Toretycznie masz swoje prawa, w praktyce ich nie wykorzystasz, bo i jak? Będziesz groził mamie sądami? No właśnie.

Prawa człowieka są w polskich rodzinach nagminnie łamane, ale Twój przykład nie jest akurat najgorszy. Jest tu parę osób, które nadal są w podobnej sytuacji. Dla mnie sprawa jest oczywista: jeśli jesteś nonkomformistą, należy sprzeciwić się twardo i liczyć z konsekwencjami, ale nie odpuszczać. W przeciwnym razie musisz czekać z zaciśniętymi zębami, dopóki rodzice nie uznają, iż masz prawo mieć swoje własne zdanie, a wtedy narobisz im wyrzutów.

Zdaje sobie sprawę, że nie będę mamy ciągał po sądach, jednak to według mnie mógłby być dobry argument.

>Zdaje sobie sprawę, że nie będę mamy ciągał po sądach, jednak to według mnie mógłby być dobry argument.
Oj raczej nie, myślę że taki argument wściekł by każdą matkę, niezależnie od jej przekonań. Naprawdę odradzałbym Ci powoływanie sie na sąd w jakimkolwiek sporze z rodzicami. Bo nie chodzi o argumenty, tylko o zgodę.

Tu, niestety, zmuszony jestem zgodzić się z teistą (z Tobą znaczy). Taka reakcja, mimo że bardzo nonkonformistyczna, byłaby chyba zbyt mocna.

A tam od razu teista, ja jestem po prostu fanem Boga; nigdy nie powiedziałem, że taki istnieje. Gdybym miał taką wiedzę, to już by mnie tu nie było, siedziałbym w niebie płaszcząc się u Jego stóp

>Zdaje sobie sprawę, że nie będę mamy ciągał po sądach, jednak to według mnie mógłby być dobry argument.
>

Zapewniam Cię że twoja mama ma lepszy argument a będzie brzmiał:
"tak długo jak mieszkasz pod moim dachem...."
Tu nie chodzi o to, że nie masz 18 lat tylko o całkowitą niezależność.

Trochę przykry, ale zawsze. Chamsko po sądach ciągać rodziców, ale warto byłoby może zorganizować jakąś szerszą akcję, mającą na celu likwidowanie tego rodzaju przejawów dyskryminacji. Moim zdaniem byłoby to lepsze niż sprawa etyki w szkołach, zwłaszcza że nie jestem ani za wprowadzeniem jej, ani utrzymywaniem religii.

Co PSR-owcy na to?

>Trochę przykry, ale zawsze. Chamsko po sądach ciągać rodziców, ale warto byłoby może zorganizować jakąś szerszą akcję, mającą na celu likwidowanie tego rodzaju przejawów dyskryminacji. Moim zdaniem byłoby to lepsze niż sprawa etyki w szkołach, zwłaszcza że nie jestem ani za wprowadzeniem jej, ani utrzymywaniem religii.
>Co PSR-owcy na to?

Ja jestem za organizowaniem jak największej ilości akcji informacyjnych i to prawie w każdej dziedzinie, bo poziom niekumacji ludności mnie martwi i to bardzo.

Jeszcze jacyś chętni? Poważnie. To może być w końcu jakaś rozsądna akcja Stowarzyszenia!

>Jeszcze jacyś chętni? Poważnie. To może być w końcu jakaś rozsądna akcja Stowarzyszenia!
Czemu nie?

---

NIE KLIKAĆ

No, to może być nas więcej. Sugeruję otwarcie osobnego wątku. Kto zainicjuje? Ja tak wstydzę się troszkę jakby...

A prącie bardzo, może być?

---

NIE KLIKAĆ

A dziękuję bardzo, może być!

