CHWILA
Czasem wystarczy ta ulotna chwila,
By dostrzec w oczach iskierkę nieznaną.
Łapiesz ją w locie, jakby twoja była,
Chowasz głęboko jak podarowaną.
Tworzysz budowlę, iskrą ją oświetlasz.
Iskra się w płomień gorący przemienia.
Jasno jest wokół, a ty sobie śpiewasz,
Płomień gorący wypala wspomnienia...
Aby podtrzymać tej jasności chwilę,
Wrzucasz do ognia to, co spalić można.
Ogień już wielki, widać go na milę.
Lepiej uważać, podchodzić z ostrożna...
Pobliskie drzewa w tym ogniu spłonęły,
Popiół z nich został, nie szumią już wcale...
A gdzie jest płomień?... Wiatry w niego tchnęły -
Zimno i wilgoć... Zasyczał on z żalem...