>Właśnie o tym od początku między innymi też mówię, iż wy nadal żyjecie psychicznie w czasach kiedy czczono jakichś "bogów" i wysuwacie argumenty na nieistnienie tych "bogów" na nieistnienie których argumenty wysunięte zostały już w Księdze Wyjścia... czyli w Biblii. O tym iż nie masz jednak pojęcia o czym mówisz, świadczą również te twoja słowa: "Bogiem-stworzycielem, Niepoznaną Siłą Kosmosu". To "pachnie" panteizmem.

Nie ma znaczenia, czy go czcisz i czy nadałeś mu imię. Ani czy uważasz go za Boga.
W momencie stwierdzenia że Wszechświat lub Życie zapoczątkował ktoś lub coś już jesteś w szeregach wierzących. Skąpość opisu nie czyni prawdziwszym wymyślonego tworu.

>>Właśnie o tym od początku między innymi też mówię, iż wy nadal żyjecie psychicznie w czasach kiedy czczono jakichś "bogów" i wysuwacie argumenty na nieistnienie tych "bogów" na nieistnienie których argumenty wysunięte zostały już w Księdze Wyjścia... czyli w Biblii. O tym iż nie masz jednak pojęcia o czym mówisz, świadczą również te twoja słowa: "Bogiem-stworzycielem, Niepoznaną Siłą Kosmosu". To "pachnie" panteizmem.
>Nie ma znaczenia, czy go czcisz i czy nadałeś mu imię. Ani czy uważasz go za Boga.
>W momencie stwierdzenia że Wszechświat lub Życie zapoczątkował ktoś lub coś już jesteś w szeregach wierzących. Skąpość opisu nie czyni prawdziwszym wymyślonego tworu.

Skąpość jakiego opisu?

>Skąpość jakiego opisu?
Najbardziej skąpy opis Boga sprowadza się do:
1. Coś co istnieje
2. Coś posiadające określoną umiejętność/umiejętności (stwarza, planuje, kontroluje itp.)

Ponieważ w tym miejscu pojawia się zarzut, że nie ma podstaw, by uznać że to prawda, zwykle pojawia się punkt trzeci.
3. Coś ze swej natury jest nieudowadnialne.

I to wystarczy by zbudować Twierdzę Bezmyślności, zwanej też Wiarą, choć oczywiście zazwyczaj dodaje się Bogu wiele dodatkowych ozdobników znacząco wydłużając listę cech.
Twoja postawa, pełna poczucia wyższości nad tymi których lista boskich cech liczy sobie ze 100 punktów w porównaniu z Twoimi trzema, jest śmieszna. I powtórzę, nie ma powodu, by Ciebie traktować "poważniej".

>>Skąpość jakiego opisu?
>Najbardziej skąpy opis Boga sprowadza się do:
>1. Coś co istnieje
>2. Coś posiadające określoną umiejętność/umiejętności (stwarza, planuje, kontroluje itp.)

Próbujesz już coś powiedzieć na ten temat, ale to jeszcze nic. Chodzi o sens tych określeń: co to znaczy stwarza, co to znaczy planuje i co to znaczy kontroluje? Uważasz że sens tych słów w tym kontekście w którym dyskutujemy jest taki oczywisty? Uważasz że ja jestem idiotą i pozostali, którzy jednak potrafią powiedzieć na ten temat coś sensownie i rzeczowo, a nie tylko strzelić pół zdania epatując jakimś absurdalnym wrażeniem iż powiedziane zostało już to co trzeba i w ogóle wszystko?

