W lutym dostałem mailowe zaproszenie takiej oto treści:

"Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów i Towarzystwo Humanistyczne
zapraszają na dyskusję:
Ateista w społeczeństwie polskim. Granice kompromisu
- o problemach i tym jak sobie z nimi radzić?
- jak odnosić się do wierzących?
- czy akceptować elementy tradycji religijnych w swoim życiu czy może tworzyć własne?
- czy jesteśmy dyskryminowani?"

Przyjąłem je ze sporą radością i entuzjazmem, i nawet chwilę nie wahałem się, czy na spotkanie się udać.
Jestem ateistą i w kręgu moich znajomych jest to postawa dość egzotyczna, więc cieszyłem się na możliwość spotkania osób mających te same poglądy co ja i na żywą i pouczającą wymianę myśli. Co prawda nie za bardzo przekonywał mnie temat spotkania, ale poszedłem na nie pełen dobrych przeczuć i nadziei na ekscytującą intelektualną przygodę.

Niestety dzięki wizycie na tym spotkaniu dowiedziałem się, że walczący ateista mentalnie niczym nie różni się od religijnego fanatyka. Świetnie ludzi zabierających głos na spotkaniu rozumiałem, zgadzałem się z nimi w wielu rzeczach, ale identyfikować się z nimi jakoś nie potrafiłem. Dla nich sprawa wiary jest najważniejszą rzeczą w życiu. Są tak głęboko przekonani o tym, że mają rację nie wierząc w Boga, że walczyć za sprawę do krwi ostatniej kropli z żył są gotowi.

Generalnie dyskusja krążyła wokół tematu prześladowań nas ateistów przez teistów oraz sposobów walki z terrorem. I na tym polega problem. Bo ja swojego ateizmu nigdy przed nikim nie kryję. I nikt, no ani jeden, mnie nie prześladuje z tego powodu... Jest oczywiście pełno głuptasów, którzy nijak nie potrafią pojąć, że można nic a nic nie wierzyć w Boga i w dalszym ciągu być takim fajnym facetem jak ja, ale z realną agresją nie spotkałem się nigdy. W internecie i owszem, ale to się nie liczy. Zresztą z dużo większą agresja spotkałem się na tym portalu, gdy ośmieliłem się zadać kilka pytań panu Koraszewiakowi...
A na spotkaniu...

Pan Agnosiewicz zaczął spokojnie, nakreślił z grubsza problemy, które powinny być przedmiotem rozmowy i zaprosił do dyskusji.

Pierwsza głos zabrała starsza pani. Wygłosiła płomienne kazanie na temat zakłamania Kościoła. Zachęciła do lektury "Faktów i mitów", rozdając stosowne ulotki. Opowiedziała o akcji, którą przeprowadziła wraz z innymi towarzyszami broni. Akcja polegała na ustawieniu się w niedzielę na Starym Mieście i rozdawaniu przechodniom archiwalnych numerów "Faktów i mitów" ze zwrotów. Mieli jakiś transparenty i darli się przez megafon. W niedzielę, kiedy sporo przechodniów właśnie wybiera się do lub wraca z kościoła. I ona była oburzona, że jakieś "moherowe berety" pełnym nienawiści głosem jej groziły. Pomyślałem sobie: "A czego ty kobieto oczekiwałaś? W święty dla katolików dzień plujesz na cały regulator w centrum miasta na to, co dla tych ludzi święte i się dziwisz, że kwiatów w zamian nie dostałaś?".

Kolejna pani opowiadała jak szykanowana jest jej córka w przedszkolu z tego powodu, że nie chodzi na religię. Dzieci ją wytykają palcami jako czarna owcę, bo jest jedyna w grupie. Pomyślałem sobie: "Masz pretensję do dzieci, o to, że zachowują się jak dzieci, czy do rodziców, którzy swoje dzieci na religię wysyłają? Żyjemy w kraju, w którym 90% społeczeństwa stanowią katolicy (lepsi lub gorsi, mniej lub bardziej świadomi), no i jak koledzy ateiści planują to zmienić???".

Następna pani opowiadała o tym jak jej katolicy opony przebijali i gwoździem karoserię rysowali w ramach prześladowań za bluźniercze poglądy.

Potem Pan Andrzej Dominiczak, Przewodniczący Towarzystwa Humanistycznego opowiedział zabawną dykteryjkę o tym, jak lat temu kilka leżał w sali pooperacyjnej na oddziale gastrologicznym w roli pacjenta. Do sali wszedł ksiądz i zaproponował komunię. Pan Przewodniczący rozejrzał się po sali, po czym wyjaśnił księdzu: "Proszę pana, sam pan widzi, tu wszyscy po operacji przewodu pokarmowego, niejedzący, na kroplówkach. No chyba, że w formie czopka pan tę komunię zapoda". Zebrani ateiści zdrowo się ubawili z tej opowieści. A ja dopiłem jak najszybciej piwo i poszedłem stamtąd w cholerę. Aż takim wrażliwym humanistą, to ja nie jestem.

Innymi słowy spotkanie z grubsza wyglądało tak jak w pewnej anegdocie, którą przytoczył na swoim blogu Janusz Korwin-Mikke:

"Lata 60-te. Zebranie Związku Ateistów i Wolnomyślicieli. Przewodniczący zagaja:
- Towarzysze, dziś jak zwykle rozpoczniemy od wygrażania pięścią Panu Bogu.
Na komendę wszyscy się podnoszą zaciśnięte pięści w stronę nieba. Ale jeden siedzi cicho w kącie, spuszczona głowa, ponury wzrok. Dostrzegł go przewodniczący i pyta:
- A wy, towarzyszu, czemu nie wygrażacie?!
- Bo ja nie wierzę w Boga, towarzysze."

Ale przyznam szczerze, że ucieszyłbym się gdybym dostałbym kolejne zaproszenie na tego typu spotkanie. Nawet napisałem maila w tej sprawie do Racjonalisty. Wiele się dzięki spotkaniu w Starej Prochowni dowiedziałem, a ponieważ nastawienie do rzeczywistości mam cały czas optymistyczne, to mam nadzieję, że z innymi ateistami można jednak racjonalnie porozmawiać.

Pozdrawiam
Igor Maćkowski