>Trochę przykry, ale zawsze. Chamsko po sądach ciągać rodziców, ale warto byłoby może zorganizować jakąś szerszą akcję, mającą na celu likwidowanie tego rodzaju przejawów dyskryminacji. Moim zdaniem byłoby to lepsze niż sprawa etyki w szkołach, zwłaszcza że nie jestem ani za wprowadzeniem jej, ani utrzymywaniem religii.
>Co PSR-owcy na to?
popieram

>Witam!
>Od kilku dni próbuję przekonać mamę do tego aby nie
>zmuszała mnie do chodzenia do kościoła ponieważ nie wierzę
>w Boga ani tą całą otoczkę. Mama jednak na siłę zmusza mnie
>do chodzenia do kościoła twierdząc, że póki nie skończę 18
>lat jestem pod jej opieką i to ona decyduje co mam robić, a
>czego nie. Oczywiście argumentacja, że wolność wyznaniową
>gwarantuje mi konstytucja nie przekonuje ją. Kieruję więc
>do was pytanie, czy reguluje to jakoś prawo? Czy np. w
>prawach dziecka (lub innym jakimś dokumencie) jest jakiś
>zapis gwarantujący osobom niepełnoletnim wolność
>wyznaniową?

Wszystko zależy, ile masz lat, jak bardzo wierząca jest Twoja mama, gdzie mieszkasz, czy masz w otoczeniu osoby, które mogły by Cię poprzeć lub na które mógłbyś się powołać w dyskusji z mamą.
Ja przestałam wierzyć w wieku 14 lat, z początku przestałam chodzić do kościoła, potem odmówiłam pójścia do bierzmowania, w liceum nie poszłam na religię. Myślę, że powinieneś spróbować postawić sprawę jasno: nie będziesz chodzić do kościoła, co mama może Ci zrobić? Siłą Cię tam zaciągnie? I żadnych dyskusji w stylu czy możesz nie iść, Ty się mamy nie pytasz o pozwolenie, Ty ją informujesz o swojej decyzji. Zupełnie zmieniły się moje relacje z rodzicami kiedy zaczełam stosować tą taktykę. Niedawno mój brat odmówił pójścia do bierzmowania, miał parę dyskusji z rodzicami, ale chyba już mu dali spokój.
Co do prawa, Konstytuacja reguluje to wystarczająco, nie jesteś własnością mamy do 18 roku życia, możesz decydować o swoim kształceniu, światopoglądzie, religii.

>Ja przestałam wierzyć w wieku 14 lat
Tak na boku dyskusji, ciekawi mnie czy naprawdę powiedziałabyś, że przez te 14 lat wierzyłaś? Czy była to w ogóle wiara i czy nie była to taka sama wiara jak wiara w bajki, czy w szczególnie wciągające książki, np. Tolkiena?

Jeżeli chodzi o mnie (też w tym wieku powiedziałam sobie wprost, że nie wierzę) to wcześniej nigdy nie wierzyłam, nigdy nie miałam poczucia, że ktoś nade mną jest. Uświadomiłam sobie, że wiara była dla mnie jak wiara w gwiazdora albo bajki, totalne nieporozumienie, które mnie nie dotyczy.

---

"...cóż szczęście dać może nietrwałe, skoro snem jest całe..."

>Jeżeli chodzi o mnie (też w tym wieku powiedziałam sobie wprost, >że nie wierzę)
Hmmm... ciekawe. Właściwie ja również gdzieś w tym wieku przestałem wierzyć. Może to wiek w którym ludziom otwierają się oczy na świat i zaczynają myśleć, a nie wszystko przyjmować na tacy? no, nie wszyscy ale część Co o tym sądzicie?

>>Ja przestałam wierzyć w wieku 14 lat
>Tak na boku dyskusji, ciekawi mnie czy naprawdę powiedziałabyś, że przez te 14 lat wierzyłaś? Czy była to w ogóle wiara i czy nie była to taka sama wiara jak wiara w bajki, czy w szczególnie wciągające książki, np. Tolkiena?

Moja rodzina nie jest szczególnie wierząca. Nigdy nie chodziłam z rodzicami do kościoła, mój ojciec ociera się o agnostycyzm, teraz nawet za moim przykładem się nie żegna ani nie wypowiada słów itd, jak byliśmy ostatnio na ślubie bliskiej rodziny w kościele. Miałam pewien okres pełnego zaangażowania w Kościół, śpiewałam w chórze, byłam na każdej mszy, czasem codziennie, trwało to rok może półtora, po czym złapałam się na rutynie, w myśli powtarzałam słowa księdza, znałam całą mszę na pamięć, łącznie z psalmami na różne okresy roku liturgicznego (mam niesamowitą pamięć). I nagle to wszystko pękło jak bańka mydlana, przyznałam przed sobą, że to wszystko bzdura, że nie wierzę i nie wierzyłam od dawna. Że owszem, pociągało mnie poczucie wspólnoty, chór, hobby, że tak powiem, wypełniony czas. Najpierw przestałam chodzić do Kościoła, znalazłam świecki chór, potem jak pisałam, odmówiłam pójścia do bierzmowania. Dzisiaj po 10 latach jestem apostatką..

