Felieton o takim tytule ukazał się wczoraj w "Dużym Formacie" - dodatku do "Gazety Wyborczej".
Udało mi się znaleźć link do niego, więc podaję:
www.gazetawyborcza.pl/1,76842,4682028.html

Zastanawiałam się, czy wątek ten umieścić w "Religiach" czy tutaj. Wydaje mi się jednak, że jest to raczej problem społeczny niż religijny.
Pójście na łatwiznę, zrobienie czegoś wbrew swej woli, tylko dlatego, że zachodzi obawa "co ludzie powiedzą" albo "tak wypada", zachowania konformistyczne, moim zdaniem, doprowadziły do takiej sytuacji w naszym społeczeństwie, że kler czuje się upoważniony do ingerencji w prywatne sprawy i światopogląd ludzi oraz rozbestwia się jeszcze bardziej, wpływając również na władzę, która mu często ustępuje, a nawet okazuje nadgorliwość.
Taka właśnie postawa zrodziła Rydzyków, Trwam, MaRyja, Jankowskiego i Jasia Pospieszalskiego.
Moją mamę artykuł zbulwersował. Nie rozumie postawy rodziców głównej bohaterki artykułu, która może czuć się osamotniona w walce o życie zgodnie z własnymi przekonaniami. Która miota się między zapewnieniem szczęścia swojemu dziecku a spełnieniem oczekiwań rodziców i teściów.
Na szczęście ja nie mam tego problemu. Szkoła mojego syna wychodzi z założenia, że nie każdy musi być katolikiem (to chyba rzadkość, sądząc z artykułu). Lekcje religii są na początku lub na końcu (tak jest w zerówce) zajęć, więc po prostu syna odbieramy wcześniej.
Czytając artykuł, czułam własną siłę, siłę swoich przekonań
i argumentów, bo jeszcze rok-dwa temu byłam w podobnej sytuacji jak Magda. Chciałam żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami i wychowywać synów na racjonalistów o naukowym podejściu do życia, a jednocześnie czułam nacisk rodziny mojego męża i ciągłe pytania "kiedy chrzciny?". Równocześnie czułam wewnętrzny opór, ponieważ te ablucje i rytuały katolickie są mi całkowicie obce. Nie znam się na tym i nigdy nie miałam ochoty poznawać. Nie czuję się przez to uboższa wewnętrznie.
Teraz tego dylematu nie mam. W ogóle nie rozważam takiej sytuacji. Nie będę uczyła moich synów, że nie liczy się to, w co się wierzy, jakie ma się poglądy, tylko wygodnictwo i zakłamanie. Tak, dzisiaj uważam, że takie pójście na łatwiznę i uleganie presji otoczenia "bo inne dzieci go wykluczą", "bo tak wypada", "bo w przyszłości będzie miał problemy, gdy będzie chciał się ożenić" itd. - to zakłamanie.
Jak dziecko może stać się pewnym i odpowiedzialnym za swoje czyny człowiekiem, skoro własna rodzina uczy go, że najważniejsze jest nie to, co się czuje, ale to, co widać na zewnątrz?
Śmiałam się nawet, że jeśli ktoś będzie bardzo chciał mi mieszać w życiu i przekonywać mnie wbrew mej woli - to zacznę praktykować buddyzm, który przecież religią nie jest, tylko systemem filozoficznym, a to mi ładnie dopełni moje zainteresowania kulturą Wschodu: Zen, Tao, Feng Shui i aikido mojego syna.