Albigensi byli sektą (lub, jak uważają niektórzy, ruchem religijno-społecznym) który powstał na przełomie XI i XII wieku w Prowansji (obecnie południowa Francja, wówczas odrębne księstwo, okresowo podporządkowane królom Francji). Swoją nazwę wzięli od miasta Albi, położonego ok. 80 km od Tuluzy. W innych częściach Europy zwani byli zwykle katarami (od greckiego słowa znaczącego "czyści"). Ich zasadnicze poglądy wywodziły się z niechrześcijańskiej doktryny - manicheizmu (doktryna ta opierała się na ciągłej walce światła i ciemności czyli Boga i materii). Przez Kościół byli zwalczani nie dlatego, że propagowali ubóstwo i czystość obyczajów tylko dlatego, że rzeczywiście byli heretykami i to skrajnymi. Gdyby Kościół miał uznać ich naukę, to musiałby się nie oczyścić tylko zlikwidować. Katarzy kwestionowali bowiem podstawowe prawdy nie tylko katolicyzmu ale w ogóle chrześcijaństwa. Utrzymywali oni, że Bóg stworzył tylko wieczny świat ducha, natomiast ułomny, przemijający świat materialny został stworzony przez Szatana. W związku z tym uważali ciało za źródło zła, uznawali małżeństwo i odżywianie się za grzeszne słabości, odrzucali bóstwo Chrystusa oraz chrześcijańskie sakramenty. Sami uznawali tylko jeden własny sakrament zwany "consolamentum" (nie wiadomo dokładnie na czym polegał), który mógł zostać przyjęty tylko przez elitę, tzw. "doskonałych". Propagowali również skrajną ascezę i czystość obyczajów. Czy sami byli tacy czyści i nieskazitelni nie wiadomo. Osobiście wątpię. Było ich dość dużo (w bogatej Prowansji nawet znaczna większość), zdobyli wpływy we wszystkich warstwach społecznych z duchowieństwem i arystokracją włącznie (katarem był Rajmund VI, hrabia Tuluzy). Trudno mi uwierzyć w tak znaczną liczbę prawdziwych ascetów o kryształowym morale. Śmiem sądzić, że większość wymagała tych cnót raczej od innych (zwłaszcza od kleru).
Czy można się zatem dziwić, że Kościół zwalczał katarów? Zresztą nie tylko Kościół. Rozpowszechnienie się tego ruchu (religii?) zagrażałoby podstawom państwa feudalnego, toteż władcy świeccy darzyli katarów dużą niechęcią czy wręcz nienawiścią. Kościół początkowo próbował "po dobroci". Papież Innocenty II wysłał w roku 1205 cysterskich misjonarzy, aby głosząc kazania przeprowadzili objazd Prowansji. Wysiłki te jednak nie przyniosły rezultatu. Zatem w roku 1208 papież wysłał swojego legata, Piotra z Castelnau. Został on jednak zamordowany podczas przeprawy przez Rodan. Podejrzewany o zlecenie tego morderstwa był ww. hrabia Rajmund VI. Wydarzenie to zmusiło Innocentego do podjęcia zdecydowanych działań przeciw katarom. Papież ogłosił krucjatę, do której ochoczo przystąpili baronowie z północnej Francji, pragnący obłowić się w bogatej (mimo oficjalnie głoszonego przez katarów ubóstwa) Prowansji. W wyniku działań wojennych baronowie z północy odnieśli decydujące zwycięstwo pod Muret w roku 1213. Po tym zwycięstwie kampania zatraciła charakter krucjaty, przekształcając się w wojnę mającą na celu włączenie Prowansji do Francji. Cel ten został osiągnięty w traktacie paryskim w roku 1229.
Większość katarów zginęła lub została wymordowana w trakcie działań wojennych, reszta "wróciła na łono Kościoła". Kiedy w roku 1232 papież Grzegorz IX utworzył Rzymską Inkwizycję - katarzy byli już bardzo nieliczni. I to ta już nieliczna społeczność została zniszczona przez Inkwizycję.
Tak więc nie jest prawdą, że Kościół zwalczał katarów ponieważ potępiali jego bogactwo. Owszem, na pewno nie cieszyli się oni jego przychylnością ale na pewno by ich nie tępiono, gdyby nie głosili herezji teologicznych. Dowód na to jest prosty: W tym samym okresie żył Św. Franciszek (ok. 1181-1226) z Asyżu. On też głosił skrajne ubóstwo i piętnował zepsucie kleru katolickiego. Zapewne nie był zbyt przez kler umiłowany ale nikt nie usiłował go spalić na stosie. Co więcej, już w 2 lata po śmierci został przez Kościół uznany za świętego. Zatem nie waham się postawić tezy, że gdyby katarzy byli teologicznie prawomyślni a tylko krytykowali zepsucie Kościoła i żyli w ubóstwie - włos by im z głowy nie spadł. Nie byłoby przecież żadnych podstaw do ogłoszenia krucjaty, a gdyby nawet, to któż by był chętny do wyprawy przeciwko takiej biedocie, któż by ryzykował życie i pieniądze za frajer.