wyborcza.p(*)ncie_wiernych_przed_grypa.html
dziennikel(*)-o-pomoc-w-walce-z-grypa,84348

Główny Inspektor
Sanitarny
Warszawa

Dotyczy: sugestii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie, aby kapłani podawali Ciało Chrystusa do ręki wiernego.

Szanowny Panie Inspektorze

Wczorajsze wiadomości przekazały pomysł Pańskiego podwładnego, by księża - chroniąc wiernych przed zarażeniem się grypą - podawali Ciało Chrystusa nie bezpośrednio do ust, lecz na ich ręce. Następnie wierni doskonale wyedukowani w procedurach z tym związanych wiedzieliby już, gdzie mają sobie go dalej wsadzić.

Panie Inspektorze,
ujęty głęboką wiedzą pracownika inspekcji sanitarnej z zakresu mechanizmów rozprzestrzeniania się drobnoustrojów - na początku słuchałem tego komunikatu bez zastrzeżeń kiwając głową. W końcu, po tylu latach życia wyrobiłem w sobie nawyk łykania wszystkiego, co pochodzi od urzędowych autorytetów.
Później jednak - nie wiedzieć czemu - zaczęło mi dokuczać myślenie.
Jak by nie patrzeć, to wychodzi na to, że nowy pomysł ewidentnie wydłuża drogę Chrystusa z kielicha do ust o jeden jeszcze, jakże niebezpieczny etap.
Już same ręce kapłana są bardzo niebezpiecznym źródłem. Nikt nie zaręczy, czy mył je przed mszą, ani nie wiadomo po czym drapał kogoś lub siebie w zakrystii, tudzież czy nie dłubał w swoich lub cudzych naturalnych otworach ciała.
Po drugie
Wierny zanim dotrze przed katafalk to często:
- nie umyje rąk po porannych czynnościach,
- w tramwaju trzyma się zawsze lepkich poręczy i uchwytów,
- w kościele są klamki, ławki i figurki, które wszyscy dotykają, macają i całują.

Z powyżej przedstawionych powodów wyrażam uzasadnione, jak mi się wydaje wątpliwości w skuteczność Waszej nowej profilaktyki i jednocześnie, jako obywatel, któremu leży na sercu dobro powszechne - pozwalam sobie przedstawić Panu Inspektorowi własne - mam nadzieje dobre przemyślenia, które uchronią społeczeństwo przed pandemią. Jednocześnie pozwolą cieszyć się Jezusem, którego (w przypadku wykorzystania mojego pomysłu) nazwałbym Jezusem bezpiecznym.

Otóż nic nie stoi na przeszkodzie, aby każdy wierny we własnym domu wypiekł sobie opłatek. Może być z mąki pszennej (mniej chętnie z żytniej, bo zamiast na duszy, zalega na żołądku i powoduje kwaśne odbijanie).
Wedle gustu - może być z dodatkiem soli, cukru albo nawet lekko powlekany czekoladą (Jezu słodziutki).
Taki własny wypiek - jeśli ma jakieś bakterie czy wirusy - to tylko własne.

Drugim etapem naszego sterylnego przedsięwzięcia będzie wykonanie klejonego, papierowego rożka. Wąskiego z jednej, rozszerzającego się w kierunku drugiej strony.
Upieczony komunikant wkładamy do szerszej części rożka i idziemy na mszę.
Podczas podniesienia wznosimy rożek wysoko do góry zdając się na księże zdolności.
Gdy już w rożku zamiast zwykłego opłatka mamy Jezusa - cieńszy koniec rożka wkładamy do mniej zasmarkanej dziurki w nosie a szerszy koniec ustawiamy na wprost otwartych ust.
Palcami zamykamy płatki nosa i wykonujemy energiczne smarknięcie. Huragan pędzący przez nos i rożek wrzuca nam wolne od obcych zarazków Ciało Chrystusa wprost na migdałki.

Jako że biskupom dobro wiernych leży na sercu - jestem przekonany, że skłonni byliby zaakceptować takie rozsądne rozwiązanie.
Wystarczy drobna dotacja z budżetu państwa za utracony zysk osiągany dotychczas ze sprzedaży opłatków.

k/o:
Episkopat Polski