Wiele się mówi, że wiara źle wpływa na rozwój intelektualny. Przytoczę tutaj przykłady dwóch badań- pierwsze potwierdzające tezę, że wiara źle wpływa na intelekt, druga mówiąca, że nie ma różnic pomiędzy ateistą, a religiantem. Oczywiście zaznaczam też, że mówimy o normie (średnia) czyli ludzie upośledzeni i bardzo inteligentni, powyżej 130 IQ są pominięci.
W jednym badaniu pan Hofstander w pracy "Anti-intellectualism in America life" stwierdził, że uwarunkowania religijne, oprócz takich zjawisk jak rasa i kultura w szerokim rozumieniu, mają znaczący wpływ na rozwój intelktualny dzieci. Wziął się za kościoły ewangelickie w USA i stwierdził, że te kościoły, które miały dość fundamentalne poglądy sprzyjają antyintelktualizmowi wiernych, sprzeciwiają się nauce i edukacji świeckiej oraz stylowi życia opartego na urbanizacji i uprzemysłowieniu. Jest to dość stare badanie, bo z 1963 roku i teraz wiemy trochę więcej.
Drugie badanie przeprowadziła pani Zena Blau w pracy "Black children/white children: Competence, socjalization, and social structure" oczywiście w USA.
Porównywała tutaj matki białe, matki czarne, dzieci białe i czarne z czego część z rodzin tych dzieci miała korzenie protestanckie, a część ateistyczne. Wykazano, że u matek i dzieci białych i czarnych różnica w intelekcie jest niewielka (4 punkty na korzyść białych), a gdy uwzględniono dodatkowo religię i uwarunkowania społeczno-ekonomiczne rodzin nie wykazano żadnego związku pomiedzy tym czy ktos jest ateistą czy nie. Osoby religijne, bądż będące ateistami, bądż po prostu bezwyznaniowcami miały podobne możliwości intelektualne.
Co ciekawe te tezy z drugiego badania się potwierdzają w innych badaniach i ważniejsze są inne czynniki niż religia.
Jak więc widać przeciętnemu katolikowi nie można odebrać inteligencji czy powiedzieć, że ma upośledzone umiejętności poznawcze i trzeba stwierdzić, że nie różni się od przecietnego ateisty pod tym wzgledem. Jedynie wolnomysliciel siedzący w paru naukach tak jak m.in. my z pasji lub zawodu mogą mieć wyższy iloraz, no ale wtedy to samo można powiedzieć o wierzących naukowcach.
Wierzącym możemy zarzucić tylko niespójność pewnych cech osobowości (problem tylko, że nawet my-racjonaliści też jesteśmy w pewnym senie niespójni) czyli miesznie poglądów z dwóch przeciwstawnych dróg ludzkiego poznania. Ateista działa bardziej spójnie, jednak nie da się arbitralnie stwierdzić, że wierzący są głupi lub nieinteligentni. O tym, że człowiek może działać w sposób niespójny pisze wybitny biolog i filozof Tad Clements w książce "Nauka kontra religia", ale wystarczy podręcznik nauk o zachowaniu chwycić.
Tak więc nasze rozważania o głupocie czy braku inteligencji innych są bezcelowe i są to arbitralne stwierdzenia. Lepiej oceniać doktrynę pod kątem etyki, estetyki, obciążenia historycznego, logiki, niezgodności z nauką i udoskonalać nasze metody badań i teorię, zbadać mózgi wierzących, bo komuś ciemnoty umysłowej nie możemy zarzucać i tak. Jeśli nawet to będą to subiektywne przeświadczenia, a nie obiektywne zgodne z nauką. Za to możemy powiedzieć czy wiara jest dobra, święta, zdrowa itd. co należy robić, bo wiemy że dobra i święta nie była zbyt długo, ale udowodnić wierzącemu chorobę tez niezwykle ciężko, gdyż to były tylko hipotezy psycholi jak do tej pory, a nie wszyscy wierzący mają ekstremalnie wysoki poziom dopaminy, serotoniny w mózgu, pomimo że mówią, że wierzą. Poza tym nie widzę nic złego w nadmiarze wyżej wymienionych 'hormonów szczęścia' pomimo, że to w pewnym sensie patologia, ale czy wtedy wysokie IQ w pewnym sensie nią nie jest?
Z intelektualnym pozdrowieniem Piotrek.
Żródło: "Psychologia w badaniach międzykulturowych" William F.Price, Richard H.Crapo, parę stwierzeń z "Nauka kontra religia" Tada Clementsa i własny wkład