>normy powinni ustalać ludzie rozsądni i kompetentni. Jeśli dziś debile zaczną nam narzucać normy...

Ale którzy to ci rozsądni, a którzy debile? Może referendum...
.

   Cytat: "Odkąd wynaleziono określenie "kryterium" - wszystko stało się nagle niejasne".
.

>dla wielu naruszenie zasad pisowni języka etnicznego
>kojarzy się niemalże z przestępstwem, które powinno być
>karane pozbawieniem obywatelstwa.
To prawda, powstają na tym tle awantury nieadekwatne do przedmiotu sporu. Czemu? Myślę, że ludzie, którzy tak mocno protestują przeciwko upraszczaniu języka pisanego, bardzo się kiedyś napracowali (a słońce wtedy świeciło i wszystko wyrywało się na dwór!) aby posiąść reguły pisowni, i to posiąść perfekcyjnie. Szkoła nauczyła ich też, że jest to cnota nad cnotami - bo co innego miała powiedzieć? Że lwia część lekcji polskiego może być marnowaniem czasu? Że wciskają przereklamowany towar? Że można satysfakcjonująco radzić sobie z rzeczywistością bez tych wszystkich "u" - "ó", "rz" - "ż"? Gdyby teraz ogłosić, że można złagodzić ortograficzny reżim, męki edukacyjne "poprawnościowców" okazałyby się bezsensowne. Podobnie zresztą, jak nauka o przewodzie pokarmowym lancetnika czy rozmnażaniu tasiemca - kto z nas to pamięta? Święte okopy edukacji - podstępem wysadzone?
Nikt nie lubi, jak mu się kwestionuje sens jego wysiłów, jego przekonanie, że "więcej coś znaczy", bo posiadł arkana pisowni, podważa jego system pojęć (kultura - piękny język, piękno - poprawność ortograficzna, poprawność ort. - kultura, niepoprawność - chamstwo). Nagle mogłoby się okazać, że językowe chamy to też salonowe pany i nie ma cezury, nie ma znaków rozpoznawczych, kto pan, kto cham...
Jak przykro byłoby właścicielom drogich aut, na które harowały całe pokolenia, gdyby nagle zdewaluowano kulturowe walory posiadania takiego auta - wielkiego, niepraktycznego, ale z mnóstwem "bajerów" i gdyby okazało się, że kierowca takiego auta nie robi na nikim wrażenia większego niż rowerzysta... Wielki płacz rozległby się także wśród długonogich blondynek, które wydały kupę kasy na odsysanie, farbowanie, biustu powiększanie, gdyby nagle okazało się, że dziewczyny z reklam Dove - takie, jakich wiele na ulicach, są uważane za równie atrakcyjne?...
Rozdmuchiwanie kultów (nakeżonego pułapkami języka, super-auta, blond laski, wielkiej rezydencji, etc.), nadawanie ludziom życiowych celów, stymulowanie ich pragnień w pewnych kierunkach angażuje wielu ludzi, angażuje fanatycznie, tak, że nie chcą dopuścić, że czas to wszystko pozmienia, pozrzuca z piedestału jedno, by zastąpić je drugim...
czy uważacie obecną
>polszczyznę za jej szczytowy etap rozwoju?
Uważam, że w świecie, który wymaga od nas przyswojenia coraz liczniejszych informacji, związanych głównie z nowymi technologiami, staroświecki kult perfekcyjnej pisowni straci na wartości.
