Zauważyłem pewną zależność, że im więcej robi się szumu wokół czegoś niecodziennego tym więcej jest zwolenników tego czegoś.
Można by podać wiele przykładów, żydzi, im więcej robi im się złego, tym mają lepsza pozycje społeczną i "fory"
, Homoseksualiści im więcej ataków w ich stronę tym więcej mają praw, więc jeżeli chcemy coś zniszczyć, to w gruncie rzeczy najlepiej nic nie robić...

Religia w szkole nie jest obowiązkowa.
1.Tylko teraz co sie dzieje z uczniem, który rezygnuje z chodzenia na lekcje religii?
2.Szkoła ma obowiązek zorganizować lekcje etyki, jezeli znajdzie sie określona liczba chętnych?
3.Można wybrać albo religie, albo etyke, czy można w ogóle zrezygnować z tych zajęć?
Gdzie znajde jakiś tekst którym znajde odpowiedzi na powyższe pytania?

Jest taka funkcja w państwie, która z definicji wymaga ponadpartyjnego spojrzenia. Prezydent Aleksander Kwaśniewski, nie ukrywał swoich sympatii, ale trzymał je bardzo krótko na wodzy, bardzo wyraźnie pokazując, że czuje się Prezydentem państwa. (Aż szkoda, że ten człowiek utracił wszelką samodyscyplinę po odejściu ze swojej funkcji.) Obecny Prezydent rozpoczął swoją działalność (jeszcze przed zaprzysiężeniem) od oświadczenia: Panie Prezesie, melduję wykonanie zadania. Można by mu to wybaczyć, gdyby po zaprzysiężeniu zaczął pełnić funkcję prezydenta państwa. Nie zaczął, ani na chwilę nie przestał być bratem na posyłki.
Dotychczas poznawaliśmy głównie jego małość i jego bezprzykładne lenistwo. Jego dokonania ograniczały się głównie do zabiegów o powiększenie Kancelarii, do unikania dziennikarzy, do nieobecności w Sejmie, do orędzia, w którym buńczucznie zapowiedział, że nic nie zrobi.
Po zatonięciu Prezesa i jego partii, Prezydent jest nadal Prezydentem Prezesa-rozbitka. Rozpoczyna się nowy okres - „niekocha-bitacji”. Prezydent rozpoczął współpracę z nowym Sejmem i nowym rządem od wyraźnego poinformowania, że jego misją jest wkładanie kija w szprychy. Prezydent pana Prezesa jest głównie unikający. Jego taktyką jest mitręga i mataczenie. Trudno go będzie doprowadzić do Sejmu, a nawet do biurka w Pałacu Prezydenckim.
Jego obecność przy biurku będzie jednak ważna. Ostatecznie ustawy wymagają jego podpisu i wszystko wskazuje na to, iż cały naród będzie czekał na stolec..

Zupełnie przypadkowo 11 listopada obejrzałem relację z uroczystości wręczania przez Pana Prezydenta odznaczeń i awansów dla żołnierzy, partyzantów, konspiratorów, czyli bohaterów wojen światowych: I i II.
Gdy dotarło jednak do mnie, że wśród nich znaleźli się wymienieni jednym tchem przez głowę Polski dzisiejsi najemni siepacze z Iraku, szczęka mi na tę bezczelność opadła do ziemi samej naszej przenajświętszej.
Jak można w jednym szeregu stawiać ze sobą tych, którzy oddali życie za niepodległą ojczyznę, z wąskim gronem osobników z naszej armii, którym nie przeszkadza bandycki charakter wojny rozpętanej przez Busha? Byle by zarobić parę dolarów (a może i zakombinować - afera bakszyszowa).
A może to ja jestem przewrażliwiony?

