>"...wszystko, co ziemskie, krótko trwa. A wszystko, co >niby wielkie, rozwiewa się jako dym, a duszy nie daje >swobody, ale zmęczenie. Szczęśliwa dusza, która te rzeczy >rozumie i jedną tylko stopą dotyka się ziemi" (Dz. 1141).
Mówi robak do robaka: - Patrz synu jaki świat jest piękny! Tamto żółte to słoneczko, tamto zielone - to las, a to co tu migocze - to strumyk. Widzisz jak pięknie jest dookoła? - No dobrze, tato. Ale skoro dookoła jest tak pięknie, to dlaczego my siedzimy w gównie? - Bo widzisz synu... Bo to jest nasza ojczyzna.
|