Osobiście będzie mi z tym i dobrze, i trochę będzie żal. Dobrze, bo uważam, że za dużo czasu i uwagi zabiera się dzieciom na koszmarne wkuwanie, gdzie "u", gdzie "ó", itp. Spokojnie można by się bez tego obejść, choć to (zwykle, bo nie zawsze ciekawa pamiątka po samogłoskach długich, kiedyś używanych. Tylko,że ta pamiatka jest bardzo kosztowna. Powinna więc służyć koneserom, a nie być serwowana na siłę każdemu Jasiowi.
Ja bym jednak uprościła ortografię polską w najbardziej niepraktycznych momentach, szłabym w stronę zapisu fonetycznego. Zostawiłabym natomiast rzeczy praktyczne: Interpunkcję, bo pozwala podzielić zdanie na drobniejsze całostki, służy zrozumieniu. Zostawiłabym kropkę i wielkie litery, bo ułatwiają oczom szybkie schwycenie początku - końca zdania, i spraw kluczowych: imion, nazw własnych...
Optowałabym jednocześnie za tym, żeby dbać o poprawność języka mówionego - wyraźne artykułowanie końcówek, głosek, unikanie wulgaryzmów - to jest chyba największy problem zakłócający przekaz językowy! Można zrozumieć zapis fonetyczny - tu nie ponosi się żadnej praktycznej szkody, ale nie mozna zrozumieć, o co chodzi człowiekowi mówiacemu przez zaciśniete usta, "gubiącemu" spółgłoski, nie kończacemu wyrazów.. Mieliśmy i mamy nadal takie przykłady w świecie rodzimej polityki. Słuchać hadko! Ale może to i lepiej, że w tych dwu przypadkach cześci wywodu się nie rozumie. Nerwy spokojniejsze.
jakie widzicie
>racjonalne uzasadnienie dla u i ó
Nie widzę.
>i skomplikowanej
>deklinacji?
Widzę. Odmieniony wyraz niesie mnóstwo informacji i pozwala, nawet przy słabszym usłyszeniu zdania, szybko zrekonstruowac jego treść. Jest to praktyczne.
czy nowa fala polszczyzny, którą zalewają nas
>dyslektycy, dysortograficy i inni językowi dys_ydenci nie
>nada tonu przyszłości języka?
Tak będzie, bo to praktyczne, ale trochę żal, jak ręcznych robótek wypieranych przez hafty i koronczarstwo maszynowe. Koneserzy jednak dotrą do informacji o historii języka, tak, jak dziś docieramy do informacji o alfabecie starocerkiewnosłowiańskim, kiedyś tu stosowanym, o przegłosach polskich, zanikłej głosce "nga", twardym "h", miękkim "ł"... jeśli o mnie chodzi - piszta
>i mófta jak chceta, byleby s sęsem...
Jeśli o mnie hodzi - piszcie jak hcecie, byle w zgodzie z poprawną wymową.
Sama zaś zaliczam siebie do koneserek, po prostu lubię grzebać się w starych koronkach, dlatego staram się pisać zgodnie z e współczesną, choć trochę niepraktyczną, ortografią. Nie razi mnie jednak, kiedy ktoś myli "u" z ó". Nie przeszkadza mi to w zrozumieniu.
Razi mnie natomiast niechlujna mowa, bez deklinacji, bez koncówek. Taka mowa oznacza brak szacunku dla rozmówcy. Ktoś, kto tak mówi, musi miec dużo ukrytej lub jawnej pogardy dla ludzi. Nie zależy mu wszak na odbiorcy, na ułatwieniu mu aktu komunikacji. On gada do siebie, sam sobie wystarcza. To inni mają dokonywać ekwilibrystyki, żeby wyłowić z jego bełkotu jakiś sens! On nie musi fatygowac narządów artykulacyjnych! Nawet, jeśli taki delikwent okrasza mowę "inteligentnie" brzmiącymi przyrostkami ("arcy") i wytwarza tasiemcowate wyrazy - i tak pozostaje egoistycznym burakiem.

