Ligę Polskich Rodzin opuszczają kolejni działacze, wczoraj klub opuściła połowa działaczy powiatowych w Łódzkim. Wcześniej odeszła także część opolskich działaczy a także 2 posłów i senator. Według secesjonistów panuje przekonanie, że wkrótce nastąpią kolejne uszczuplenia klubu Giertycha. Koniec LPR wydaje się więc prawdopodobny.

Zastanawia mnie jak wyglądała by polska scena polityczna bez Ligi. Kto będzie wtedy nośnikiem wartości klerykalnych? Czy PiS pozbawiony konkurencji z prawej strony nie skreci na lewo (w sferze obyczajowej), żeby powalczyć o elektorat z Platforma i partiami lewicowymi? Być może powstanie sytuacja podobna do tej, która jest na lewicy: SLD nie mając żadnej konkurncji wyrzekł się większości ideałów lewicowych. Gdyby tak się stało z PiSem (czyli wyrzeknięcie się ideałów prawicowych) mogłoby nastąpić wyraźne przesunięcie całej polskiej sceny politycznej na lewo. Szczególnie, że SLD będzie musiał konkurować w hasłach lewicowych z SdPl (która po spadku poparcia dla rządzącej prawicy mam nadzieję, że będzie się mogła czuć wystarczająco silna, żeby rywalizować z SLD) i obściskiwanie się z duchownymi raczej nie będzie i tak łatwo uchodzić płazem.

Tak sobie czytam przeróżne wypowiedzi na różnych forach internetowych, opinie w gazetach, słucham wypowiedzi tzw. polityków i dochodzę do wniosku, że:
1) Prawdą jest, że "wszyscy już rządzili", czyli że większość z kandydatów do Parlamentu czy na urząd Prezydenta była już wcześniej "u żłoba",
2) Ponieważ alternatywą dla tych, co to "już rządzili" są szaleńcy, psychopaci, ignoranci, ogólnie - osobniki gwarantujące pewny i bezpowrotny upadek Państwa,
więc:
3) Skazani jesteśmy na kręcenie się w kółko, na niekończące się przepychanki między "już rządzącymi", na bezproduktywne za to kosztowne (dla Państwa i obywateli) igrzyska, które
4) Powodują, że nie ma dla nas najmniejszej szansy na "dogonienie Europy", tak jak nie ma na to szansy dla mnóstwa krajów i narodów na całym świecie.
Po prostu - nie ma szans na powodzenie wprowadzenia programu "drugiej Japonii", nie ma szans na odtworzenie rozwoju pozytywistycznej Anglii, nie ma szans na pójście drogą "dopiero co" odkrytej Ameryki.
Jesteśmy skazani na zastój, na marazm, na zerowy wzrost w dowolnej dziedzinie lub co najwyżej na pogłębianie dowolnie pojmowanego dystansu do dowolnie przewyższającego nas państwa czy społeczeństwa.
Pora zdać sobie z tego sprawę i wyciągnąć wnioski.
A są one takie: kto nie chce taplać się bez sensu w tym cuchnącym błotku, ten nie ma wyjścia i musi opuścić ten żałosny kraj nad Wisłą, kto pragnie dla swoich potomków godnego życia, ten musi wyekspediować ich poza granice tego skansenu zwanego Polską.

Nie klei sie nam ostatnio rozmowa z katolikami mocno zaangażowanymi, jak Kontrast i - niestety - Teresa; rzecz w zupełnej niekompatybilności językowej, w najwyraźniej różnym rozumieniu terminu dyskusja. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że w związku ze zrozumiałym i zunifikowanym znaczeniem tego pojęcia - to jedna ze stron nie chce czy nie potrafi zrozumieć. Z drugiej jednak strony - mamy dzięki temu ciekawe studium katolicyzmu ludowego: może sie on silić na bardziej intelektualny swój obraz, a przecież i tak widac w czym rzecz - cudowności, głos Boga, autorytety niepokalane...

A Tygodnik Powszechny zamieszcza rozmowę ks. Bonieckiego z eks- już jezuitą, Stanisławem Obirkiem: rozmowa męska, sensowna - dyskusja pod artykułem stonowana. Być może dziś, gdy Radio Maryja święci tryumfy oddziaływania masowego i namaszcza władze najwyższe której chcecie RP - niesmak wśród ludzi myślących narasta niezależnie od światopoglądu. Byc może trafiaja na nasze łamy poglady coraz trudniejsze do głoszenia gdziekolwiek?

Zastanawia dość stanowczy odpór Episkopatu wobec ostatniego wygłupu Ligi Polskich Rodzin - rozumiejąc, że sytuacja nie jest dla Kościoła tak wygodna jak sie może wydawać, tego sie przecież nie spodziewałem. W Watykanie nowa warta - Ratzinger wygląda na zagubionego i dość niezręcznego, wybrano go na krótko, przed próbą sił - a przecież tak czy owak przewyższa poprzednika formatem intelektualnym; ma się też zapewne nadzieję, mimo nienajlepszej gwiazdy wyboru, zapisać..

