Jest taka funkcja w państwie, która z definicji wymaga ponadpartyjnego spojrzenia. Prezydent Aleksander Kwaśniewski, nie ukrywał swoich sympatii, ale trzymał je bardzo krótko na wodzy, bardzo wyraźnie pokazując, że czuje się Prezydentem państwa. (Aż szkoda, że ten człowiek utracił wszelką samodyscyplinę po odejściu ze swojej funkcji.) Obecny Prezydent rozpoczął swoją działalność (jeszcze przed zaprzysiężeniem) od oświadczenia: Panie Prezesie, melduję wykonanie zadania. Można by mu to wybaczyć, gdyby po zaprzysiężeniu zaczął pełnić funkcję prezydenta państwa. Nie zaczął, ani na chwilę nie przestał być bratem na posyłki.
Dotychczas poznawaliśmy głównie jego małość i jego bezprzykładne lenistwo. Jego dokonania ograniczały się głównie do zabiegów o powiększenie Kancelarii, do unikania dziennikarzy, do nieobecności w Sejmie, do orędzia, w którym buńczucznie zapowiedział, że nic nie zrobi.
Po zatonięciu Prezesa i jego partii, Prezydent jest nadal Prezydentem Prezesa-rozbitka. Rozpoczyna się nowy okres - „niekocha-bitacji”. Prezydent rozpoczął współpracę z nowym Sejmem i nowym rządem od wyraźnego poinformowania, że jego misją jest wkładanie kija w szprychy. Prezydent pana Prezesa jest głównie unikający. Jego taktyką jest mitręga i mataczenie. Trudno go będzie doprowadzić do Sejmu, a nawet do biurka w Pałacu Prezydenckim.
Jego obecność przy biurku będzie jednak ważna. Ostatecznie ustawy wymagają jego podpisu i wszystko wskazuje na to, iż cały naród będzie czekał na stolec Prezydenta. Wypróżni się, to może podpisze, nie wypróżni się, naród będzie czekał, aż zakończy mękę i zbliży się do biurka.
Regularny stolec Prezydenta leży w interesie Polski. Przeniesiona w pałacowe komnaty Fotyga (sądząc po wyrazie twarzy) cierpi przez empatię. Minister Kamiński napina się jak może (a chłopisko jest wielkie). Dwór cały postękuje, ale rezultatów nie widać. Nadal wszystko wskazuje na to, że doprowadzić do biurka się nie da. Cała Polska czeka na człowieka, a Prezydent Pewnego Prezesa zamknął się tam, gdzie król piechotą chodzi.