Chcesz tą całą wiedzę, którą dysponują inni, zbyć milczeniem? Nie uważasz iż coś jednak przegapiasz w ten sposób? Ja bym nie potrafił znieść myśli iż coś mogę przynajmniej spróbować jakoś ogarnąć, bez względu na to jaki to będzie miało skutek, i nie spróbował tego zrobić. A ty już przed startem ogłaszasz wyniki i wręczasz medale. No bo jeśli uważasz iż z tym co napisałaś powyżej mogłabyś zaliczyć choćby jeden metr... to wybacz. To dopiero można by zaliczyć do fazy rozgrzewki. Sami redaktorzy wklepują tu na okrągło artykuliki podgrzewające stare i zapleśniałe dawno sceptycyzmy, gloryfikujące sofistykę i podsuwające tu taką metodę, o której już mówiłem wielokrotnie, a którą najkrócej i najlepiej można by streścić: ćwicz się w tym i tamtym, wykazuj rzekome sprzeczności (a tak naprawdę te sprzeczności to wynik ograniczonej refleksji, nic więcej) itd. - ale nie biegnij. Ćwicz się, ale nie biegnij! Dlaczego? No bo nie ma po co. I na tym polega ta metoda.

>Ponieważ w tym miejscu pojawia się zarzut, że nie ma podstaw, by uznać że to prawda, zwykle pojawia się punkt trzeci.
>3. Coś ze swej natury jest nieudowadnialne.
>I to wystarczy by zbudować Twierdzę Bezmyślności, zwanej też Wiarą,
(itd)

Ale już nie przychodzi ci na myśl iż tę twierdzę bezmyślności budujesz właśnie sama? No bo widzisz, po tym co mówisz ja wiem iż tak naprawdę nie masz pojęcia o czym mówisz. Ale że tylko ćwiczysz się, ale nie biegniesz, to ja nie jestem w stanie nic więcej zrobić. Poruszasz wątki w które nie zamierzasz w żaden sposób wchodzić. Dlaczego? No bo nie ma po co.

Drugą stroną tej metody, jest podawanie najpierw pewnej interpretacji jakiegoś pojęcia, zagadnienia, z której wyciąga się następne wnioski, przy czym interpretacja tego pojęcia, czy też zagadnienia - jest już od tych wniosków. I tak wodzi się niewyrobionych czytelników za nos sugerując iż ta interpretacja w tychże w następujących wnioskach się potwierdza. W ten sposób autor dowodzi iż dowiódł słuszności wniosków, od których wcześniej wyszedł i w zgodzie z nimi podał rozumienie omawianego pojęcia, czy też zagadnienia.

I tak sięgnąłem dzisiaj w kontekście naszej rozmowy do artykuliku credo sceptyka, część b.boskie atrybuty. Co robi autor? Właśnie to. Podaje najpierw iż
"W Nowym Testamencie zawarty jest taki oto wizerunek Syna Bożego: mający swój początek i koniec na ziemi, nie znający przyszłości /a więc także nie wszechwiedzący/, materialny, nie wszechmocny, czasem miłosierny, a czasem mściwy, czasem mówiący o miłości, a czasem płonący nienawiścią, czasem mówiący o potrzebie tolerancji, a czasem nietolerancyjny, porywczy i gniewny, czasem przebaczający, a czasem okrutny, podlegający prawom pisanym, czyniący cuda /prymitywne jak na Boga, prócz miejscowości z której pochodził/, dobry, wyrozumiały i litościwy - ale nie dla wszystkich."
W tym tylko fragmencie mamy jednak dokładne zaprzeczenie tego, co na temat Syna Bożego we wspominanych tekstach na których rzekomo autor się opiera, zostało napisane. No bo powinno to brzmieć: nie mający swego początku i końca na ziemi, znający przyszłość, (słowo "materialny" powinno zastąpić, skoro mamy być w zgodzie z Pismem, "zrodzony, a nie stworzony", na czym zresztą zasadzają się pozostałe)... co do reszty, to wybacz, ale to już chyba autor wykroczył nie tylko poza źródła, ale próbuje przemycić jakiś swój prześmiewczy atawizm.

Zresztą, cały ten artykuł i pozostałe części są kolejną próbą ośmieszenia chrześcijaństwa (dosyć marną, ale niech będzie... Nietzsche był w tym najlepszy) poprzez insynuowania sprzecznych z nim treści jako treści właśnie chrześcijaństwa.