Dałabym więcej plusów, ale nie mogę, niestety.

Też dałabym dużo więcej plusów. Powinna być taka opcja. Sama będąc ofiarą dysleksji doświadczałam dużego dyskomfortu. Tym bardziej, że wszystkie wyuczone reguły znikały właśnie pod wpływem stresu.

>Też dałabym dużo więcej plusów. Powinna być taka opcja.
A ja, by wyrównać nabitą punktację, za te kurtuazyjne wpisy daję obu adoratorkom minusy.
.

Droga Mączko!

Perełko Ty moja! Przeczytałam wczoraj wieczorem Twój tekst i poszłam spać pełna wiary, nadziei i miłości. Aż ciarki mnie przechodzą, kiedy pomyślę sobie, że gdzieś jest taka Mączka, która jak gdyby siedziała w mojej głowie i opisywała dokładnie to, co się w niej znajduje. Dziękuję Ci za... za Ciebie.

Tak mi się jakoś życie ułożyło, że obracam się w towarzystwie permanentnie multimiędzynarodowym i ultrawielokulturowym, że ponad połowę mojego życia spędzam gdzieś na drugim końcu świata, i że jestem bardzo mocno związana emocjonalnie z Afryką. Wszystko to sprawia, że z taką pewną dozą ni to rozbawienia, ni to protekcjonalizmu (tak, protekcjonalizmu - biję się w pierś wyznając ten grzech śmiertelny, ale jakoś mi z nim dobrze w tej akurat sytuacji) przyglądam się dyskusji. Dywagacje purystów językowych bawią mnie o tyle, że odnoszą się jedynie do "naszego" zaścianka i mają charkter sporu wybitnie akademickiego.
Niemal każdy kolejny dzień mojego żywota dowodzi mi, iż język - czy to pisany, czy mówiony - ma jeden podstawowy cel - przekazanie informacji. Tak jak istotą samochodu jest zdolność do stosunkowo szybkiego przemieszczania ciała z punktu A do punktu B, tak istotą mowy czy pisma jest przekaz informacji. Po to zostały one stworzone i temu mają służyć. Oczywiście można wykorzystywać auto w celach sportowych, rekreacyjnych, prestiżowych czy jakich tam jeszcze, ale jego podstawowa funkcja jest jedna.
Cieszę się niezmiernie, że wychowywali mnie humaniści, którym daleko było do postawy z cyklu "Bóg, honor, ojczyzna" czy też "Wanda, co Niemca nie chciała", ewentualnie "Słowacki wielkim poetą był", bo w przeciwnym razie moja przygoda z edukacją zakończyłaby się w najlepszym przypadku na trzeciej klasie liceum. Pamiętam doskonale, jak pisałam najróżniejszego rodzaju wypracowania, prace semestralne itp. (zawsze na ostatnią chwilę), przelewając w nocy na papier myśli kotłujące mi się w głowie, popędzjąc rękę, by nadążała za mózgownicą, i nie zwracając najmniejszej uwagi na ortografię, nie mając ani czasu ani chęci do zastanawiania się czy "kożystny" czy może jednak "korzystny". Było to lenistwo? Tak. Ignorancja? Tak. Miało to jakikolwiek wpływ na treść? Nie. I wdzięczna jestem polonistom, którzy oceniali treść tego, co pisałam, nie zwracając uwagi na moje rekordowe 136 "byków" w dziewięciostronicowym tekście. I odnoszę wrażenie, że nie byłam w mojej postawie odosobniona, bo kiedy oddawano nam prace opatrzone komentarzami i oceną, kiedy po zajęciach wymienialiśmy się na korytarzu uwagami, kiedy czytaliśmy z kolegami i koleżankami swoje prace, okazywało się, że dla wszystkich liczyła się przede wszystkim wartość merytoryczna. Nikt dumny nie był (teraz skłamałam, byłam dumna i blada, kiedy mimo moich słynnych 136 błędów, które przeszły do annałów liceum, rozniosłam w strzępy argumentację takiej jednej zawsze "bezbłędnej" prymuski) z czerwieni okraszającej jego wyczyny ortograficzne, niemniej każdy miał świadomość tego, co było celem. Celem była treść i forma, ortografia pozostawała jednym ze środków prowadzących do osiągnięcia celu.
I bawą mnie osobnicy pokroju Imć Śmigielskiego na ten przykład. Pełne pychy i arogancji nieloty, uzurpujące sobie prawo do ferowania wyroków z tej tylko racji, że udało im się raz czy dwa wdrapać na dach pobliskiej stodoły i rzucić okiem na podwóko poniżej. Tak ich ten wyczyn zachwycił i popadli w takie samouwielbienie, iż z wysokości strzechy uznali siebie za panów przestworzy, zapominając, że najistotniejsze we wszystkim są delikatne nitki porozumienia, jakie nawiązują się między piszącym i czytającym. Kiedy wytworzy się ta ulotna atmosfera, kiedy nadawca i odbiorca synchronizują się na tych samych częstotliwościach, kiedy tekst porywa swoją świeżością, rytmem, urokiem, kiedy czytelnik pożera treść, a treść pożera jego - linijka za linijką, akapit za akapitem - i gna, i cwałuje, i kiedy ktoś odnajduje w tym wszystkim jakąś cząstkę i siebie, i nadawcy, wtedy nie zwraca najmniejszej uwagi na duperele w rodzaju przecinka czy o z kreską.

Mam przyjaciółkę (rdzenną Murzynkę) na Wyb.Kości Słon. Jest to była kolonia francuska, więc dziewczyna poznała w szkole (4 kalsy podstawówki, i i tak miała szczęście, że chociaż tyle) tylko język francuski. Angielskiego nauczyła się sama z racji podróżowania po Ghanie i Nigerii oraz z płyt Karaoke, i porozumiewa się nim w mowie nawet dosyć biegle, natomiast pisać w tym języku nie potrafiła w ogóle. Do momentu, kiedy zaczęła pisać do mnie. Ja o francuskim mam pojęcie tak blade, że aż krystalicznie przezroczyste, więc uznałyśmy, iż mimo wszystko będziemy się komunikować po angielsku. Dziewczyna nie ma pojęcia o jakiejkolwiek interpunkcji i o pisowni angielskiej, gramatyką posługuje się intuicyjnie i odnoszę wrażenie, że jest to bardziej francusko-afrykńska (no tak, a czegóż innego miałabym się spodziwewać) gramatyka, niż jakakolwiek inna. A mimo to się dogadujemy całkiem nieźle. Wiem, kiedy pisze w towarzystwie słownika francusko-angielskiego (i nie potrafię wyjść z podziwu dla jej samozaparcia i cierpliwości), ale najcudowniejsze są jej spontaniczne listy i sms'y, kiedy nie ma pod ręką żadnej pomocy naukowej i serwuje mi wprost nieopisanie uroczy francuski zapis fonetyczny angielskiego. Siedzę nad tym i śmieję się przez łzy. Rozbawiona i do granic rozczulona, bo czytając to widzę ją z całą jej determinacją, z jej nadzieją i wiarą w to, że przecież zrozumiem.
I oczywiście, że rozumiem. I przeczytanie tego nie jest dla mnie drogą przez mękę. Wręcz przeciwnie. Po prostu ją rozumiem.