Poruszył mnie pewien "miedziany" tekst: Karolina Piotrowska - Rzecz o stereotypach.
Autorka słusznie w nim zauważa, że panoszą się wśród nas stereotypy i czasem bardzo ciężko jest im nie ulec. Twierdzi też, że tej bariery nie przeskoczymy...
Czy się z tym zgadzacie?
Chcemy żyć w społeczeństwie obywatelskim? (TAK/NIE)
Osoby na NIE kim są? Osobom na TAK zadaję pytanie:
Proszę podać wzorzec obywatela, do którego pragnę się dostosowywać na miarę możliwości.
Autorkę i podzielających jej spostrzeżenia pytam:
Czy w morzu stereotypów można umieścić stereotyp obywatela?
Mając na uwadze możliwość kształtowania takiego stereotypu, kto powinien go ukształtować?
Jeśli uda się ukształtować wzorzec i/lub stereotyp obywatela gdzie powinien zostać umieszczony?
Czy pokusiecie się o wstępną ocenę relacji obywatel vs NIE-obywatel?
Zapraszam.

To tytuł niedługiego tekstu w Newseek Polska nr 37/05 z 18 września br. Tekst ten pojawił się w całości na forum - musiałem go usunąć z uwagi na naruszenie praw wydawcy (to tekst archiwalny, zatem dostęp jest płatny). Tekst informuje o pewnej ofercie grupy CR Media - a oferta dotyczy "moderowania komentarzy na grupach dyskusyjnych i forach", "inicjowania tam dyskusji, "kreowania pozytywnego szumu" - a chodzi o kandydatów w wyborach. Cóż - z obserwacji sieci wynikałoby, że to działa.

Wielkie komercyjne portale budzą we mnie coraz więcej wątpliwości - cóż, nie ma nic za darmo. Pisałem przez parę lat na jednym z tych portali (ONECIE) - ostatnio zrezygnowałem z tego z uwagi na osobliwa politykę moderacji na jednym przynajmniej z forów; co prawda owa polityka zmieniła sie drastycznie akurat po rozwiązaniu przez ONET umowy z CR Media: być może po prostu na mniej fachową.

Pisanie w sieci bywa grą z Matrixem - nie przekreśla to jego sensu, warto jednak z tej prostej prawdy zdawać sobie sprawę.

PO nie jest partią moich marzeń - są dla mnie za bardzo oddani wierze w zbawczą moc kapitalizmu (choć nikt nie przebije UPR) i zbyt konserwatywni światopoglądowo. Uważam jednak, że na obecnej scenie politycznej są jedynym ugrupowaniem, po którym można się spodziewać jakiegoś rozsądku i chyba najmniej skompromitowanym.
Stawiam tezę, że najbardziej racjonalym posunięciem, jakie PO może teraz wykonać jest rezygnacja z udziału w rządzie PiSu. W sytuacji, gdy musieliby być zdominowani przez PiS i gdy Kaczor będzie głową państwa, mogliby pełnić jedynie taką rolę, jaką pełniła Unia Wolności w rządzie AWSu. Jeżeli zgodzą się wziąć na siebie współodpowiedzialność za głupoty, jakich ma zamiar dopuścić się PiS, skażą nas wszystkich na realne niebezpieczeństwo tego, że za cztery lata wygraną koalicję utworzą Samoobrona z LPR, podczas gdy oni całkowicie stracą twarz i być może przepadną jak UW. Wiem, że brzmi to apokaliptycznie, ale uważam, że powinni teraz oddać kraj pod rządy PiS+Samoobrana+LPR, a sami pozostać w opozycji. Wtedy najprawdopodobniej wygrają przyszłe wybory i to wyraźną przewagą. Chyba lepiej mieć to od razu za sobą. W tej chwili tylko rządy PO realną szansą na powstrzymanie opcji zaściankowo-radiomaryjnej.

Zapoznając się z treściami przedstawianymi przez osóby uczestniczące w dyskusjach na tematy gospodarki, czyli tematy dotyczące takich kwestii jak: "socjalizm czy kapitalizm", "lewica czy prawica", "państwo opiekuńcze vs liberalny rynek" itp., nie mogę dojrzeć w nich aspektu psychologiczno-socjologicznego lub dostrzegam go w śladowej ilości, ledwo dostrzegalnej. Mam tu na myśli to, iż jeżeli pan "X" z panem "Z" polenizują na temat tego, który ustrój daje (da) statystycznie więcej pracy, to żaden nie zastanowi się przy tym (a przynajmniej nie werbalizuje tego na forum), jaka jest to w ogóle praca!... Wydaje mi się, iż jest to nieuzasadniony redukcjonizm, który implikuje ubóstwo treści dotyczących spraw gospodarczych.