To jest też i tutaj nagminne: poddawane są pod dyskusję zagadnienia interpretowane w sposób albo zupełnie przeciwny, albo bardziej wyrafinowanie przemycany jest zwyczajny fałsz, a to wszystko podszyte prześmiewczym tonem, bijącym aż w oczy chachmęceniem, (jak to julek lubi określać) itd. Zupełny brak obiektywizmu i szacunku dla potencjalnego czytelnika, ba, dla człowieka, jego inteligencji, wiedzy i rozumu, za pomocą których to atrybutów bez problemu wywęszy w tym totalną ignorancję dla niego samego, jako czytelnika i odgórne założenie iż takim potencjalnym czytelnikiem będzie zawsze ktoś, kto się zupełnie na tych sprawach nie zna, który bez uprzedzenia połknie każde uprzedzenie... ale on już uprzedzony nie będzie. Skądże.

...

>Twoja postawa, pełna poczucia wyższości nad tymi których lista boskich cech liczy sobie ze 100 punktów w porównaniu z Twoimi trzema, jest śmieszna. I powtórzę, nie ma powodu, by Ciebie traktować "poważniej".

Moimi?

PS Sama widzisz.

>Uważasz że ja jestem idiotą i pozostali, którzy jednak potrafią powiedzieć na ten temat coś sensownie i rzeczowo, a nie tylko strzelić pół zdania epatując jakimś absurdalnym wrażeniem iż powiedziane zostało już to co trzeba i w ogóle wszystko?
Staram się pisać krótko, treściwie i na temat, w przeciwieństwie.

Idiotą na pewno nie jesteś, nie umiesz tylko lub nie chcesz spojrzeć na Boga niejako z "zewnątrz", jak na genialny wymysł ludzkości- jedyny twór wyobraźni, którego konstrukcja wyklucza możność udowodnienia, że został wymyślony!
Ilu ludzi łapie się na tę prostą pułapkę: Bóg jest nieudowadnialny, niepoznawalny, niepojęty czyli- nie można udowodnić jego istnienia , nie można go w pełni poznać, nie można zrozumieć.
A gdzie pytanie czy zaznaczone cechy nie zostały wyssane z palca? To już nawet nie kwestia wiary, to staranne omijanie myślami tego problemu.
Spójrz:
>>2. Coś posiadające określoną umiejętność/umiejętności (stwarza, planuje, kontroluje itp.)
>Próbujesz już coś powiedzieć na ten temat, ale to jeszcze nic. Chodzi o sens tych określeń: co to znaczy stwarza, co to znaczy planuje i co to znaczy kontroluje? Uważasz że sens tych słów w tym kontekście w którym dyskutujemy jest taki oczywisty?

Sens tych słów nie ma znaczenia najmniejszego. Wykaż mi ich prawdziwość- w jakimkolwiek sensie!

>I tak sięgnąłem dzisiaj w kontekście naszej rozmowy do artykuliku credo sceptyka, część b.boskie atrybuty.
Czyżby nie mogąc znaleźć argumentów w rozmowie ze mną postanowiłeś wyżyć się na Lucjanie Ferusie?...Autor skupił się na logicznej analizie cech Boga, tych uważanych za podstawowe przez większość wiernych.
Ja nie zgadzam się z takim jego poglądem:
"Dlatego uważam, iż jedyny Bóg godny miana prawdziwego Boga - to Bóg Absolut. I tylko w niego mógłbym uwierzyć jako Stwórcę Uniwersum. Więc proszę się nie dziwić, iż to wyłącznie do jego cech będę się odwoływał niezmiennie."
Mamy tu punkt 1.-nazwa (Absolut), punkt 2.umiejętność (Stwórca Uniwersum) oraz cechy dodatkowe, prawdopodobnie wspierające dwie pierwsze.
O trzeciej cesze (nieudowadnialności nie istnienia) wspomina się rzadko, bo to oczywista oczywistość...
A skąd pewność, że są prawdziwe? "Bo tak"?