Przyznam, że też miałem przez pewien czas okres nakręcenia religią.

Apostatką. To brzmi tak magicznie. Kiedyż ja się wreszcie przejdę do tego swojego kościoła z odpowiednim papierkiem...?

>Apostatką. To brzmi tak magicznie. Kiedyż ja się wreszcie przejdę do tego swojego kościoła z odpowiednim papierkiem...?
>

Ja wysłałam list ponieważ nie mieszkam już w miejscowości gdzie byłam ochrzczona. Dostałam odpowiedź po ok. 2 tyg. że "zgodnie z pani życzeniem została pani skreślona z listy ochrzczonych". Aż byłam zaskoczona jak łatwo poszło, ale pewnie zależy na jakiego proboszcza trafisz.

Pycha. Ja pójdę osobiście dla większej pewności. Poza tym czegoś tak sercu miłego nie chcę czynić korespondencyjnie. Muszę popatrzeć na twarz proboszcza, który straci prawdopodobnie pierwszą duszyczkę w swojej parafii.

A czy konieczne jest załatwianie takich "formalności kościelnych" jak wykreślanie z rejestru osób ochrzczonych? Czy w ogóle warto? Ten rejestr i tak jest nic nie wart.
Z drugiej strony mogą nazwisko poczciwego człowieka chcieć wykorzystywać do swoich propagandowych celów oraz ujmować w swoich statystykach ileż to osób wierzących w parafii...

Konieczne nie jest, ale dzięki temu zabiegowi może choć trochę spadną Kościołowi statystyki.

Na pewno nie przez 14. Przez jakieś 2 lata człowiek nie ma nawet rozwiniętej świadomości. Co do reszty- a jak Ci się wydaje? Jaka jest dla Ciebie definicja PRAWDZIWEJ wiary?

Ja też WIERZYŁEM. Wierzyłem że jest bozia i się do niej modliłem, nie przyjmując do siebie nawet tego, że może być inaczej. To chyba właśnie jest wiara, prawda? Czy może będziesz twierdził, że TO NIE BYŁA PRAWDZIWA WIARA, bo przecież teraz już nie wierzę, a gdyby była prawdziwa, nadal spędzałbym niedziele w kościółku, a wieczory na modlitwach.

Jacy Wy, teiści, dziwni jesteście.

Definicję wiary katolickiej na pewno już Pan wiele razy widział. Powiedziałbym po prostu, że to nieuzasadniona rozumowo wiara w ontyczne istnienie pewnych istot. Na pewno trzeba ją odróżnić od wiary w fikcje materialne, takie jak krasnoludki. Pytam, jak wygląda wiara u młodego człowieka, bo nie wiem, a Pan mi implikuje jakieś dziwne poglądy i w ogóle wyobraża sobie nie wiem co na mój temat. Więc informuję, żeby już mi Pan więcej takich wtrętów nie robił, że nie byłem i nie chciałem być członkiem żadnej wspólnoty religijnej. Jeżeli chce mnie Pan jakoś zaszufladkować, to najlepiej razem z sokratejczykami.

A wybaczyts proszu, przyzwyczaiłem się do podobnych tekstów, jakimi zwykle rzucali w podobnych sytuacjach teiści i jakoś tak ubzdurałem sobie, że jednym z nich jesteś. Mój błąd.

I to mi się podoba.

Fakt faktem- narażasz się na rodzicielskie represje, ale to dobra lekcja tego, że życie zgodnie ze swoimi zasadami różami usłane nie jest.