Kończy mi się miejsce, więc jeszcze króciutko o czytelności. Tekst, to forma graficznego przekazu informacyjnego i umiejętność sprawnego czytania jest funkcją treningu i oswojenia mózgu z tym, co widzi. Kiedy niedawno przyszło mi pracować z Rosjanami miałam straszne trudności z cyrylicą. 6 tyg. zajęło mi ponowne oswajanie mózgu z tym, że "p" może być "r" a "m" - "t". Dało się. I tak samo łatwo da się przestawić szare komórki z "podróży" na "podrurz".

> Przeczytałam wczoraj wieczorem Twój tekst i poszłam spać pełna wiary, nadziei i miłości.
Oj, Bruno, zupełnie niechcący przywróciłam cię do grona cnotliwych chrześcijanek: otóż posiadłaś wczoraj wieczór Trzy Cnoty Boskie! Co teraz zrobisz?
>Tak mi się jakoś życie ułożyło, że obracam się w towarzystwie permanentnie multimiędzynarodowym i ultrawielokulturowym,
Hm, więc zgłębiasz praktycznie to, co ja teoretycznie i w wyobraźni.
>Pamiętam doskonale, jak pisałam najróżniejszego rodzaju wypracowania, prace semestralne itp. (zawsze na ostatnią chwilę),

Hm, ja na ogół po usłyszeniu tematu wypracowania wracałam do domu tak napalona, że od razu zasiadałam do zeszytu i też bez poprawek (szkoda czasu na głupoty, gdy ogień natchnień płonie!) tworzyłam manifesty osnute na kanwie losów Psa, który jeździł koleją i jemu podobnych. Piękna jest taka praca w ekscytacji, w "przepływie", w zapamiętaniu, kiedy głowa staje się pasem transmisyjnym dla słów zupełnie niespodziewanych, myśli pełnych odkryć!.. Oby częściej takie rzeczy i dorosłym się zdarzały!

>czerwieni okraszającej jego wyczyny ortograficzne, niemniej każdy miał świadomość tego, co było celem.
A dodatkowym celem dezynwoltury ortograficznej przy porywających (przynajmniej autorki) tekstach były Popisy Mistrzyń. Bo Mistrzyni tańczy na linie bez asekuracji, nonszlancko!

>I bawą mnie osobnicy pokroju Imć Śmigielskiego na ten przykład. Pełne pychy i arogancji nieloty, uzurpujące sobie prawo do ferowania wyroków z tej tylko racji, że udało im się raz czy dwa wdrapać na dach pobliskiej stodoły i rzucić okiem na podwóko poniżej. Tak ich ten wyczyn zachwycił i popadli w takie samouwielbienie, iż z wysokości strzechy uznali siebie za panów przestworzy
Nie chciałabym być teraz w skórze Śmigielskiego! Ale masz, Bruno, cięty jezyk! Fajne to i śmieszne, mam nadzieję, że Śmigielski się za bardzo nie załamie! Nie zapomijnaj też, Bruno, o zasadzie nomen omen - Śmigielski może wcale nie zawdzięcza swej, jak sugerujesz, buty, wejściu na stodołę, lecz może wierzy w antyczną mądrość i z niej wnosi, że jest jest lotny! Nie gniewaj się, Imć Śmigielski, za podśmiewania, to nic nie znaczy, bo jeszcze cię nie czytałam za dużo, więc nie wiem, co o tobie sądzić! Trzymaj się, chłopie!

Ponieważ jakoś nie mogę skupić się na sprawach polszczyzny, pozdrawiam i zmykam stąd!

   Jako że repetitio est mater... , odsyłam do staroci:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,83495

   Naiwnie wierzę, Brunhildo, że zachłyśnięcie się szerokim światem nie będzie u ciebie stanem permanentnym. Zdradzę ci, że to przerabiałem: jako zapamiętały żeglarz też zwiedziłem odrobinę tego globu. Przydało mi to raczej refleksji, nie oszołomienia.
.

> Podobnie zresztą, jak nauka o przewodzie pokarmowym lancetnika czy rozmnażaniu tasiemca - kto z nas to pamięta?

Ja. Co więcej, używam do praktyki dnia mego codziennego.
Odpowiadam dość często na pytania takich, co to właśnie nie pamiętają, skąd się takie "cuś" pojawiło, czy to czekolady jeść nie wolno, czy może mleka pić ? I czy to kota - łapserdaka należy teraz utopić, czy może papużce łeb ukręcić, aby nie wróciło never ever and for good ?
Wydawało mi się niegdyś, że moje udręki szkolne związane z poznawaniem tajników języka rosyjskiego są pozbawione głębszego sensu. Życie zweryfikowało moje przekonanie już na wysokości studiów. Od tego czasu nie śmiem dyskwalifikować jakiejkolwiek wiedzy, jako niepotrzebnej.

Pozdrawiam.

---

"Im bardziej zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było" ("Chatka Puchatka"

Serio pamiętasz budowę lancetnika? Bo ja - nic a nic!
To, że tylu ludzi zwraca się do ciebie jako eksperta od pytań z zakresu podstawówki, świadczy opowszechnym zapomnieniu spraw lancetniczych i twojej w tym wzgledzie wyjątkowości - chlubnej, notabene, bardzo chlubnej!

