Witam,
Chciałabym poruszyć temat konserwatyzmu i schematowej mentalności wśród Polaków. Czy naprawdę zakładanie rodziny, umeblowanie mieszkania i kupno samochodu było szczytem marzeń ludzi, którzy te cele osiągnęli...? Mieszkając jakiś czas w Londynie zauważyłam, że realizacja życiowa nie koniecznie związana jest z potomstwem i standardem życia. Mam tu na myśli szczególnie kobiety w wieku średnim i starszym, które na zachodzie są uśmiechnięte i w beztrosce prowadzą bogate życie towarzyskie.
W Polsce kobieta po ukończeniu 40 roku życia uchodzi za nieatrakcyjną, wypaloną i zmęczoną-przede wszystkim dlatego, że sama siebie kwalifikuje do grupy "spełnionej" matki i żony. Mężczyźni, podobnie, przechodząc na emeryturę zasiadają w fotelach, czy oddają się uprawianiu marchewki w ogródku działkowym, przekonani,że teraz już tylko tego typu zajęcia skrócą im czas oczekiwania na śmierć. "Radość jest dla młodych..."-prawią między sobą, krytykując przy tym rówieśników, którzy przeżywają życie zamiast wegetować.
Posiadając ogromną wiedzę, doświadczenie i osiągnięte już cele to raczej czas na najszczerszy uśmiech triumfu, pewność siebie, tolerancję i hedonistyczny egoizm!!! Czy wypada realizować marzenia z młodości w sędziwej fazie życia?? Przeżywajcie nie zważając na różnice pokoleń! Błagam!

Powód dla którego poruszyłam ten temat jest banalny! Mam 20 lat, uwielbiam muzykę minionych epok ,a nigdzie w tym kraju nie można zatańczyć ROCK&ROLLa i upić się ze wzruszenia w klubie muzyki country Dylana, czy Johnego Casha. Nie wspominam już o mojej fascynacji Johnem Lennonem, szołowymi Pink Floydami, czy Led Zeppelin. Tylko starsi ludzie mogą zbudzić ducha tamtych dni, kiedy mnie nie było, a do których tak tęsknię... Jest popyt, rośnie podaż!!!