Socjolodzy donoszą, że rośnie nam wtórny analfabetyzm. Słowo analfabetyzm używane jest tu z pewną słowiańską przesadą, bo znajomość alfabetu jest jaka taka, ale szybkość czytania i zdolność rozumienia czytanych tekstów, jeśli nawet się nie pogarsza, to z pewnością się nie poprawia. Czytanie książek nie jest naszym narodowym sportem, czytanie gazet również. Jednak w związku z coraz większą popularnością internetu i telefonów komórkowych lawinowo rośnie liczba piszących. Przeciętny czytelnik zmuszony jest do czytania coraz większej liczby tekstów autorów, którzy nie rozumieją co piszą. Im częściej czytam autorów, którzy nie rozumieją co piszą, tym częściej nie rozumiem co czytam. W ten sposób wszyscy powiększamy grono wtórnych analfabetów.
Zważywszy, że tradycja publikowania tekstów autorów, którzy nie rozumieją co piszą, sięga u nas początków Kontrreformacji, a walka z analfabetyzmem była zaledwie przygotowaniem do liturgii słowa niezrozumiałego, nasz nowy wtórny analfabetyzm wygląda tylko na kolejny obrót błędnego koła. Stajemy się dziś społeczeństwem postmodernistycznym, w którym twórczość tych, którzy nie rozumieją co piszą, zaspakaja duchowe potrzeby tych, którzy nie rozumieją co czytają. W ten sposób nie tracąc ducha tracimy rozum, ale zyskujemy wartości.