Nie można tak uogólniać - mnie w podstawówce np. dziwiło, czemu mam się uczyć o rocznej produkcji węgla na Fidżi, za to dla mojego brata było to bardzo interesujące. Dla mnie interesująca była matematyka, fizyka, biologia (zwłaszcza genetyka i budowa komórek ) czy niektóre okresy z historii ( XX wiek, starożytny Rzym, historia Inków, Majów i Azteków ( to zapewne "wina" serialu Tajemnicze Złote Miasta, który oglądałem będąc dzieckiem ) ) Za to reguły języka polskiego wydawały mi się głupie, bezsensowne i niepotrzebnie komplikujące życie. Dopiero potem do mnie dotarło, że to jest po prostu standard komunikacji, może i niezbyt doskonały, ale obowiązujący - i tylko porozumiewanie się zgodne z nim ułatwia życie i mi i moim rozmówcom.

Oczywiście można przeprowadzić gruntowną reformę języka, wszystko uprościć - ale ile to będzie kosztować?!

>Serio pamiętasz budowę lancetnika? Bo ja - nic a nic!

Pamietam też detale dotyczące np. wieloszczetów i ich pobratymców skąposzczetów. Ty pewnie też coś pamiętasz - uszy do góry.

>To, że tylu ludzi zwraca się do ciebie jako eksperta od pytań z zakresu podstawówki, świadczy opowszechnym zapomnieniu spraw lancetniczych i twojej w tym wzgledzie wyjątkowości - chlubnej, notabene, bardzo chlubnej!

Wiesz, moje "ekspertstwo" dotyczy raczej wymienionego przez Ciebie jednym tchem z lancetnikiem tasiemca, oraz tajników jego rozrodu. Lancetnik rzadko decyduje się na zamieszkanie w ludzkim jelicie, a ta wredota tasiemiec - wręcz odwrotnie. Daleko mi do wiedzy parazytologa, niemniej na codzień przebywam w gronie takich wyjątkowych ludzi, co to pamiętają o tasiemcu i gliście ludzkiej. Jest nas więcej takich, którym zapadło w pamięć, że nieroztropnie jest siać sałatę w pobliżu kompostu zasilanego ludzkim nawozem. Wysiłki pani od biologii nie poszły na marne.

Pozdrawiam serdecznie
Ale wieje

---

"Im bardziej zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było" ("Chatka Puchatka"

Cześć
Według mnie niepotrzebnie się tak wysilałaś. Mogłaś napisać, po prostu, "piszta jak chceta".

Twoja argumentacja i tak "nie ostanie się" w obliczu obiektywnej argumentacji.
Po pierwsze:
Moja uwaga do forumowicza nie miała natury estetycznej, tylko czysto logiczną. Zdania zaczynamy z dużej/wielkiej litery, bo tak skonstruowany jest logiczny zapis języka.
Czas tu niczego nie pozmienia.
>staroświecki kult perfekcyjnej pisowni straci na wartości
Nigdy wyraz góra, nie zamieni się na gura, nawet za tysiąc lat.
Po drugie:
Zmiany językowe następują prawie wyłącznie w sferze języka mówionego. Na przykład powstają: spoko, fajowy, wporzo. Z internetu przedostają się też różne grypsy językowe, skróty typu: IMO, lecz ortografia nie ulega zmianie.
>Jeśli o mnie hodzi - piszcie jak hcecie, byle w zgodzie z >poprawną wymową.
Przepraszam, czy pomyślałaś zanim to napisałaś?
(Przy okazji - Czy wiesz, że w Polsce kiedyś wymawiało się inaczej h i ch?)
Strzeliłaś sobie tutaj samobója. Jeśli forumowicz pisze gora, to zmusza Cię do wymawiania słowa gora, nie góra. Przeczysz więc własnym słowom.
>Że można satysfakcjonująco radzić sobie z rzeczywistością bez >tych wszystkich "u" - "ó", "rz" - "ż"?
(Zdań nie zaczyna się od że)
>Gdyby teraz ogłosić, że można złagodzić ortograficzny reżim, >męki edukacyjne "poprawnościowców" okazałyby się bezsensowne.

>Twoja argumentacja i tak "nie ostanie się" w obliczu obiektywnej argumentacji.

co rozumiesz przez obiektywną argumentację?

>logiczny zapis języka.

co to takiego?

>co rozumiesz przez obiektywną argumentację?

   Subiektywizm większości.

>>logiczny zapis języka.
>co to takiego?

   Nie do wyjaśnienia komuś, kto logikę odrzuca.

------------------------------------------
   Przepraszam Celecrina za "wyręczanie".
.

