Ogladam sobie dzis Panorame i pani prezenterka mowi do mnie tak: "Dzis w Jerozolimie, miejscu w ktorym zmarl i zmartwychwstal Jezus, odbyly sie..."

Od dawna nie mieszkam w Polsce, wiec moze sie odzwyczailem, ze w tym kraju w publicznych serwisach podaje sie takie informacje jako FAKTY...

Powinna byla powiedziec: "...miejscu w ktorym - jak wierza Chrzescijanie - zmarl i zmartwychwstal..." albo przynajmniej: "...miejscu w ktorym wedlug Chrzescijan zmarl i zmartwychwstal...".

Ja specjalnie obrazliwy nie jestem, ale skoro wierzacy wszlekiej masci powoluja sie na 'obraze uczuc religijnych', to moze my powinnismy powolac sie na obraze rozumu oraz obraze zawodu dziennikarza i podac redaktorow "Panoramy" do sadu?

hej, interesuje mnie temat symboli religinych w budynkach publicznych. czy reguluja to w jakis sposob przepisy prawa? orientujecie sie?

Witam wszystkich,

Zaczynając swój pierwszy post chciałbym się najpierw przedstawić. Nazywam się Łukasz i studiuję iranistykę na UW, toteż moje zainteresowania są tym samym oczywiste.
Ostatnio gryzie mnie pewna sprawa, a mianowicie jak wyglądała opinia i nastroje społeczne w dwudziestoleciu względem ówczesnego rządu polskiego.
Nie jest to zupełnie moja działka, ponieważ staram się póki co skupiać wyłącznie na Azji Środkowej i Bliskim Wschodzie, ale niezwykle mnie ta kwestia frapuje.

Proszę o pomoc, ewentualnie linki itp.

Serdecznie pozdrawiam

Łukasz

Wielu ludzi o lewicowych poglądach podaje Szwecję jako przykład kraju socjalistycznego dobrobytu. Czy jest tak naprawdę?
Proszę kogoś zaznajomionego z realiami tego kraju o zweryfikowanie tej tezy.

Osobiście nie mam wątpliwości, że „Gazeta Wyborcza” jest najlepszym polskim dziennikiem. Jej konkurenci „Dziennik” i „Rzeczpospolita” pozostają w tyle o kilka długości. Ma swoje ogromne zasługi – próbuje traktować czytelników poważnie, podejmuje różne akcje zasługujące na szacunek, chociażby w dziedzinie oświaty.
Trudno jednak polecać komukolwiek „Gazetę” jako źródło informacji o świecie. Więcej informuje o informujących niż o wydarzeniach. Jest źródłem informacji w kolorach czarno-białych, raczej proponuje nam opinie niż fakty. Uprzedzenia redaktorów bezwzględnie porządkują cały strumień informacyjny.
Czy jest to gazeta promująca racjonalizm? Obawiam się, że tylko o tyle, o ile ten dobrze się sprzedaje.
Charakterystyczny jest artykuł o homeopatii w ostatnim numerze „Wysokich obcasów” pod niby obiektywnym tytułem „Podobno działa”. Autorka Justyna Pastuszak informuje nas, że 30 % Polaków stosuje homeopatię, 56% uważa, że jest skuteczna.
Autorka pisze, że „...jej założenia mogą wydawać się niedorzeczne...”, ale nie pisze, że są sprzeczne ze znanymi prawami fizyki i chemii, co najlepsi naukowcy współcześni wielokrotnie wykazywali. Dalej autorka pisze że „nie wiadomo na jakiej zasadzie [środki homeopatyczne] działają” , ale nie informuje, że przeprowadzono już wiele poważnych badań na podwójnie ślepych próbach, które niedwuznacznie udowodniły brak jakiegokolwiek działania środków..

Po samobójstwie czternastoletniej Ani w Gdyni jak widać nic się nie zmieniło - niedawno miała miejsce kolejna tragedia, tym razem na swoje życie targnął się siedemnastoletni chłopak z Bytowa. Wiele wskazuje na to, że był gnębiony przez "kolegów", a podczas wycieczki szkolnej przekroczono wszelkie granice - rozebrano go i robiono mu zdjęcia telefonami... (wiadomosci.onet.pl/1719724,11,item.html)
Chciałbym zwrócić uwagę na pewien paradoks - gdy ofiarą była młoda dziewczyna, niemal dziewczynka podniosły się głosy, tłum ludzi nieomal życzył sobie linczu na sprawcach, tymczasem gdy ofiarą jest trochę tylko starszy chłopak sprawa nie nabrała takiego rozgłosu. Niby dlaczego? Czyżby mężczyzna nie mógł odczuć w równym stopniu naruszenia godności osobistej i intymności?

Należy również w tej chwili zadać sobie pytanie o to, co się dzieje w naszych szkołach. Sam doświadczyłem przemocy na własnej skórze, a to było lata temu - już w pierwszej klasie podstawówki na porządku dziennym były kopniaki, bolesne szturchanie, czy nawet wykręcanie rąk przez starsze roczniki, nauczyciele nie reagowali w takim stopniu jak powinni. To jednak wcale nie było takie straszne - nie było pobić w prawdziwym tego słowa znaczeniu, najgorsze wspomnienia dotyczą przemocy psychicznej, naruszania godności, wyzwisk itp. Dzisiaj patrząc na to z perspektywy wiem, że gdy będę miał dzieci zrobię wszystko, żeby im tego oszczędzić, chociaż miałbym ciężko harować na prywatną szkołę...