>>Twoja postawa, pełna poczucia wyższości nad tymi których lista boskich cech liczy sobie ze 100 punktów w porównaniu z Twoimi trzema, jest śmieszna.
>Moimi?
A nie Twoimi? No to pokaż, że się mylę, że Twoja wiara nie da się sprowadzić do tych trzech punktów, że potrafisz udowodnić prawdziwość któregokolwiek.
W co wierzysz atreYOU?

>Staram się pisać krótko, treściwie i na temat, w przeciwieństwie.

A ja myślałem, że krócej ode mnie się już nie da. Nawet Lucjan Ferus to wie (chyba).

>nie umiesz tylko lub nie chcesz spojrzeć na Boga niejako z "zewnątrz", jak na genialny wymysł ludzkości- jedyny twór wyobraźni, którego konstrukcja wyklucza możność udowodnienia, że został wymyślony!
>Ilu ludzi łapie się na tę prostą pułapkę: Bóg jest nieudowadnialny, niepoznawalny, niepojęty czyli- nie można udowodnić jego istnienia , nie można go w pełni poznać, nie można zrozumieć.

We współczesnej fizyce znalazłbym wiele takich założeń i tworów o których się wywodzi że istnieją, ale tylko z jakiejś czystej dedukcji, ponieważ doświadczalnie nikt ich istnienia nie potwierdził, ani prawdziwości tych założeń, bez których jednak nie do pomyślenia byłaby współczesna fizyka, "teoria względności", "teoria kwantowa", nie wspominając już różnych "teoriach inflacji" w połączeniu z teorią "wielkiego wybuchu" itd. Możesz powiedzieć, że te teorie odnoszą się jednak do czegoś co można doświadczyć, dotknąć i się doświadcza i dotyka. Tak więc teoria może być słuszna jeśli dotyczy czegoś co istnieje, co jest np. możliwe do zaobserwowania przez teleskop, mikroskop itd. No i słusznie.
Powiesz teraz: Boga nie obserwujemy przez teleskop, ani mikroskop, ani tym bardziej na własne oczy. Jak więc mamy sprawdzić, czy teoria jest prawdziwa? No dobrze, żadna to tajemnica, ani współczesne odkrycie jakichś racjonalistów. Mowa jednak o jakiejś teorii. Cóż to za teoria? Aha... Napisałaś w punkcie pierwszym przecież jak byk: Najbardziej skąpy opis Boga sprowadza się do:
1. Coś co istnieje , (w sensie Bóg istnieje, jak rozumiem). ...I to jest według ciebie ta teoria, której prawdziwości nie można dowieść? Nie, to jeszcze nie jest teoria, a już na pewno nie jest nią to co napisałaś w następnych punktach, a co powtórzyłaś w powyższym cytowanym fragmencie. I chyba jesteś tego świadoma. Tego iż "Bóg istnieje" nie dowodzi się przecież z przyczyny iż "Bóg istnieje".

...
pozdrawiam

Drogi arteYOU

Rozmawialiśmy już przy innej okazji o "rzeczach zasadniczych" , czym się to skończyło ? - argumentami które zasadzają się na przyjęciu /w uproszczeniu/ że "Bóg istnieje i sam objawia nam Prawdę" - reszta to pseudonaukowo-teologiczne "hachmencenie" . - ..ale nie to jest tematem wątku.

Może Ty jesteś erudytą - lecz jesteś "erudytą teologicznym" - natomiast pisząc - dajesz dowód że jesteś - "zarozumiałym erudytą teologicznym" . Powinieneś się nad tym zastanowić - bo "erudyci teologiczni" nawet ze względu na zasady "perfidnej socjotechniki" nie powinni obrażać swoich uczniów.

pozdrawiam julek - mimo wszystko

>Drogi arteYOU
>Rozmawialiśmy już przy innej okazji o "rzeczach zasadniczych" , czym się to skończyło ? - argumentami które zasadzają się na przyjęciu /w uproszczeniu/ że "Bóg istnieje i sam objawia nam Prawdę" - reszta to pseudonaukowo-teologiczne "hachmencenie" . - ..ale nie to jest tematem wątku.