>I żadnych dyskusji w stylu czy możesz nie iść, Ty się mamy nie pytasz o pozwolenie, Ty ją informujesz o swojej decyzji. Zupełnie zmieniły się moje relacje z rodzicami kiedy zaczełam stosować tą taktykę.
>
To tak jak z terrorystami, raz im ulegniesz i się już nie odpędzisz :/

Zazwyczaj jest tak, że strona mniej odporna psychicznie ustępuje pierwsza. Wszystko więc zalezy od stopnia zdecydowania Twojego i Mamy.
I pamiętaj, żeby przemyślec sprawę zanim zaczniesz cos robić, bo początki będa przykre. I co gorsza jak raz zaczniesz, nie będziesz mógł nawet raz ustąpić, bo wtedy nie wygrasz nigdy.
Powodzenia, cokolwiek zdecydujesz

>Zazwyczaj jest tak, że strona mniej odporna psychicznie ustępuje pierwsza. Wszystko więc zalezy od stopnia zdecydowania Twojego i Mamy.
>I pamiętaj, żeby przemyślec sprawę zanim zaczniesz cos robić, bo początki będa przykre. I co gorsza jak raz zaczniesz, nie będziesz mógł nawet raz ustąpić, bo wtedy nie wygrasz nigdy.
>Powodzenia, cokolwiek zdecydujesz
Młody człowieku... widzę, że masz bardzo żarliwych "podpowiadaczy". Gratuluję.Odnoszę się może do wypowiedzi Pandorry (tutaj pozdrawiam... , ale może ustosunkuję sie do całości, która przeczytałam z dużym zainteresowaniem.
Podobną sytuacje miałam z moją córką.
Także w pewnym momencie swojego życia odmówiła chodzenia do kościoła. Umyślnie napisałam słowo "kościół" z małej litery.
Nie było u nas wojen typu..."daje Ci jeść, masz robić, co każę".
Po co?
Dużo rozmawiałyśmy. Poznałam poglądy córki na wiele problemów. Nie miałam innego wyjścia, jak zaakceptować jej wybór.
Nie zmusi się nikogo do wiary, bynajmniej w taki sposób.
Może w taki sposób spróbujesz porozmawiać z mamą. Postaraj sie jej wytłumaczyć, że większym "grzechem" jest brak tolerancji, zaufania... albo po prostu daj jej przeczytać cały ten temat.
Nie może być przecież aż taka "betonowa", żeby nie przejść do refleksji?
Powodzenia.

---

---

Szkoda, że wszyscy rodzice/opiekunowie nie są tacy.
W tej sprawie byłbym w stanie przecierpieć brak różnorodności poglądów.

---

NIE KLIKAĆ

>Nie zmusi się nikogo do wiary, bynajmniej w taki sposób.

   bynajmniej «wcale, zupełnie, ani trochę, zgoła (zwykle w połączeniu z następującą partykułą nie)»

   przynajmniej «partykuła podkreślająca w zdaniu to, na czym mówiącemu szczególnie zależy, co uważa on za minimum konieczne w jakiejś sytuacji; choć, choćby, chociaż, bodaj, co najmniej»

   Oba określenia za Słownikiem Języka Polskiego PWN.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>Nie zmusi się nikogo do wiary, bynajmniej w taki sposób.
>   bynajmniej Ťwcale, zupełnie, ani trochę, zgoła (zwykle w połączeniu z następującą partykułą nie)ť
>   przynajmniej Ťpartykuła podkreślająca w zdaniu to, na czym mówiącemu szczególnie zależy, co uważa on za minimum konieczne w jakiejś sytuacji; choć, choćby, chociaż, bodaj, co najmniejť
>   Oba określenia za Słownikiem Języka Polskiego PWN.
>   Pozdrawiam
>

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli
Dziękuję. Mam nadzieję, że wszystkie wypowiedzi są w ten sposób traktowane.
Boże! Błogosław moderatorom!

---

---

>>>Nie zmusi się nikogo do wiary, bynajmniej w taki sposób.
>>   bynajmniej Ťwcale, zupełnie, ani trochę, zgoła (zwykle w połączeniu z następującą partykułą nie)ť
>>   przynajmniej Ťpartykuła podkreślająca w zdaniu to, na czym mówiącemu szczególnie zależy, co uważa on za minimum konieczne w jakiejś sytuacji; choć, choćby, chociaż, bodaj, co najmniejť
>>   Oba określenia za Słownikiem Języka Polskiego PWN.
>>   Pozdrawiam
>>

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli
>Dziękuję. Mam nadzieję, że wszystkie wypowiedzi są w ten sposób traktowane.
>Boże! Błogosław moderatorom!
>

---

---
Przepraszam... zapomniałam dodać...

