Po niedawnych doniesieniach Frondy o, de facto upadku katolicyzmu w Belgii, nadeszły dobre wieści z Polski:

wiadomosci(*)e_z_metod_Kosciola_apos__.html

+ utyskiwania katolickiego inteligenta: wyborcza.p(*)928,Koscielne_samobojstwo.html

Chciałbym w tym poście poruszyć kilka wątków, za co z góry przepraszam

Ad artykuł:
Cieszy oczywiście, że młodzież tak jawnie odrzuca indoktrynację religijną (artykuł dotyczy zaledwie kilku szkół, więc trudno mi powiedzieć, czy to szersze zjawisko, ale chyba można tak przypuszczać). Zapewne nie ma się co oszukiwać, bo zapewne większość czyni to nie z powodów światopoglądowych, ale, z niemniej racjonalnego powodu znanego jako "szkoda czasu"
Sporo racji, niestety, może mieć cytowany a artykule GW socjolog, który twierdzi, że młodzi nie porzucają wiary w Boga jako takiej, ale odrzucają metody Kościoła. Z własnego doświadczenia mogę jednak powiedzieć, że dla wielu młodych ludzi może to być początek zerwania z niewidzialnym tatusiem. A dla innych? Będzie to zapewne początek drogi to indywidualnego chrześcijaństwa, niezbyt sprecyzowanego deizmu, który odrzuca kościelne nauki, wytyczne, normy, rytuały (oczywiście oprócz ślubu i chrztu) etc. na rzecz stanowiska: "czuję, że istnieje coś większego od nas, co sprawiło, że tu jesteśmy" i tym podobne... cóż, po prostu banialuki, które, z jednej strony, pomagają zdystansować się wobec jawnie nieprzystającego (i obciachowego) do naszych czasów Kościoła, a z drugiej strony pomagają zachować "w głowie" ten swoisty bezpiecznik wpajany nam od dziecka.
Widzę to także u wielu swoich znajomych - mało kto kupuje bajkę o Jezusie, Maryi, Duchach świętych, niepokalane poczęcia i inne niedorzeczności solidnie go/ją bawią, ale "broni" się przed całkowitym porzuceniem niewidzialnych przyjaciół/mocy/sił - jak zwał tak zwał.
Nie odkrywam oczywiście Hameryki - wiara religijna w Europie od dłuższego czasu zmierza w stronę religijności zatomizowanej, indywidualnej. I uważam, że to dobra, choć nie idealna, droga, która pomoże w przyszłości oddzielić nasze państwo od Kościoła.

Dygresja #1
Na przeszkodzie może jednak stanąć straszak w postaci Islamu - to, że zmobilizuje on moherowe berety (mam na myśli mentalność, nie ubiór) z całej Europy jest niemalże pewne. Najważniejsze, aby antyislamska opozycja, (której może nie będzie bezpośrednio przewodził Kościół, ale raczej różnej maści prawicowi zapaleńcy i kunktatorzy w rodzaju Kaczyńskiego czy Rydzyka), nie wchłonęła "klasy średniej", tych zatomizowanych chrześcijan/deistów. Prawica będzie miała jednak przewagę w postaci "paniki" i "stanu wyjątkowego/zagrożenia", które to potrafi świetnie wykorzystać - bo społeczeństwo nie potrzebuje wówczas merytorycznych, racjonalnych argumentów, ale prostych rozwiązań i poczucia bezpieczeństwa, na które świetnie odpowie rodzaj resentymentu, tradycji - "A pamiętacie, jak chrześcijaństwo u nas rządziło? Jak było wam dobrze, przytulnie i bezpiecznie?".

Dygresja #2
Pardon, że odbiegłem nieco od tematu Niejako do niego wracając: jeśli Islam nie stanie się znaczącym problemem, to wydaję mi się, że losy chrześcijaństwa w Europie są z grubsza policzone (uratować może je jakaś katastrofa, zapaść ekonomiczna etc.), a Kościół będzie musiał zabrać swoje do Afryki i Ameryki Płd. Oczywiście nie życzę aż tak źle mieszkańcom tych kontynentów, ale wszystko na to wskazuje, że czeka ich długa - oby tylko nie 1000 lat chrześcijaństwa, a potem Oświecenie. Myślę, że byłoby dobrym rozwiązaniem, gdyby Papież przeniósł stolicę apostolską do Afryki albo Ameryki łacińskiej.