A tam, "chachmęcenie".

>Może Ty jesteś erudytą - lecz jesteś "erudytą teologicznym" - natomiast pisząc

>Zadałeś pytania, dostałeś odpowiedzi.

- dajesz dowód że jesteś - "zarozumiałym erudytą teologicznym".

Po co człowiek pyta, skoro nie chce dostać odpowiedzi i nawet nie potrafi się do tego odnieść. Ba, nie uważa nawet iż powinien.

Tak więc

>Powinieneś się nad tym zastanowić

...
pozdrawiam

Podoba mi się twoje spojrzenie na sprawę ! Może dla nas, ateistów byłby trafny "weryzm", czy "prawdziwizm". Wprawdzie twórcy opery włoskiej, tacy jak Leoncavallo i Mascagni są określani tym mianem, ale z uwagi na wielki talent Pucciniego zniósłbym to chętnie. Zatem dla nas ateistów albo nic, czyli po prostu "człowiek, który myśli i z wrażliwością obserwuje świat wokół siebie, zdrowy człowiek", albo weryzm. Dla teistów zaś "aweryzm". NIechęc do prawdy, wierzenie z ominięciem prawdy. To od razu dałoby nowe, piękne znaczenie słowu "awersja".

Mnie wpadł do głowy inny pomysł, jednak będzie to trochę pomieszanie greki z łaciną, ale co tam.
A mianowicie: "teonegacja"? Zaprzeczanie istnienia bogów, a jej przeciwieństwem może być "ateonegacja"... Eee... Dziwne to trochę

Ale nic mi lepszego do głowy nie przychodzi...

---

Zerwałam żelazne łańcuchy, o Panie.
Lochów twych bezdenne otchłanie
Opuszczam na skrzydłach myśli oświeconych...

Same dziwne rzeczy przychodzą do głowy, bo w sumie trzeba nazwać coś, co nie potrzebuje nazwy. To znaczy nie potrzebowałoby, gdyby większość ludzi lubiła pomyśleć od czasu do czasu...

>Same dziwne rzeczy przychodzą do głowy, bo w sumie trzeba nazwać coś, co nie potrzebuje nazwy. To znaczy nie potrzebowałoby, gdyby większość ludzi lubiła pomyśleć od czasu do czasu...
A może "racjonalizm" i "irracjonalizm"?

---

Zerwałam żelazne łańcuchy, o Panie.
Lochów twych bezdenne otchłanie
Opuszczam na skrzydłach myśli oświeconych...

Całkiem ciekawa propozycja Alpho. Niestety, wielu racjonalistów to teiści. Ja osobiście nie potrafię połączyć jednego z drugim, lecz jak widać nie dla wszystkich jest to problem. Winna jest chyba filozofia, wciąż bardziej humanistyczna niż naukowa, a europejski humanizm nie wyrastał w próżni. Byłą inkwizycja i wpojone od pradziadów "prawdy". Do dziś zatem humanizm ma wiele wspólnego z poszukiwaniem duszy, Człowieka przez "C" (a kim był zdaniem wierzących Jezus?). Dlatego póki co racjonalista nie jest tożsamy z ateistą.

>Całkiem ciekawa propozycja Alpho. Niestety

Mi się ten podział podoba.
Jeżeli bym go odrzucał, to raczej dlatego, ze nie każdy ateista jest racjonalny.

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

To też - masz rację.

> (...) z serii jesiennosobotnie rozważania z przymrużeniem oka .

Odkąd pamiętam mam opory przed stosowaniem pojęcia boskości. A bo to zawsze nie wiadomo o co chodzi.
_ Z jednej strony Bóg jako niesłychana złożoność świata, względem której trudno nie zauważyć własnej małości. I nic tu nie załatwia 'wymyk ku własnej wielkości', bo i inni ludzie podobni, i relacji między nimi ogrom a prawie wszystkie nieznane.. (że już mnogość tak różnych bieżących ludzkich odczuć i emocji pominę). Zresztą i świat pozaludzki prostej wiedzy się wymyka - a to kwarki a to wszechświaty - całej mechaniki kwantowej nijak poznać ani wszystkich teorii względności czy superstrun.
_ Tak. Złożoność własna jest znacząco mniejsza niż wszelka złożoność. W tym sensie Bóg jako owa 'Nieznaność' jest faktem.