---

---

Dodam, że określenia "bynajmniej" i "przynajmniej", szczególnie to pierwsze, zawierają pewien element "życzenia sobie". Jako równoważnik dałbym przykład następujący: użycie zamiast "bynajmniej nie" - "oby nie". A więc "bynajmniej nie w taki sposób" - "oby nie w taki sposób" (kontekstowo), lub też bardziej dosłownie "oby najmniej w ten sposób". Analogicznie "przynajmniej" powstało z podobnego skrótu myślowego, choć znaczeniowo nieco odmiennego "oby nie mniej". Odwołuje się to oczywiście do etymologii słów "by" i "przy".

Obawiam się, że większość rodziców-katolików jest właśnie taka "betonowa".

Wolność wyznaniowa to prawo każdego człowieka, niezależnie od tego, czy jest pełnoletni czy też nie. Jednak broniąc swoich racji musisz uszanować zdanie twojej matki.
Ja nie chodzę do kościoła od 10 lat, czyli prawie pół mojego życia. Moi rodzice tego nie rozumieją, ale muszą to uszanować, tak jak ja szanuję ich postawę. Najtrudniej jest wyróżniać się z masy katolickiej w małych społecznościach, np. wiejskich. Tam ważna jest kwestia społecznej akceptacji, bądź alienacji jednostek wierzących inaczej lub niewierzących. Jeśli żyjesz w takiej małej społeczności, musisz brać pod uwagę społeczne konsekwencje twojej decyzji np. o apostazji dla twojej rodziny. Najprawdopodobniej cała Twoja rodzina zostanie poddana presji, bo rodzice "nie umieli wychować ciebie na prawdziwego katolika".
Porozmawiaj z mamą, czy sama nie odbiera twojej decyzji jako swojej porażki wychowawczej.

Dziękuję, że tak licznie mi odpowiedzieliście! Dzięki również za pytania zadawane dzięki, którym łatwiej będzie mi nakreślić moją obecną sytuację.

W tym roku kończę 16 lat. Mieszkam w średnim (70 tys.) miasteczku. Wiarę mojej mamy trudno określić w kilku słowach. Co niedzielę w kościele, raz na 3-4 miesiące chodzi do spowiedzi. Jej poglądy trochę różnią się od tego co głosi kościół. Moja mama jest święcie przekonana, że istnieje życie po śmierci jednak w formie reinkarnacji (w tym miejscu podaje przykłady ludzi którzy podczas hipnozy mówią innymi językami itp. Chodzi czasami do wróżek. Co do powołania się na kogoś.. hm.. mam dalszego wujka, którego widuję na imieninach babci. Czasami ucinam sobie z nim krótszą pogawędkę na temat wiary itp. Niestety zawsze krótką, ostatnio nawet powiedział coś takiego "jak twoja mama usłyszy co za herezje tu opowiadamy to mnie pozabija". Sam wujek pomimo tego, że (na moje oko) jest racjonalistą, nigdy od kościoła nie odszedł. Ba! Nawet co tydzień praktykuje.

Mama często upędza mnie swoim marudzeniem (a jak nie tym to karami, a to na wyjścia, a to na komputer, wie, że czytam racjonalistę - stwierdziła, że stały internet był błędem i to przez to teraz takie "głupoty" opowiadam, boje się, że zostanę odcięty). Twierdzi, że ateizm jest najgorszy. Jako przykład podaje mi znajomych, którzy nie chodzą do kościoła, ale wierzą (albo chodzą tylko jak mają taką potrzebę). Ciągle mi mówi, że nie chce żadnego nieszczęścia, bo według niej jak przestanę wierzyć to Bóg mnie ukarze przez jakąś chorobę itp. Wczoraj podczas dyskusji (rozpoczęła się tym, że w niedzielę stanowczo odmówiłem pójścia do kościoła) nazwała mnie jej "porażką wychowawczą" (jest nauczycielką tak na marginesie). Sprawy nie ułatwia komunia mojej siostry, która ma być w maju tego roku.