Witam
>>co rozumiesz przez obiektywną argumentację?
>   Subiektywizm większości.
Nie Zbysławie. Obiektywną znaczy równą dla wszystkich Język pisany powinien być zgodny z pewnymi zasadami, które obowiązują każdego. Prawa te z kolei są zgodne z logiką. Nie ma miejsca na subiektywność tutaj.
Nawet jeśli ktoś uważa, że ó i u są bez sensu, to istnienie ich MUSI mieć przyczynę, ponieważ język pisany tworzono na podstawie języka mówionego. Kiedyś ó i u wymawiano po prostu inaczej, tak jak ż i rz, czy ch i h.
Lecz nie o ortografii tu mówimy, lecz o dużych literach. Pisanie dużych liter jest ściśle określone umową "obiektywną" i ma za zadanie podkreślać początek nowego zdania.
Gdyby diogenes nie pisał kropek, byłoby to mniejsze przestępstwo niż nie pisanie wielkich liter na początku zdania. Jednak stawianie kropki i wielkiej litery oraz spacji dopiero JEDNOZNACZNIE wskazuje na intencję piszącego. Nie ma miejsca tu na subiektywizm, nawet większościowy.

Cześć
Dla Ciebie widzę duże literki nie istnieją?

Nie masz ochoty ich pisać?

Zlewasz mnie?

Nie mam ochoty z Tobą rozmawiać?

>Cześć
A gdzie kropka lub inny znak przestankowy? Trzeba było coś tu wstawić, rycerko ortografii!
>Według mnie niepotrzebnie się tak wysilałaś.
Jakie moje wysilanie masz na myśli? Widziałaś mnie, jak wczoraj pchałam samochód? Nie przypominam sobie, bym ostatnio wysilała się w jakikolwiek inny sposób.
> Mogłaś napisać, po prostu, "piszta jak chceta".
Pozwól, że będę pisała to, co sama chcę, a nie to, co ty być chciała, abym pisała!

>Twoja argumentacja i tak "nie ostanie się" w obliczu obiektywnej argumentacji.
Bardzo mnie zaciekawiłaś! Masz dostęp do "obiektywnej argumantacji"? Jaki obiekt stoi za tą argumentacją? Musi być to obiekt obiektywnie mądry!.. Pewnie maszyna jakaś, bo człowiek, jak wiadomo, zawsze ma swój sposób patrzenia. Ty, jak mniemam, kontaktujesz się stale z obiektywną siłą, która ci przekazała, że moja argumentacja "nie ostanie się".
Cudzysłów przy zwykłym frazeologizmie, który pisze się bez cudzysłowu.. nie, to nie może być błąd ortograficzny! Oznacza zapewne, że cytujesz wprost słowa Obiektywnej Siły...
>Po pierwsze:
>Moja uwaga
Teraz z kolei używasz narracji pierwszoosobowej i zdajesz się mniemać, że "obiektywne" - to to samo, co twoje! Ha, ha! Dobre, dobre! Jedziemy dalej!

>do forumowicza nie miała natury estetycznej, tylko czysto logiczną.
Nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek zajmowała stanowisko w sprawie twojego sporu estetycznego z jakimś forumowiczem. Coś ci się pomyliło.

> Zdania zaczynamy z dużej/wielkiej litery, bo tak skonstruowany jest logiczny zapis języka.
A Chińczycy to już nielogiczni?..
Ale skoro już objawiamy sobie rozmaite prawdy, ja też ci coś zdradzę: Buty sznurujemy naprzemiennie, bo tak skonstruowany jest logiczny sposób wiązania butów! Mocne, nie?!
>Czas tu niczego nie pozmienia.
Jako i w butach, jako i w butach!...

>Nigdy wyraz góra, nie zamieni się na gura, nawet za tysiąc lat.
Masz kontakty w sferach wróżbiarskich! Ucieszyłaś mnie, bo już się bałam, że efekt cieplarniany nas zniszczy, że meteor uderzy w planetę, ale nie, ty wiesz, że nie, bo i za tysiąc lat nikt nie ruszy "góry"! To napisz może, ile jeszcze takich spokojnych tysięcy przed nami?..

>Po drugie:
>Zmiany językowe następują prawie wyłącznie w sferze języka mówionego. Na przykład powstają: spoko, fajowy, wporzo. Z internetu przedostają się też różne grypsy językowe, skróty typu: IMO, lecz ortografia nie ulega zmianie.
Zdziwisz się: Niedawno nastąpiła wielka rewolucja w sprawie prezdrostka "nie" z imiesłowami.
>>Jeśli o mnie hodzi - piszcie jak hcecie, byle w zgodzie z >poprawną wymową.
>Przepraszam, czy pomyślałaś zanim to napisałaś?
Tak, pomyślałam, nie konfuduj się!

>(Przy okazji - Czy wiesz, że w Polsce kiedyś wymawiało się inaczej h i ch?)
Znów, serdeńko, problem ze znakami przestankowymi! Po myślniku nie zaczyna się kolejnego słowa od wielkiej litery. Tako rzecze ortografia polska.
Przeczytaj moją wypowiedź i znajdź stosowny fragment o "h" twardym i miękkim.

