo ważne wydarzenie. Nic więc dziwnego, że chcieliby, aby w tym wydarzeniu uczestniczyły najbliższe im osoby. Nawet jeśli te osoby nie są wierzące. I taka możliwość istnieje w postaci instytucji tzw. świadka chrztu. Wystarczy jedna osoba jako rodzic chrzestny, a drugą może być właśnie wspomniany świadek chrztu. Mam to osobiście przećwiczone. Osoby, które mnie o to poprosiły znały mój szacunek dla ich poglądów i chciały jednocześnie uszanować moje.

   Przewrotnie można by powiedzieć, że jest to świetna okazja do zaznaczenia obecności osób niewierzących w życiu Kościoła. Obu stronom może to tylko wyjść na zdrowie.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

pójść na piwo.

>Mam problem z jakim wiele osób spotyka się przed
>uroczystościami takimi jak ślub czy chrzest. Nie chodzę do
>kościoła i nie praktykuję religii, ale mam szacunek dla
>ludzi którzy to robią. Zostałem poproszony przez bliską mi
>osobę na chrzestnego jej synka. Powinienem iść więc do
>spowiedzi aby przyjąć komunię. Nie uznaję jednak spowiedzi
>chociaż staram się żyć zgodnie z zasadami moralnymi. Co
>powinienem zrobić?
- Oznajmić bliskiej osobie, że jesteś nienadającym się do robienie z siebie religianckiego pajaca. No niekoniecznie tak dosłownie. A np. tak: "bliska mi osobo, nie rób sobie i mnie kłopot, poproś o jego spełnienie kogoś, kto lepiej do tego się nadaje".
- Poza tym, jak potrafi Cię uszanować, to może to wykazać tak np., jak proponuje to moderator "placownik".

>Zostałem poproszony przez bliską mi
>osobę na chrzestnego jej synka.

tym razem bardziej serio...
czegoś tu nie rozumiem: b l i s k a osoba, a mimo to nie zna twoich poglądów? ja staram sie być na tyle wyraźny wśród ludzi, z którymi żyję, że taka propozycja w ogóle nie wchodziła by w rachubę. odbij tę piłeczkę i poproś bliska osobę, żeby nie chrzciła synka...przypuszczam, że będziecie kwita.

Piwo sprawy nie załatwiło
Ta osoba to moja siostra i, choć zna moje poglądy, naprawdę jej na zależy bym to ja był chrzestnym. Zejdźmy może na ziemię: ilu chrzestnych to prawdziwi katolicy, przewodnicy religijni i wzory do naśladowania. Mój problem polega na tym że nie jestem złym człowiekiem, tylko może trochę za dużo myślę Generalnie, dlaczego nie mogę zostać legalnie chrzestnym skoro mógłbym być "moralnym" przewodnikiem jej syna? Zdaję sobie sprawę z tego co napisaliście, ale bądźmy realistami. Moja siostra też nie jest wzorową katoliczką ale zależy jej na wychowaniu synka w wierze katolickiej.
I jeszcze słowo - ja nie jestem niewierzącym, bo wtedy bym bez zastanowienia przyjął komunię bez spowiedzi... Po prostu nie zgadzam się w kilku kwestiach z Kościołem.

Chyba świadek to bedzie najlepsze rozwiązanie jednak... dzięki za pomoc!

> Mój problem polega na tym że nie jestem złym człowiekiem, tylko może trochę za dużo myślę Generalnie, dlaczego nie mogę zostać legalnie chrzestnym skoro mógłbym być "moralnym" przewodnikiem jej syna? Zdaję sobie sprawę z tego co napisaliście, ale bądźmy realistami. Moja siostra też nie jest wzorową katoliczką ale zależy jej na wychowaniu synka w wierze katolickiej.

Taka rola chrzestnego - pomagac rodzicom w wychowaniu religijnym - KATOLICKIM dziecka. Nie jakims "moralnym" a właśnie katolickim.
Jesli ktoś nie jest katolikiem, nie powinen brać bezpośredniego udziału w takiej uroczystości. Naigrywasz się bowiem z księdza i rodziców dziecka. A po racjonaliście czy ateiscie oczekuję jakiej elementarnej etyki.

Skoro siostra nie jest wzorową katoliczka jak chce wychowac syna w wierze katolickiej? Gdzie dziecko nabierze prawidłowych wg katolikow wzorców?
Powiedzmy sobie szczerze - siostra chrzści dziecko, bo "tak się robi", bez kontekstu religijnego, jako tradycję już prawie świecką.
Tak samo chrzestny to nie przewodnik religijny, tylko wujek od dwania drogich prezentów.

Chrzestny to obowiązek pomocy rodzicom w wychowaniu religijnym dziecka.

To zaszczyt, ale i obowiązek, z którego dana osoba będzie rozliczona przed BOGIEM.

To Łaska, która niesie za sobą nagrodę za nią w Niebie, jeżeli opieka ta jest prawidłowa.

Być Chrzestnym to wielka Odpowiedzialność.

Pokój i Dobro