A co ci szkodzi raz na jakis czas pójść do kościoła?
Pooglądasz zbiorowisko ludzkie, poobserwujesz, co tam mówią słuchać nie musisz.
A mamie zrobisz przyjemność.

Matka jest tylko jedna (jak powiedział Jasio wysłany do barku po dwie flaszki wódki).

.

>A co ci szkodzi raz na jakis czas pójść do kościoła?
>Pooglądasz zbiorowisko ludzkie, poobserwujesz, co tam mówią słuchać nie musisz.
>A mamie zrobisz przyjemność.

A potem weźmiesz ślub kościelny, ochrzcisz dzieci i będziesz posyłał je do kościoła żeby babci (mamie) zrobić przyjemność.

Mądre to?
Raczej nie.

" - "

Wyjście drugie - deklarujesz się matce jako ateista, odcinasz od jej wiary, a ona do śmierci się zamartwia, czy zobaczy swe ukochane dziecko w niebie. Matka będzie w niebie (jak mniema), a jej dziecko będzie przez wieczność cierpieć męki piekielne, co dla niej, wraz z upływem jej latek i spodziewaną nieodległą śmiercią jest ogromnym bólem.

Skazuj dla własnej wygody najbliższych na cierpienia, jak masz ich w d...
Twój wybór.

>Skazuj dla własnej wygody najbliższych na cierpienia, jak masz ich w d...
>Twój wybór.

Nie możesz oczekiwać od kogoś aby żył w zakłamaniu tylko dla tego , że ktoś coś sobie ubzdurał.

Równie dobrze można napisać:
Wymagaj od innych by żyli w zakłamaniu i wbrew własnym przekonaniom jak masz ich w d...

No tak - matka "coś sobie ubzdurała", autentycznie boi się o syna, jego postawa sprawia jej ból, którego nie potrafisz sobie wyobrazić (dla osoby głęboko wierzącej perspektywa piekła dla jej dziecka jest tym samym, co dla ciebie np. oczekiwanie na wynaczoną egzekucję matki na krześle elektrycznym) - ale dla ciebie nic to.

A zapobiec temu tak łatwo - raz na miesiąc przespacerować się do kościółka.
Potraktować to tak, jak obecność na nudnej lekcji.

Ja do kościoła chodzę wtedy, gdy matkę odwiedzam - bo ją kocham i chcę, by miała szczęśliwą i pogodną starość.

A ty rób jak chcesz - nie każdy musi kochać swoja matkę i może marnować kilka razy w tygodniu kilka godzin w piwiarni dla własnego dobrego samopoczucia, a nie znaleźć raz na miesiąc trzech kwadransów dla dobrego samopoczucia własnej matki.

Tak nawiasem ci powiem - że gdy wchodziłem w interesy z osobami, które wysyłały swych rodziców do domów "spokojnej" starości - to te osoby okazywały się przewalasami. Osobom dbającym o swych rodziców mogłem powierzyć duże kwoty na gębę bez ryzyka. Po stosunku do własnych starych rodziców najlepiej poznaje się, co jest człowiek wart.

>No tak - matka "coś sobie ubzdurała", autentycznie boi się o syna, jego postawa sprawia jej ból, którego nie potrafisz sobie wyobrazić (dla osoby głęboko wierzącej perspektywa piekła dla jej dziecka jest tym samym, co dla ciebie np. oczekiwanie na wynaczoną egzekucję matki na krześle elektrycznym) - ale dla ciebie nic to.

Jeżeli wspaniale gram na gitarze i zarabiam tym 4x tyle co rodzice razem to nie zostanę lekarzem tylko dlatego, że moja matka uważa, że bez normalnej i dobrej pracy nie utrzyma się rodziny i będzie się o mnie martwić (nie umiem grać w rzeczywistości na gitarze).

Wbrew rodzicom nie poszedłem na studia i w dodatku odszedłem z roboty bo mnie szef zdenerwował. A przecież szkoła była mi niezbędna a praca bardzo dobra.
Teraz mam pracę, którą lubię a na zarobki nie narzekam.

I pomyśleć, że niewiele brakowało i bym się zastanawiał teraz jak tu żyć godnie za 900zł, a wszędzie gdzie bym szukał "lepszej" pracy słyszałbym, że mam za mało stażu.
No ale przynajmniej moja mama byłaby spokojna.
AAAAAAA prawie zapomniałem moja poprzednia dziewczyna była taka porządna nie powinienem się z nią rozstawać.