Nie rozpisując się zbytnio więcej, rekapituluje tylko to, co powyżej:
Mam wrażenie, że współczesny dyskurs na temat pracy i gospodarki jest zdominowany przez formę myślenia, którą można nazwać: "jakakolwiek praca, byle by była..."
Tyle na początek.

Nominacja "miłego" sercu racjonalistów M.Jurka na Marszałka Sejmu wprowadziła mnie w pewną konsternację odnośnie planów bliźniąt na najbliższe parę lat. Próbuję rozważać różne warianty rozwoju sytuacji i nic rozsądnego mi nie wychodzi.

1. PO zawiązuje umowę koalicyjną z PiS i tworzy rząd.
Wariant ten wydaje się obecnie mało prawdopodobny. Wielu komentatorów politycznych podejmowało się analizy tej sytuacji i nie mam tu nic do dodania oprócz tego, że analogia do rządów AWS i UW jest tu chyba jak najbardziej na miejscu.

2. PO nie zawiązuje umowy z PiS.
Wariant całkiem prawdopodobny dlatego warto omówić go dokładniej.

2.1 PiS tworzy inną koalicję większościową.
W tym wariancie obowiązkowym kolacjantem jest Samoobrona lub SLD, a na dodatek PSL lub LPR. Kolacja z SLD jest chyba niemożliwa. Porozumienie z Samoobroną jest dopuszczalne ale trudne dla PiS. Zakładając jednak, że Kaczorki wstępnie dogadają się z Lepperem przewiduję szybki, po roku lub dwóch latach, rozpad rządu. Koalicja ta dla obydwu ugrupowań będzie drogą przez mękę.

2.2 PiS nie tworzy koalicji większościowej i decyduje się na samodzielne rządzenie. Mniejszościowy rząd PiS nie będzie mógł wiele zdziałać, a w szczególności nie doprowadzi do realizacji programu wyborczego PiS. Sejm będzie zajęty ciągłymi targami na każdym aktem prawnym.

Wariant 2 prowadzi w perspektywie roku, dwóch lat do poważnego kryzysu politycznego. Istnieje spora szansa, że przedterminowe wybory po dwóch latach mogą doprowadzić do utraty władzy..

Była ponoć, daleko od Moskwy, fabryka traktorów: wzorowa wręcz: nie skarżono sie na braki w zaopatrzeniu, nie molestowano wierchuszki - z drugiej zaś strony wykonywano plan zawsze i z pewną nadwyżką, a reklamacji nie było. Owa solidność stała się przyczyna upadku wzorowo prosperującej fabryki.

Uradzono bowiem w Moskwie jakoś tak sprawny management nagrodzić: zapakowano spory karton orderów (niewysokich co prawda), dołożono skrzynkę armeńskiej brandy - i delegacja oficjeli (niewysokich co prawda) kopnęła sie w męczącą podróż gdzieś w stepy Kazachstanu - jak bowiem pisałem, fabryka była daleko od Moskwy. I na miejscu zobaczono - step i skromny (jeszcze jednak socjalistyczna cnota) barak dyrekcji...

Traktory bowiem powstawały jedynie na papierze: coś źle poszło już w czasie budowy, a potem szło rozpędem; sprawozdania były nienaganne - zbyt dobre jednak. Wieść gminna niesie, że to nie jedyna taka fabryka - dyrektorzy pozostałych nie utracili jednak do końca rozumnej umiejętności narzekania, nie przesadzali w wykonywaniu planów (choć byłoby łatwo je wykonać), słowem - lepiej rozumieli, jak zatonąć w morzu nie tonąc wcale: lepiej rozumieli życie.

Była ponoć (ale już nie w Rosji) pewna partia polityczna o czystych rękach: otóz partia ta (nie do końca chyba się spodziewając) sięgnęła po pełnię władzy. Mozna się teraz spodziewać, że naród pospieszy z gratulacjami: a ściśle - nie naród a jego (niewysocy zresztą rangą) przedstawiciele: ot, Liga Polskich Rodzin, Samoobrona...

Jestem przerażony.
Nie tylko ja. mamy rządy bliźników (powinno być Bliźnikiów ale nie mogę z dużej litery) . Jak to ktoś nazwał zaczyna się kaczyzacja demokracji, zgodnie z zapowiedziami - antykomunizma, dekomunizacja i komunizm właśnie (według programu wyborczego - powrót do centralnego rozdawnictwa, przynajmniej w Służbie Zdrowia. Horror sie zaczyna... Na ulicy naszej wsi Warszawa ludzie łapią sie za głowy....
Jedyna nadzieją jest równowaga sejmowa...