Lubię święta zimowego przesilenia. Już od bardzo długiego czasu nie mają dla mnie wymiaru "boskiego". Nie przeżywam ich jako pamiątki narodzin Boga. Jednak zawsze były dla mnie symbolem zmiany, początku, nowego otwarcia. Symboliczne "umieranie" światła, powoli, krok za krokiem, aż do punktu całkowitej czerni i z tego punktu odrodzenie życia.

Późna jesień i zima aż do dnia przesilenia to zamieranie. Zastyganie wszystkiego wokół w bezruchu, tak, jakby zewsząd czaiła się śmierć. Nawet ptaki milkną, nastaje cisza. Czasem przerywana świstem wiatru, ale to wiatr bezwładu, wiatr umarłych liści, strzępków i cieni letniego życia. Jeśli weźmiesz je w rękę, rozsypią się pod dotykiem palców.

Kiedy czerń zaraża sobą już wszystko. Kiedy jestem pewna że wpełznie do mojej głowy i serca, usiądzie mi na piersi jak czarny kruk i rozdziobie ostatni oddech...

...nadchodzi ten moment. To nawet nie jest żadna widoczna zmiana. Ona zachodzi w mojej głowie. Nagle wiem. Światła zrobi się coraz więcej. Szaro-bury smutek zostanie gdzieś w tyle, rozpłynie się w przestrzeni. Dookoła ciągle czarno, ale gdzieś w środku, bardzo powoli, jeszcze nieśmiało, w oczy zagląda nadzieja.

Lubię proces. Traktuję swoje życie jako drogę. W tej drodze najważniejsza jest ona sama, nie punkt gdzie się zaczęła ani ten, gdzie się skończy. Pasmo rozwoju, szereg lekcji. Czasem przyjemnych, a czasem tak trudnych, że sprawiających wrażenie nie do zniesienia. Jednak w ostatecznym rozrachunku, każda z nich jest dla mnie bardzo cenna. Z każdej zachował się ślad w mojej głowie. Każda z nich buduje złożoność.

Te czarne dni przed zimowym przesileniem, są podobne do ciemnych dni życia. Kiedy spotyka mnie coś, co sprawia, że chcę się ukryć jak zdychające zwierzę. Zaszyć w najbardziej niedostępnym miejscu puszczy, schować w czarnej pustce, zniknąć. I jednocześnie boję się tego rozpłynięcia i nie mam siły na walkę. Pożera mnie bezradność i niemoc. Tego stanu boję się najbardziej, więc walczę do utraty sił. Odpuszczam dopiero, gdy jestem tak słaba, że prawie czuję, że mnie nie ma. I w tym zupełnym poddaniu się zaczynam czuć, jak gdzieś w środku, jakby niezależna ode mnie, rodzi się moja siła.

Dla mnie ten dzień zimowego przesilenia to symbolicznie czas zwycięstwa człowieka. Jego mocy, wrażliwości. Czas przekraczania nowej granicy. Trudny - bo wiążący się z zamknięciem, a więc podsumowaniem tego, co było. Jednak dający też szansę na zatrzymanie i wbudowanie tego, co cenne i odrzucenie tego, co trujące.

KONIEC I POCZĄTEK. W tej właśnie kolejności. Zakończenie po to, aby móc wpuścić nowe. Smutek, śmierć, ograniczenie zostaje poza. Można z otwartością, wrażliwością i siłą wejść w nowy rok.