Z czasem zrozumie, że w pracy jestem zadowolony, do dziewczyny wracam z radością, a na koncie kończy mi się miejsce (na to jeszcze troszkę muszę poczekać) bo byłem uparty i starałem się osiągnąć to co chcę a nie to co inni chcieli abym osiągnął.
A dzięki temu, że nie marnuję czasu w kościele mam go więcej na cieszenie się życiem.

Nie marnujmy swoich szans, przekonań i czasu aby zaspokoić wymysły rodziców, które nie mają żadnego logicznego wytłumaczenia, bo to mistyczno-zbawienne logiczne nie jest.

>Jeżeli wspaniale gram na gitarze i zarabiam tym 4x tyle co rodzice razem to nie zostanę lekarzem tylko dlatego, że moja matka uważa, że bez normalnej i dobrej pracy nie utrzyma się rodziny<

Nie zostaniesz lekarzem (majętnym), boś chyba na to za mało kumaty i przewidujący.
Tak się głupio składa, że pisze do ciebie lekarz - który nie tylko zarabia duuuużo więcej niż 900 zł które podajesz (tyle dostaje stażysta, specjalista z prywatną praktyką tyle wydaje na waciki dla żony, no, może trochę przesadziłem, małżonka nie jest taka rozrzutna ), ale do tego ma pewną robotę - i dlatego wszystkie banki chcą mi udzielać kredytów na tak preferencyjnych warunkach, jakich tobie nigdy nie zaoferują - ale nie biorę, bo ich nie potrzebuję. Chałupę zbudowałem za gotówkę.

A poza tym podajesz przykłady małej wagi. Dla wierzącej matki wybór przez dziecko rodzaju szkoły, zawodu, dziewczyny to może powód do zmartwień, ale to twoje życie i masz prawo sie jej przeciwstawić. Bo to dla ciebie sprawy istotne, a dla matki mniej. Lecz rozmawiamy o czymś innym - to, co dla twojego życia jest błahostką (pójście raz na kilka tygodni do kościoła to pikuś), dla matki może być bardzo istotne, co wyjaśniłem w poprzednim poście.
Będziesz tego żałował, gdy ona umrze - oczywiście przy założeniu, że nie jesteś egoistą, który przez kilkanaście lat pasożytował na matce, a po wyfrunięciu z gniazda ma rodzicielkę w nosie - niech stara zdycha, zrobiła swoje, teraz może odejść.

>Nie zostaniesz lekarzem (majętnym), boś chyba na to za mało kumaty i przewidujący.
>Tak się głupio składa, że pisze do ciebie lekarz [...]

Tak, to typowe dla lekarzy. Arogancja. Wiem coś o tym, bo kształcę się (z diabelnymi oporami) w podobnym kierunku.

>A poza tym podajesz przykłady małej wagi. Dla wierzącej matki wybór przez dziecko rodzaju szkoły, zawodu, dziewczyny to może powód do zmartwień, ale to twoje życie i masz prawo sie jej przeciwstawić. Bo to dla ciebie sprawy istotne, a dla matki mniej. Lecz rozmawiamy o czymś innym - to, co dla twojego życia jest błahostką (pójście raz na kilka tygodni do kościoła to pikuś), dla matki może być bardzo istotne, co wyjaśniłem w poprzednim poście.

Niby masz rację, ale z drugiej strony czy mamy sprawiać przyjemność najbliższym, okłamując ich że wierzymy we wszystko to, co i oni?

Nawiasem mówiąc: komu wolałbyś zrobic przyjemność: matce, czy ojcu? Załóżmy że matka jest katoliczką, a ojciec nawrócił się na judaizm. Będziesz chadzał do kościoła, czy synagogi? Komu zrobisz przykrość, a komu przyjemność?

>Będziesz tego żałował, gdy ona umrze - oczywiście przy założeniu, że nie jesteś egoistą, który przez kilkanaście lat pasożytował na matce, a po wyfrunięciu z gniazda ma rodzicielkę w nosie - niech stara zdycha, zrobiła swoje, teraz może odejść.

Czy dla Ciebie nonkonformista religijny jest równoznaczny z wyrodnym dzieckiem?