.
_ Z drugiej strony, prawdopodobnie, niektórzy mówią o "Bogu" jako podmiocie - to, jako niezrozumiałe, pomijam

.
_ Z trzeciej znów strony spotkać się można z mniemaniem, że boska moc to moc słowa, a bóg jest językiem mogącym się materializować (konstruktywnym?). Coś tu pewnie jest 'na rzeczy'..
_ Można nawet widzieć tak rozumianego boga jak inne narzędzia (typu młotek, jak sugerują niektórzy językoznawcy) - to jednak zbytnie uproszczenie: raz, że to tworzywo nieważkie i nienaturalnie łatwe do manipulacji, dwa, że niejednoosobowe (im bardziej własne tym mniej zrozumiałe)..
_ Bóg rozumiany jako wspólny język wydaje się jednakowoż też wart uznania, przynajmniej przez osoby nim się posługujące

.

.
Wracając do tematu: Nie wiadomo co miałby znaczyć termin "ateizm" - zastępnik w postaci "naturalizmu" niewiele porządkuje, bo i człowieka jakby dewaluuje i 'prawo naturalne' przez teistów-a-naturalistów zawłaszczone..
_ Pewnie można podzielić poglądy na: teistyczno-naturalne, ateistyczno-naturalne, teistyczno-anaturalne i ateistyczno-anaturalne (ostatnia opcja wydaje się najciekawsza)), lecz w takim podziale też klarowności nie widać..
_ Wydaje się w końcu, że może zbędne jest tworzenie wpierw nazwy dla 'idei racjonalnych pomijających inne niż ludzkie osoby' - jeśli te idee 'zaistnieją faktycznie', to i nazwa się znajdzie

...
W jesiennosobotnim czasie
gdy i pogodę widzi się inaczej
mniej osobiście
gdzie zgoda na fakt
z buntem
idą w parze
a wola przebywa
w pobliżu logiki
niechętnie

dziwne święto

To co nazywasz wolą rodzi się z materii, z matematyki jej praw. Wydaje mi się, że ateizm widzisz w nieco krzywym zwierciadle. Ja nie czuję się (jako ateista) wspanialszy od kosmosu, natury etc. Ale właśnie przez to zauroczenie ogromem nie narzucam im żadnych niesprawdzonych oczekiwań. To co jest wystarczy, aż nadto w tym tajemnic . A bunt? To drobny liść tonący w ogromie, dekoracja na skrawku drobiny. Chcesz się buntować przeciw elektronom, prawu grawitacji, światłu Galaktyki Andromedy? Lepiej popatrzeć, pomyśleć i napisać wiersz nie o sobie, lecz o tych wszystkich wielkich, zachwycających przepaściach. Nie ma nic bardziej poetyckiego niż pożądny ateizm. Ręczę za to głową!

>To co nazywasz wolą rodzi się z materii, (...)

Co zwać materią? Układ Mendelejewa czy wcześniejsze obrazy?

>(...) z matematyki jej praw.

to może powaby kwarków bardziej materialne, czy horyzonty zdarzeń przy osobliwościach..

> Wydaje mi się, że ateizm widzisz w nieco krzywym zwierciadle. Ja nie czuję się (jako ateista) wspanialszy od kosmosu, natury etc. Ale właśnie przez to zauroczenie ogromem nie narzucam im żadnych niesprawdzonych oczekiwań. To co jest wystarczy, aż nadto w tym tajemnic . A bunt? To drobny liść tonący w ogromie, dekoracja na skrawku drobiny. Chcesz się buntować przeciw elektronom, prawu grawitacji, światłu Galaktyki Andromedy? Lepiej popatrzeć, pomyśleć i napisać wiersz nie o sobie, lecz o tych wszystkich wielkich, zachwycających przepaściach. Nie ma nic bardziej poetyckiego niż pożądny ateizm. Ręczę za to głową!

