Dość często padają na tym forum słowa o szacunku. Najczęściej dotyczą szacunku, jakim piszący darzy (lub nie) kogoś innego za coś i są to na ogół jakieś cechy uznane przez piszącego za wyjątkowo warte szacunku, choć zazwyczaj dość relatywne i kontrowersyjne.

   Przypomniałem sobie porzekadło - jeśli chcesz by cię szanowano musisz zacząć się sam szanować i widzę w nim sporo prawdy, choć pominięto w nim szacunek do kogoś.

   No i brakuje mi w tym porzekadle przepisu na szacunek do samego siebie.

   Skorzystałem więc z uprzejmości ciotki Wiki i po wpisaniu hasła "szacunek do samego siebie" znalazłem tylko jedną, wyróżniającą się według mnie sensownością definicję, sformułowaną przez Janinę Prosół w takim brzmieniu:

"Czym jest szacunek do samego siebie? Jest to intelektualny obraz siebie uformowany na podstawie informacji zebranych od innych ludzi na przestrzeni wielu lat i w wyniku różnych życiowych doświadczeń."

   Lecz i ta definicja coś chromą mi się zdaje, a to przez użycie w niej (choć nie tylko) "informacji zebranych od innych ludzi" - czy tylko ja mam wrażenie kulawości tejże propozycji?

   Z kolei na tym forum znalazłem parę odpowiedzi na pytanie "czym jest szacunek do samego siebie", ale są to raczej głosy już o efektach tegoż szacunku, a mnie bardziej o genezę chodzi.

   We wszystkich tych głosach brakuje mi czegoś o szacunku do siebie zbudowanym na podstawie poczucia własnej wartości, uzyskanej w wyniku braku, lub może wypracowanego zmniejszania się zapotrzebowania na oszukiwanie samego siebie.

   Czy ktoś podziela moje zdanie?

   Ciekaw też jestem głosów zupełnie różnych, a krótko mówiąc - każdych na ten temat.
<