>Tak, to typowe dla lekarzy. Arogancja. Wiem coś o tym, bo kształcę się (z diabelnymi oporami) w podobnym kierunku.<

To, że się kształcisz (z oporami), nie oznacza, że jesteśmy sobie (zawodowo) równi.
Hehehe, Janko Muzykant poklepał po plecach Rubinsteina i powiedział "cześć kolego"

>Niby masz rację, ale z drugiej strony czy mamy sprawiać przyjemność najbliższym, okłamując ich że wierzymy we wszystko to, co i oni?<

Nie musisz tak robić. Możesz np. swojej kobiecie gdy nie jest w formie mówić "ale dziś paskudnie wyglądasz z tymi worami pod oczami". Ja jednak w takiej sytuacji wolę powiedzieć "z tym smutkiem w oczach wyglądasz interesująco".
Małe kłamstewka w dobrej sprawie to jedna z podstaw miłych relacji między ludźmi.

>Nawiasem mówiąc: komu wolałbyś zrobic przyjemność: matce, czy ojcu? Załóżmy że matka jest katoliczką, a ojciec nawrócił się na judaizm. Będziesz chadzał do kościoła, czy synagogi? Komu zrobisz przykrość, a komu przyjemność?<

Podajesz kazuistyczny przypadek bez dobrego wyjścia. Ja piszę o przypadku jednoznacznym - małe kłamstewko - wielka przyjemność dla drugiej osoby przy braku osób skrzywdzonych..

>Czy dla Ciebie nonkonformista religijny jest równoznaczny z wyrodnym dzieckiem?

Wyrodny jest ten, kto nie chce zrobić malutkiego ustępstwa, by sprawić najbliższej osobie ogromną przyjemność

>To, że się kształcisz (z oporami), nie oznacza, że jesteśmy sobie (zawodowo) równi.
>Hehehe, Janko Muzykant poklepał po plecach Rubinsteina i powiedział "cześć kolego"

Widać, nie myliłem się co do Twojej arogancji. W dodatku jesteś zagorzałym miłośnikiem odstawiania bufonad, co dobitnie przedstawia powyższe zdanie.

>Nie musisz tak robić. Możesz np. swojej kobiecie gdy nie jest w formie mówić "ale dziś paskudnie wyglądasz z tymi worami pod oczami". Ja jednak w takiej sytuacji wolę powiedzieć "z tym smutkiem w oczach wyglądasz interesująco".

Po raz kolejny zadam pytanie: czy to Cię upokarza? Poza tym nie mówię swojej kobiecie, że wygląda pięknie, jeśli w danej chwili faktycznie pięknie nie wygląda. Jestem zwolennikiem szczerości, dlatego czasem wolę nie mówić NIC, ale nie kłamać.

Nigdy nie słodziłem kobietom w sposób, każący mi je okłamywać. Jakoś też nie skarżyłem się na brak powodzenia. Inna sprawa, że "interesujący wygląd ze smutkiem w oczach" brzmi faktycznie nieźle i nie zmusza do kłamstwa, ale nie zawsze można zastosować takie eufemizmy, by ukryć prawdziwy pogląd na jakąś niedoskonałość.

>Małe kłamstewka w dobrej sprawie to jedna z podstaw miłych relacji między ludźmi.

Naprawdę, staram się nie kłamać, dlatego też w sytuacjach, w których nie wypada powiedzieć prawdy, zmuszony jestem tak kręcić, by ostatecznie nie skłamać.

>Podajesz kazuistyczny przypadek bez dobrego wyjścia. Ja piszę o przypadku jednoznacznym - małe kłamstewko - wielka przyjemność dla drugiej osoby przy braku osób skrzywdzonych..

Z wyjątkiem głównego zainteresowanego. Nawiasem mówiąc, ten przypadek podałem tylko po to, byś zastanowił się nieco nad pewnymi możliwościami.

>Wyrodny jest ten, kto nie chce zrobić malutkiego ustępstwa, by sprawić najbliższej osobie ogromną przyjemność.

Postępowanie wbrew swoim zasadom, jawne okłamywanie najbliższych i upokarzanie się, summa summarum nie chcą jakoś mi podpasować pod pojęcie "malutkiego ustępstwa".