A bo to istnieją proste zwierciadła?
.. i nie wiadomo czy ateizm jest bardziej porządny czy bardziej pożądany. A ręczenie głową? - cóż - Pańska głowa w Pańskie ręce

Co zwać materią? Układ Mendelejewa czy wcześniejsze obrazy?

To co nas w 100% otacza i czym w 100% jesteśmy i co w 100% uczciwe badamy, bez dogmatów na wstępie. Tablica Mendelejewa okazała się być prawdziwsza od wszystkich świętych ksiąg razem wziętych, ale to dopiero wstęp do dalszych odkryć. Czarne dziury nauka szybko oczyszcza z metafizyki nieskończoności.

> Co zwać materią? Układ Mendelejewa czy wcześniejsze obrazy?
>To co nas w 100% otacza i czym w 100% jesteśmy i co w 100% uczciwie badamy, bez dogmatów na wstępie.

Wybaczysz zapewne, że w jakiekolwiek 100% (raczej)) nie wierzę

> Tablica Mendelejewa okazała się być prawdziwsza od wszystkich świętych ksiąg razem wziętych (..)

Też uważam ją za 'kamień milowy' myśli ludzkiej, choć powstały w barbarzyńskiej (co tu kryć) słowiańszczyźnie

Oczywiście 100% wymaga wiary i lepiej nie używać tak okrągłych liczb. Ale istnieje też druga strona medalu. Ktoś może mówić, że skoro niczego nie jesteśmy na 100% pewni, to wszystko jest w zasadzie możliwe. A skoro tak, to czemu na przykład nie Biblia. Tymczasem jednak uważam, że prawdopodobieństwo ksiąg religijnych wobec prawdopodobieństwa istnienia materii i jej cech jest zerowe. Można się zastanawiać, czy mój lewy kapeć jest przyczyną powstania wszechświata. Jest granatowy, o numer za duży, zrobiony w Chinach, nosi napis "University. Baseball League.". Otóz nie można powiedzieć na pełne 100%, że ów kapeć nie jest przyczyną wszystkiego. Ale ja jednak tak mówię, że nie i godząc się na przybliżenie, stwierdzam, że na 100% mój lewy kapeć nie jest przyczyną wszechświata. Podobnie mówię o materii i wymyślonych na bazie atawizmów systemach "transcentalnych", związanych z religiami i szkołami filozoficznymi. Owe transcendencje to takie właśnie kapcie. Uczciwie rzecz biorąc, ich prawdziwość ma jakiś promil prawdopodobieństwa, podobnie jak kapeć - praprzyczyna. Na porównaniu z kapciem jednakże kończy się dla mnie należny minimalnemu prawdopodobieństwu hołd.

   Istotnie, słowo "ateizm" daje wrażenie pewnej wtórności, jednak jest to zwykłe zaprzeczenie powszechnej cechy. Nie można znaleźć innego słowa opisującego ateistę ze względu na jego cechy bez "wtórności", bo te cechy są negatywne: "nie wierzę w bogów", "nie wyznaję religii"... Jestem "normalny", ale to zbyt obszerne z kolei słowo.
   Pewnym sukcesem w tym zakresie jest np. słowo "wegetarianizm", ale to sztuczny twór. Może ktoś kiedyś coś takiego wymyśli do ateizmu, jednak należy przedtem dorobić jakieś "głębsze" idee do tego ruchu.
   Ważne jest, żeby określać się jako ateista tylko wtedy, gdy idzie o religię, wiarę, a nie na co dzień, jakby nasze życie było temu podporządkowane - chyba że jest, chyba że jesteśmy jakimiś aktywistami w tej dziedzinie. Bo poza sporami ideologicznymi jesteśmy dobrymi, rozsądnymi ludźmi

---

Pozdrawiam