Rozdroże, a jakże, w rozsnącej ilości obudzonych sumień (miejmy nadzieję)
>Nie klei sie nam ostatnio rozmowa z katolikami mocno zaangażowanymi, jak Kontrast i - niestety - Teresa; rzecz w zupełnej niekompatybilności językowej, w najwyraźniej różnym
>rozumieniu terminu dyskusja.
Psychiczny klej lepu na muchy jakim jest babiloński żydowsko-rzymski sydrom religijny, który opanował miliony umysłów na świecie to trudny przeciwnik, fakt. Powolutku na straconej pozycji, ale z pozycji tej nie mogący zrezygnować od razu. Człowiek się oszukuje ile może - by podtrzymać uzasadnienie własnej pozycji w zindokrynowanym społeczeństwie adorującym system fałszywych, pseudochrześcijańskich wartości obok prawdziwych, na których buduje mur teologicznego bełkotu.
To mój widok z okna - i pytam Cię czy prawdziwy?
Choćbym chciał stać się niewidomym - już nie zdołam, ba, za nic bym nie chciał. >Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że w związku ze zrozumiałym i zunifikowanym
>znaczeniem tego pojęcia - to jedna ze stron nie chce czy nie potrafi zrozumieć.
Wiesz dlaczego, ale zakładam, że najbardziej zatwardziałe umysły klerykalne też uda się odchwaścić i naprowadzić na naukę Jezusa Chrystusa.
>Z drugiej jednak strony - mamy dzięki temu ciekawe studium katolicyzmu ludowego: może sie on silić na bardziej intelektualny swój obraz, a przecież i tak widac w czym rzecz - cudowności, głos Boga, autorytety niepokalane...
Mieszanie pogańskich Bestii powstałych zmysłowo i poprzez zmysły i by zmysłom służyć.
By uspakajać, zaciemniać i oddalać od Zmartwychwstania Jezusa Zbawiciela.
Oczywiście nie zgadnę czy mamy podobne refleksje po przeczytaniu Apokalipsy św. Jana. Mamy? Czy może Hioby-zajoby to prostszy temat to zabawy w niekończące się tłumaczenie że bóg nie jest Bogiem? To pytam czyj to bóg, który faworyzuje jakąś nację nad wszystkimi?
No czyj? Twój? Mój? Jezusa? czy Żyda - samozwańczego monopolisty czy monoteisty jak wolisz?
>Zastanawia dość stanowczy odpór Episkopatu wobec ostatniego wygłupu Ligi Polskich Rodzin - rozumiejąc, że sytuacja nie jest dla Kościoła tak wygodna jak sie może wydawać, tego sie przecież nie spodziewałem.
To samo z radyjkiem co pisałeś wyżej.
To są produkty tegoż zdystansowanego kościoła pozbawionego autokrytycyzmu.
Oni nie mogą się ot tak zlikwidować i ot tak zrozumieć na czym polega ich grzech
Jak może klecha dopuścić do siebie krytyczną myśl następującej treści:
"Oto Ja człowiek - będąc kapłanem KK uległem ogromnych rozmiarów manipulacji dokonanej na Ewangelii i osobie Jezusa Chrystusa, dlatego, że uwierzyłem ogólnej tendencji czy sugestii (w tym auto- na bazie stereotypowej analizy stereotypów) że nie możliwym jest proste i zrozumiałe przełożenie ideologii na której bazuje Chrystus nauczając ludzi miłości i antyreligijności posługując się również symbolami kultury pogańskiej tak by uzyskać większy posłuch i możliwość ostatecznej konfrontacji, której celem wtórnym będzie zagłada monobóstwa, które gardzi człowiekiem i daje władzę nad ludzkimi sumieniami kapłaństwu pasterskiemu. (zdania to małe pigułki, w które upycham lejący się koncentrat)
>W Watykanie nowa warta - Ratzinger wygląda na zagubionego i dość niezręcznego,
>wybrano go na krótko, przed próbą sił - a przecież tak czy owak przewyższa poprzednika formatem intelektualnym;
Może mu bądzie łatwiej zrozumieć, że serduszkowe złudzenia masakrują kręgosłup moralny każdego z malutkich ogniw cywilizacji o ambicjach tworzenia globalnej wioski bez przemocy i wojen, wyśmiewanej przez większość zadufanych w sobie analityków jako bajkową utopię.
>ma się też zapewne nadzieję, mimo nienajlepszej gwiazdy wyboru,
>zapisać w historii Kościoła jako papież znaczący: czy podoła?
Kto wie? Może czarami omami wszystkie narody?
"Dżen dobly" - powie i już zagra stara harfa na ludzkich emocjach.
Emocjach, które Jezus Racjonalista potępia w swych kazaniach i przypowieściach.
Serce jest symbolem centrum fizyczności, stolica cesarstwa, stolicą świątyni, którą Jezus przychodzi poskromić w tzw. "śmierci pierwszej".
Pamiętasz może scenę z "Ostatniego kuszenia", która świetnie oddaje to o czym mówię?
Oto ona: Jezus wraca z pustyni do uczniów, staje przy ognisku i "zatapia" rękę w klatce piersiowej po czym wyciąga na wierzch "serce" - to trafna symbolika - tyle, że to przedsmak intelektualnej wojny, w której ono już przeszkadzać nie będzie. Ale to jest mistrz i od nikogo nie wymaga mistrzostwa, "nie lękajcie się" -mówi, to ja jestem Zbawicielem i to mnie ukrzyżują dla Was i za Was, powielanie JEGO (Pierworodnego Syna Człowieczego) drogi przestaje być konieczne... wszak nikt po Nim już nigdy nie będzie pierwszy, a ostatni, którzy do Niego dołączą jako uczniowie (w sensie przynajmniej zrozumienia nauk) staną na drodze do Zbawienia, odzyskania moralności, samokontroli, szczęścia i kto wie czego jeszcze...
>dziś Kościół mniej chyba szuka egzotycznych sojuszy - czy
>to zanik polskiego sposobu myślenia?
Nie można układać się z satanizmami, no chyba, że reprezentuje się jeden z nich. Do tego jeszcze dorzućmy podział świata między wpływy danych kościołów tak by mogło zapanować pokojowe dojenie nadchodzących, niewinnych jeszcze pokoleń...
Czyż świat bez Chrystusa nie jest żałosny?
>Europa - rozumiana cywilizacyjnie, zatem razem z USA - jest
>w sytuacji nienajlepszej: traci wewnętrzną spójnośc,
>konflikty popychaja ją ku rozwiązaniom siłowym.
Krzyk włoskiej intektualistki spotyka się z typowymi reakcjami ślepych mas. Padają głosy krytyki wszystkie wynikające z utraty kontroli nad więcej niż siedmioma grzechami głównymi.
c.d.n.

