Do poniższych dywagacji skłoniły mnie słowa znanego i znamienitego uczestnika tego forum, etnografa od kultury.
   Tekst sam w sobie nie jest zbyt skomplikowany, ale moje zainteresowanie wzbudziła jego szkolna, w kontekście również, oględność, więc postanowiłem rozwinąć myśl na własny rachunek.

   Chodzi mi o zdanie: "Mam nadzieję, że wyżej przywołany przykład skłoni Cię do zmiany opinii."

   Wiem, że wrodzona inteligencja i powściągliwość, nabyta kultura wysokiej próby, pozycja zawodowa oraz znakomity status społeczny szlachetnego pedagoga, nie pozwalają mu na skalanie palcy słowem grubszem, niźli: "ty, osobniku o niezupełnie wykształconym odróżnianiu dobra od zła", lub czymś w tym rodzaju... ale mnie, budowlańcu jednemu, określenia tak proste, jak mocniej brzmiące bardziej w robotniczej gębie leżą.

   Więc napiszę, że próżny Twój erudycyjnie-kulturalny trud, bo takich warzywek z hodowli watykańskiej żadne przykłady nie przekonają, bo..., bo przekonać w stanie nie są, jak to włoszczyzny.

   Bo jedyną rolą i ambicją zieleniny jest utrzymywanie badylarza, co to jest niby jej Ukochanej Boskości ziemskim papugiem.

   Zresztą: czy widział kto sałatę zmieniającą opinię?
   Końcowa opinia i tak zależy od fanaberii hodowcy, a wygląd sałaty od tego, czym flanca, za przeproszeniem, olewa.

   Wymagasz od zakochanych jarzyn zrozumienia, że ich Narzeczona jest fałszywa, głupia, złośliwa, puszcza się z każdym, kto lepiej zapłaci - więc pierwszym i naturalnym odruchem, będzie agresja przeciwko Tobie, a następnie bagatelizowanie złośliwości, czy sprzedajności Ukochanej: a... bo to złośliwa tylko dla nieswoich i niepokornych, a puszczalska zupełnie odwrotnie.

   Spodziewasz się, że pęczki włoszczyzny powiedzą złe słowo na właściciela-badylarza, który je codziennie nawozi na sygnał alarmowy dzwonków z zawsze pobliskiej strażnicy?

   Toż od menażerii Pawłowa różni ich tylko fakt, że bodźców mają trochę więcej i bardziej zróżnicowane, bo podobno inteligentniejsze od szczeniaka są, ale reakcje mają identyczne: pokaż dwie deski w poprzek zbite, lub jakieś perskie oczko w trójkąciku i zaraz trach, wszyscy na kolana. (Niektórzy to i dadzą się w obronie tych dech w kopiejki pokroić, jakby to ich tarcica była.)

   Pokaż im faceta w jarmarcznej kiecce, co podnosi stakana, żeby zapić wafla... i już zaczynają w pozycji zbiorowo-klęcznej śpiewać chórem w niezrozumiałym nawet dla siebie języku. A może przede wszystkim dla siebie. Bo przecie to nie oni piją.

   Treser wydali komendę śpiewnie szyfrowanym trelem (jakby normalnie rozkazać nie potrafił), i już zaczynają się od równie tajemniczych, co urojonych much opędzać.

   I od takich pajacyków Ty się spodziewasz zrozumienia, że ten gościu w spódnicy, to zwykły clown, tylko ma kostium szyty u droższego krawca i nosa nie musi przyklejać, bo ma naturalnie czerwony, ale też jedynie opowiadaniem kawałów w takt równie śmiesznie zaaranżowanych ruchów zarabia na życie?

   Przecież każdy, nawet najbardziej absurdalny dowcip tego clowna (innych zresztą nie zna), jest uznawany za relikwię pośrednio upadłą () z ust Ukochanej Boskości, za Prawdę Najprawdziwszą, bo jedyną.
    (Jedyną, co jej nie rozumiom, ale się wstydzom przyznać przed somsiadem, więc udajom razem. )

Do sercuf tulom jom.

   Nie uwierzą Ci, bo te kawały stały się kawałem fundamentu ich tresury, co ja gadam: całym fundamentem i sama myśl, że bez niego mogliby żyć, jest niemożebną przez swą egzotykę.

   No, bo jak można przestać kochać Ukochaną, co to może puszczalska trochę i wspólna mocno, ale wszystkim zakochanym w niej się kategorycznie wydaje, że na inną ich po prostu nie stać?

   A najśmieszniejsze w całym geszefcie jest to, że tej Ukochanej nikt nigdy- nie licząc pijanych zwidów- na oczy nie widział, więc walkę tych zakochanych warzyw o dobre imię Oblubienicy spersonifikowanej w osobie tresera, można zupełnie spokojnie i bez cienia złośliwości (a gdzieżby!), nazwać Bitwą o Pietruchę.