>Strzeliłaś sobie tutaj samobója. Jeśli forumowicz pisze gora, to zmusza Cię do wymawiania słowa gora, nie góra. Przeczysz więc własnym słowom.
Jakie słowa, jaki forumowicz i dlaczego zmusza mnie do samobójstwa?... I skąd się wzięła jakaś "gora"?.. Który to forumowicz pisze "gora" i zmusza mnie do wymawiania słowa "gora"?.. A może gora zmusza forumowicza?...
Och, wydaje mi się, że prędzej "gora" z górą" się zejdzie, niż twoja wypowiedź z sensem...

Nic z niej nie rozumiem, ale, na wszelki wypadek, przed chwilą wymówiłam słowo "góra" - i wyszło normalnie, nie jako "gora", wiec ten forumowicz nie zmusił, nie bój się go! Nie jest wcale straszny, nie plącze ludziom jezyków, jak to kiedyś uczyniono na wieży Babel...

>>Że można satysfakcjonująco radzić sobie z rzeczywistością bez >tych wszystkich "u" - "ó", "rz" - "ż"?
>(Zdań nie zaczyna się od że)
W tekście o charakterze retorycznym jest to dopuszczalne. Mój tekst o języku zaliczam do tego właśnie gatunku, a nie do przekazów typu "instrukcja obsługi suszarki".

>>Gdyby teraz ogłosić, że można złagodzić ortograficzny reżim, >męki edukacyjne "poprawnościowców" okazałyby się bezsensowne.
>
Ten cytat, pozbawiony komentarza, oznacza, że się z nim tak dalece zgadzasz, że aż go sobie przywołujesz w celu lepszego zapamiętania?.. Jakie to milusie!....

   Jeśliby dwaj czołowi przedstawiciele tak zwanej inteligencji żoliborskiej umieli mówić tak sugestywnie, jak Ty potrafisz pisać, o wcześniejszych wyborach moglibyśmy tylko pomarzyć. Bogu więc niech będą dzięki, że nie potrafią.

   Przekaz pisany, w porównaniu do mówionego, ma jednak tę przewagę (dla niektórych może to być wadą), że jest znacznie podatniejszy na analizę. Kiedy więc opadły emocje wywołane pierwszą lekturą, emocje pod wpływem których w ciemno skłonny byłem przyznać Ci rację i uznać, że dotychczas błądziłem, przyszła pora na kolejne czytanie. Także, wstyd przyznać, między wierszami. I właśnie między wierszami, (czasami można zdanie zaczynać od i) wyczytałem Twoją niechęć do elit. Wszelakich elit, ale zwłaszcza tych samozwańczych, których członkostwo nie daje żadnych realnych przewag, łączy się za to z niczym nieuzasadnionym poczuciem wyższości w stosunku do wszystkich nienależących. Taką elitę, tworzą Twoim zdaniem, a przynajmniej tak mi się wydaje, osobnicy upierający się tępo przy konieczności stosowania przyjętych, (przez Bóg wie kogo), zasad posługiwania się naszą polską mową.

   Muszę przyznać, że podzielam Twoją niechęć do elit. Moja niechęć jest instynktowna, rzec by można wrodzona i dlatego zrobiło mi się nieswojo, kiedy poczułem, że mógłbym być zaliczony do jednej z nich. Czyżby było aż tak źle?

   Chyba jednak nie. Umiejętność poprawnego pisania nie jest umiejętnością elitarną, co zdajesz się sugerować. Owszem, jej opanowanie wymaga pewnego wysiłku, dla dyslektyka nawet znacznego, nie jest to jednak wysiłek ponad siły przeciętnego człowieka. Czy opanowanie tej umiejętności daje jej posiadaczom prawo do poczucia wyższości w stosunku do tych, którzy jej nie opanowali? To zależy. Jeśli jej brak wynika z lenistwa, niechęci do podejmowania jakiegokolwiek wysiłku, co więcej, jeśli niechęć ta jest podbudowywana teoretycznie poprzez sprowadzanie wielorakich funkcji języka, do tej jednej, jedynej, komunikacyjnej, to przyznaję - w stosunku do takich osób mam poczucie wyższości. Zresztą mam wrażenie, że odwzajemnione. Bo czyż można nie uważać za ciężkiego frajera kogoś, kto przywiązuje tak dużą wagę do posiadania tak mało praktycznej, ich zdaniem, umiejętności?

   Takich osób jest jednak niewiele. Tworzą wąską elitę pragnącą pozostałym narzucić swe zdanie. Czy mamy biernie się temu przyglądać? Liczę na Twą niechęć do elit.

   Serdecznie pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Jeśliby dwaj czołowi przedstawiciele tak zwanej inteligencji żoliborskiej umieli mówić tak sugestywnie, jak Ty potrafisz pisać, o wcześniejszych wyborach moglibyśmy tylko pomarzyć. Bogu więc niech będą dzięki, że nie potrafią.
To i ja się przyłączam do dziękczynień! I deklaruję, że gdyby nawet straszyli mnie ABW, kusili agentem i traktowali arcypodle, nie oddam swej sztuki słownej na niegodną służbę!