C.D.:
>Kosciół nie będzie w tej walce przywódcą - nie bedzie też zapewne szarą
>eminencją: to Europa pamięta, a musi sie wśród innych
>wyzwań zmierzyć także z potęgą wiary zogniskowaną w
>islamie:
Tylko wyrzeczenie się grzechu pseudochrześcijaństwa i wiary w Szatana, aneksja Jezusa przez społeczeństwo na świecznik cywilizacji ludzi żywych, wyznających jak mistrz - BOGA ŻYWEGO jest szansą na królestwo niebieskie, na Nowe Jeruzalem - ostateczny krach mitomonolitu ZŁA. Krach Starego Jeruzalem jest szansą na pozbycie się kulturowych uprzedzeń poprzez uklęknięcie kultur przed IDEĄ MORALNOŚCI.
>wiara przeciw wierze to zaś nienajlepszy rodzaj wojny świeckich, bo łatwo mogłyby się w najgorszym momencie odwrócić sojusze.
Grzech może walczyć z grzechem o podium w zawodach:
"SKUTECZNOŚĆ PODPORZĄDKOWANIA JEDNOSTEK NA POTRZEBY FUNCJONOWANIA APARATU WŁADZY"
>A w Polsce, póki co, góra urodziła mysz - to wszystko razem
>budzi ostrożną nadzieję, że na tym jeszcze zakręcie nasz
>świat nie wyleci z szyn; choć asystenci maszynisty wciąż
>krzyczą: szybciej, szybciej.
Cieszę się, że odzyskujesz nadzieję w potęgę intelektualną Racjonalistów.
Mam nadzieję, że to przystopujemy.
Idę wykręcać śruby i łamać pieczęcie.

Serdecznie Pozdrawiam.

Jestem człowiekiem i nic co ludzkie nie jest mi obce, Totusie. Także moralne rozterki kłamców i oprawców - jeśli je miewają: bo wszystkich nas los jednaki.

Nie da się budować na nienawiści - nawet jeśli ta przybiera pozór samoobrony tylko; trzeba zachować chłodny umysł, wtedy sprawy jawią sie całkiem innymi niż na pierwszy rzut oka.

A nadziei na postęp oparty o rozum nie straciłem nigdy - bo co wtedy? Życie odnajdujemy w najmniej spodziewanych środowiskach: w gorącu źródeł sairkowych, w mrocznej głebi oceanów - wielka jest siła tego co racjonalne: zycie przecież nie słuzy niczemu prócz lokalnego spadku entropii, jak rozum. Żal co najwyżej, że tyle w życiu walki - że tak niewiele naszego krótkiego czasu na cokolwiek więcej...

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>

Inaczej bym to widział. Cieszyć sie należy, że wreszcie zaistniała mozliwość na coś więcej i jest wykorzystywana. To początek, nie koniec.

---

Gdzie brak pojęcia o przedmiocie, tam właśnie słowa sa w robocie

Podobnie cieszył się dopiero co Romek Giertych... Ja nie sądzę, długa przed nami droga. Na razie oczywiste zagrożenie ze strony układu politycznego jakoś łagodzi podziały - tak jednak pozostanie tylko wtedy, gdy zagrożenie istotnie okaże się realne, jeśli nie - wszystko wróci na stare tory. W mojej ocenie Kościołowi w Polsce grozi (jeśli już) tylko jeden rodzaj schizmy: nie liberalna a integrystyczna: księża tacy jak o. Bartoś czy o. Obirek sa tolerowani jako przyjemna dla oka odnowiona fasada walącego sie gmachu - a i to do czasu.

Społeczeństwo zaś jeszcze tak naprawdę na zaczęło się bać: zresztą wariant jednojajowy staje sie mniej groźny, jeśli rząd będzie mniejszościowy na co się zanosi.

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}