Jakość filmu ocenia się siedzeniem. Im bardziej czujemy, że krzesła w kinie są niewygodne, tym bardziej oczywiste jest, że film nam się nie bardzo podoba. Dzisiejszego wystąpienia Tuska słuchałem siedząc w wygodnym fotelu. Odpowiedzi Jarosława Kaczyńskiego również i wydawało mi się, że mówił cztery razy dłuższej. Dopiero z wiadomości dowiedziałem się, że mówił wręcz cztery razy krócej. Ciekawe.
Opozycji brakowało w wystąpieniu Tuska konkretów. Zarzut braku konkretów jest najbardziej pozbawionym konkretów zarzutem jaki krytyk potrafi wymyślić. Jest również najbardziej standardowy.
Jarosław Sierotka kwilił po staremu, że media go nie kochały, bo gdyby go kochały to by go doceniły, a on Tuska nie ceni i ma po temu swoje powody.
Tusk mówił o stanie Polski, o priorytetach i o tym jak te najważniejsze dla Polski sprawy chciałby rozwiązać. Ocena stanu Polski, jak na tak krótkie wystąpienie była porażająco słuszna, imponowała również hierarchia priorytetów. Niepokoiło pytanie, czy realizacja tych zadań jest możliwa i w jakim czasie. Gdyby miał je realizować tylko rząd, musielibyśmy powiedzieć, że są to zadania niewykonalne. Najwyraźniej zarówno nowy premier, jak i jego rząd (w tym również koalicjant) w pełni zdają sobie z tego sprawę. Tusk proponował strategię dla państwa, a nie tylko dla rządu - dla samorządów, dla organizacji pozarządowych, dla opozycji (jeśli zechce robić cokolwiek prócz wkładania kija w szprychy), dla nas wszystkich.
Opozycja ma zawsze prawo powiedzieć: wy nie..

Wszyscy widzieliśmy jak działają "mercedesy" na piłkarzy. Może tak naszym jakiś pan z wyższych sfer zafundowałby taką ofertę? Na razie radzą sobie dobrze, ale co będzie na Euro? Może przydałaby się dodatkowa motywacja? Silniejsza chyba od reprezentowania narodu? Czyż nie?

"Władysław Bartoszewski (...)został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera Donalda Tuska. Ma zajmować się "głównie stosunkami polsko-niemieckimi oraz stosunkami Polski z diasporą żydowską na świecie"(...)Władysław Bartoszewski to wielka i barwna postać polskiej polityki. Dla wielu jest żywym autorytetem moralnym, któremu "wolno więcej", bo ma wspaniały życiorys - tak przekonywała Dominika Wielowieyska z "Gazety Wyborczej". "

hmm...to teraz będziemy z Żydami rozmawiać po niemiecku? ...właściwie to jakie kwalifikacje w tej materii ma Władysław Bartoszewski..? cenię go za niektóre cięte riposty ale ta nominacja wydaje mi się co najmniej dziwna, żeby nie powiedzieć nie na miejscu. Chociaż, nie mnie głupiemu to oceniać. Poza tym dlaczego takim to ludziom "wolno więcej"? Czy każdy starzec w tym kraju ma prawo być autorytetem moralnym? Wspaniały życiorys...mój dziadek miał wspaniały życiorys, ojciec...Twój pewnie też...ale nie wolno im więcej...i czemu stosunki polsko-żydowskie...co znowu zrobiliśmy nie tak dla narodu żydowskiego?...
Chyba zanadto zaczyna się ten nasz balon nadymać..jak Państwo myślą?
Pozdrawiam
Leszek

Felieton o takim tytule ukazał się wczoraj w "Dużym Formacie" - dodatku do "Gazety Wyborczej".
Udało mi się znaleźć link do niego, więc podaję:
www.gazetawyborcza.pl/1,76842,4682028.html

Zastanawiałam się, czy wątek ten umieścić w "Religiach" czy tutaj. Wydaje mi się jednak, że jest to raczej problem społeczny niż religijny.
Pójście na łatwiznę, zrobienie czegoś wbrew swej woli, tylko dlatego, że zachodzi obawa "co ludzie powiedzą" albo "tak wypada", zachowania konformistyczne, moim zdaniem, doprowadziły do takiej sytuacji w naszym społeczeństwie, że kler czuje się upoważniony do ingerencji w prywatne sprawy i światopogląd ludzi oraz rozbestwia się jeszcze bardziej, wpływając również na władzę, która mu często ustępuje, a nawet okazuje nadgorliwość.
Taka właśnie postawa zrodziła Rydzyków, Trwam, MaRyja, Jankowskiego i Jasia Pospieszalskiego.
Moją mamę artykuł zbulwersował. Nie rozumie postawy rodziców głównej bohaterki artykułu, która może czuć się osamotniona w walce o życie zgodnie z własnymi przekonaniami. Która miota się między zapewnieniem szczęścia swojemu dziecku a spełnieniem oczekiwań rodziców i teściów.
Na szczęście ja nie mam tego problemu. Szkoła mojego syna wychodzi z założenia, że nie każdy musi być katolikiem (to chyba rzadkość, sądząc z artykułu). Lekcje religii są na początku lub na końcu (tak jest w zerówce) zajęć, więc po prostu syna odbieramy wcześniej.
Czytając artykuł, czułam własną siłę, siłę swoich przekonań
i argumentów, bo jeszcze rok-dwa temu..