>   Przekaz pisany, w porównaniu do mówionego, ma jednak tę przewagę (dla niektórych może to być wadą), że jest znacznie podatniejszy na analizę. Kiedy więc opadły emocje wywołane pierwszą lekturą, emocje pod wpływem których w ciemno skłonny byłem przyznać Ci rację i uznać, że dotychczas błądziłem,
Placowniku, jak sądzisz, czy nadawałabym się na przywódczynię sekty?..
> przyszła pora na kolejne czytanie. Także, wstyd przyznać, między wierszami.
Między wierszami jest najciekawiej!
> Twoją niechęć do elit. Wszelakich elit, ale zwłaszcza tych samozwańczych, których członkostwo nie daje żadnych realnych przewag, łączy się za to z niczym nieuzasadnionym poczuciem wyższości w stosunku do wszystkich nienależących.
Jestem pod wrażeniem. Rzeczywiście, masz dużo racji i pokazałeś mi coś nowego ale prawdziwego. Z tym, że nie mam niechęci do elit wszelakich, tylko do tych samozwańczych. Wybitni sportowcy, chirurdzy, dziennikarze są elitą, a nie mam nic przeciwko ich "klubowości".
>Taką elitę, tworzą Twoim zdaniem, a przynajmniej tak mi się wydaje, osobnicy upierający się tępo przy konieczności stosowania przyjętych, (przez Bóg wie kogo), zasad posługiwania się naszą polską mową.
Nie, może to przykre dla purystów ortograficznych, ale nie uważam, że stanowią elitę. Uważam, że oni sami, niesłusznie zresztą, uważają się za elitę.
>   Muszę przyznać, że podzielam Twoją niechęć do elit. Moja niechęć jest instynktowna, rzec by można wrodzona i dlatego zrobiło mi się nieswojo, kiedy poczułem, że mógłbym być zaliczony do jednej z nich. Czyżby było aż tak źle?
A ja bym chciała być zaliczoną do którejś z elit, które akceptuję, elit o charakterze mistrzowskim. Być w pierwszej lidze felietonistów, hokeistów.. Nie mów, że ty byś tego nie chciał!
>   Chyba jednak nie. Umiejętność poprawnego pisania nie jest umiejętnością elitarną, co zdajesz się sugerować.
Niczego takiego nie twierdzę.
> Bo czyż można nie uważać za ciężkiego frajera kogoś, kto przywiązuje tak dużą wagę do posiadania tak mało praktycznej, ich zdaniem, umiejętności?
Uwaga natury ogólnożyciowej: Ludzie lubią dodawać sobie animuszu poprzez tzw. "moje lepsze!". Ty pomyślisz "frajer" o kolesiu nie umiejącym sklecić zdania, on pomyśli "frajer" o tobie, bo nie masz modnych adidasów (?). Moim zdaniem, ani poprawna pisownia, ani adidasy nie kwalifikują do elity. Co najwyżej do jakiegoś Klubiku Życiowych Opcji.
>   Takich osób jest jednak niewiele. Tworzą wąską elitę pragnącą pozostałym narzucić swe zdanie. Czy mamy biernie się temu przyglądać? Liczę na Twą niechęć do elit.
To co, mam teraz palić słowniki, tak, jak przed laty siostry me spaliły staniki?.. Zerwać więzy ortografii niczym haftki i troki w XIX-wiecznych stanikach?... Placowniku, ty mnie normalnie podpuszczasz!
>   Serdecznie pozdrawiam
Ja też!
>

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli
A striptiz ich niech obnaży prawdę serca!..

Polszczyzna z odpowiednimi dowolnościami - realistyczne esperanto.

---

Ludomir Tulko

>dla wielu naruszenie zasad pisowni języka etnicznego
Diogenesie. Równie dobrze możesz zastosować lustrzane odbicie + "haszowanie" treści. Dorzuć jeszcze SSL. Wtedy wszyscy zawyją ze szczęścia czytając Twoje posty.
JATO

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

Dzień dobry Myśli Racjonalnej!

przeróżniaste modulowanie naszego języka ojczystego zwanego również polszczyzną, w sposób w różnym stopniu odległym od jej konwencjonalnej postaci, może czasami przyprawić o niesmak czy nawet mdłości....
ale to co irrrrytuje mnie troszeczkę, to nieprzerwana ciągłość tych tyrad wchodzących w obręb jałowych dialogów....
tak więc (i proszę mi nie mówić, że tak zdania się nie zaczyna) opamiętajcie się pisząc swoje wypowiedzi i kondensujcie swoje myśli, bo zawsze można ująć myśl dosłowniej niż by się to mogło wydawać....

....co do poprawności językowej w forach internetowych....
póki mesaż jest zrozumiały dla odbiorcy i utrzymujemy szacunek do tego do czego powinniśmy... to wszystko gro...

ps: jak zwykle nie odnoszę się do ogółu użytkowników forum, ani też do poszczególnych indywiduów;]