Dzisiaj jest jednak gorzej - za..

Proszę zapoznać się z tym tekstem:
www.wp.pl/r/DE161

Jak można dopuścić do publikacji na najbardziej poczytnym portalu informacyjnym artykuł traktujący homoseksualizm jako chorobę, którą można i należy (jak sugeruje artykuł) leczyć?

PS... ten wątek powinien być chyba w dziale społeczeństwo i kraj. Proszę moderatorów o przeniesienie.

Większość z was zapewne widziała w tv reklamy społeczne "help dla życia bez tytoniu". Według mnie mają one za słaby wydźwięk. Może zmuszą jakiegoś palacza do chwilowej refleksji i tyle. Według mnie w takich reklamach powinno się umieszczać bardziej "hardcorowe" treści, takie jak zdjęcia zdjęcie płuc palacza (całe czarne) jakieś filmiki pokazujące ludzi umierających na raka płuc itd. Może to by wpłynęło trochę na ludzi. Oczywiście tv to nie wszystko, przydały by się wszędzie porozwieszane plakaty i to w takiej intensywności jak podczas kampanii wyborczej Dodatkowo różne specyfiki pozwalające zerwać z nałogiem powinny być za darmo do dostania u lekarza. Może to by coś dało...

Być może to tylko moje spostrzeżenie. Chciałam się podzielić moimi obserwacjami dotyczącymi wizerunku MATKI w naszym społeczeństwie. Tak na fali kilku ostatnich wiadomości zasłyszanych/zaobserwowanych.
Społeczeństwo oczekuje, że każda kobieta-matka od razu stanie się Maryją może niekoniecznie dziewicą, ale od razu zdolną do wszelkich wyrzeczeń Matką. Efekty są takie, że nie pomaga się młodym lub samotnym matkom, nikogo nie obchodzi, że pierwsze miesiące to niestety nic przyjemnego - właściwie jeden ciągły wrzask. Zalewają nas obrazy uśmiechniętych mamuś z różowiutkimi tłustymi dziećmi. Matka nie ma prawa się poskarżyć, a już na pewno nie ma prawa do uchybień. Nie ma prawa powiedzieć na głos, że NIE ZNIESIE już więcej wrzasku własnego dziecka, bo ją za chwilę trafi. Nie - bo ma się poświęcać. Bo TAK SIĘ NIE MÓWI.
Co się dzieje potem? Znajdują jedno, drugie, dziesiąte dziecko - pobite... zostawione samopas. Wtedy oczywiście jest cała rzesza chętnych potępić/ukamienować/zbluzgać tą wywłokę, co do tego dopuściła. Z tym, że jak był jeszcze czas, to nie bardzo było komu pomóc.
Sugeruję, że może pani rzecznik praw dziecka powinna zająć się problemem nie radzących sobie z macierzyństwem młodych matek, zamiast czepiać się okładek zeszytów szkolnych.
Chodzi mi o to, żeby przestać dążyć do ideału, którego nikt przecież nie osiągnie - każdego ponoszą nerwy, tylko jedni mają pomoc ze strony rodziny, a inni nie. Potępia się wyrodne matki - ale nikt się nie zastanawia nad powodami. Nie,..

Czym jest dla mnie równouprawnienie?

1. Tym, że mogę wybrać sobie zawód. Górniczka ? Czemu nie! Strażaczka? Oczywiście! Jeśli spełnię wymagania formalne dotyczące np. stanu zdrowia to chciałabym móc realizować się w dowolnym zawodzie.
2. Chcę na tym samym stanowisku zarabiać tyle samo co inni, ponieważ niższe wynagrodzenie sprawia, że czuję dyskryminowana a moja praca deprecjonowana.
3. Chcę zajść w ciążę kiedy ja będę miała ochotę ale również decydować o jej usunięciu jeśli wystąpi taka konieczność.
4. Chcę żeby państwo gwarantowało mi, że wrócę do pracy po urodzeniu dziecka i żeby rzeczywiście było to samo stanowisko co przed zajściem w ciążę.
5. Nie chcę być wpychana przez społeczeństwo, media, w role, które ktoś wymyślił, że są kobiece.
6. Chcę, aby poglądy osób, które twierdzą, że np. kobiety nadają się na sekretarki a mężczyźni do funkcji kierowniczych były oficjalnie krytykowane.
7. Nie liczę na szczególne względy np. przy przepuszczaniu w drzwiach, wyręczaniu w obowiązkach związanych z dźwiganiem.
8. Nie akceptuję całowania w rękę! Panowie opamiętajcie się z tym całowaniem! O ile nie jest to Wasza ukochana lub bliska rodzina to w zupełności wystarczy uścisk dłoni. Spróbujcie sobie wyobrazić sytuację, w której obce kobiety na przywitanie całują Wasze dłonie (mam nadzieję, że ten argument przekona chociaż część całuśników). Traktujcie nas równo – witajcie się z nami kobietami tak jak z mężczyznami.
9. Dzień Kobiet wcale do szczęścia mi nie jest potrzebny. Za to..