Przy okazji tego tematu chciałbym się podzielić z Wami pewnym spostrzeżeniem. Już dawno chciałem to napisać, ale jakoś nie miałem odpowiedniego bodźca/przykładu. Jak miałem połowę obecnego wieku czyli 10 lat to widziałem pewne anime w telewizji na canal +. Pokazano człowieka, który polał się benzyną i podpalił. Jego kolega stał obok i opowiadał jako narrator, gdy obok nich przechodził tłum ludzi wielkiego miasta. Ludzie Ci szli jakby nic się nie działo, nawet się nie przyglądali. Tylko omijali okrężnym łukiem, żeby uniknąć dymu i ognia. Ów narrator opowiadał o apatii.
Czytałem Folwark Zwierzęcy, Szewców, Nie Boską komedię, Przedwiośnie, Tango, znam socjologiczne metody dyktatorów - dobrze się przygotowałem do prezentacji na maturze. Podczas egzaminu ustnego powiedziałem to co miałem powiedzieć, nigdy się tak naprawdę nie zastanawiałem nad sensem tego co patetycznie wygłosiłem. Powszechne szkolnictwo, UE, NATO, globalizacja, swobodny przepływ informacji, wydaje się być dostateczną zaporą dla wszelkiej maści frustratów. Jednak wiara w "rzeczy", że mogą zmieniać mentalność ludzi jest złudna.
Szef kontrwywiadu na pierwszym miejscu w Piotrkowie Trybunalskim, Tomasz Lis wyrzucony pod wpływem nacisków politycznych, 280 osób współpracujących z opozycyjną partią przesłuchanych, "sądy się mylą", obwe niewpuszczeni itp. itd. a jaką odpowiedź słyszymy: walka z oligarchią. Może jestem przewrażliwiony, bo przeczytałem te lektury i obejrzałem to anime, które utknęło mi w pamięci, ale czy mentalność..

Pisałem już, że jeden z moich przyjaciół wprowadził systematykę głupoty, dzieląc głupców na gnymy, gnyby, gnomy i gnoby. To podział podstawowy, utylitarno-egalitarny. Do jednej z tych grup należy każdy z nas, ludzi zwykłych.
Szczególnym rodzajem głupca z gatunku wybitnych jest przygłup nizinny, okaz tyle rzadki, co fascynujący. Samym swoim istnieniem zarabia na pełne przygód, bogate emocjonalnie życie.
Niekwestionowanym królem głupców jest jednak prowdziwek. Objęty absolutną ochroną i zakazem wszelkich działań szkodliwych dla swobodnego rozwoju. Wpływ prowdziwków na życie społeczeństw jest ogromny, choć często dyskusyjny. Ten typ ma zdecydowane pierwszeństwo w stawaniu na czele tudzież na piedestałach.

Osobiście dzielę głupców inaczej. Według przydatności. Dzielę ich na pożytecznych i szkodliwych. Być może, taki podział nie jest do końca słuszny, ponieważ zmiana przydatności jest u głupców częsta. Ale generalnie taki podział się sprawdza.

"Najbardziej kompetentnie o głupocie wypowiada się głupiec. Sęk w tym, że wypowiedź głupca jest głupia".
Możliwe, że wypowiadam się głupio. Ale na pewno kompetentnie.

Do rzeczy, ponieważ są jeszcze wnioski.
Otóż to oczywiste, że głupców szkodliwych należy zlikwidować. Bo ja wiem, albo dać ich do ciężkich robót, albo od razu do utylizacji. Na pewno nikt by nie protestował, chyba sami głupcy. To by się nie liczyło.

Głupców pożytecznych należałoby podzielić. Na tych z premedytacją, którzy myślą głupio, że dostaną..