Większość dyskutujących na tym forum przeciwników PiS-u, uzasadniając swoją negatywną opinię o tej partii i ludziach z nią związanych, powołuje się na opinie wrażane w mediach, bądź to przez dziennikarzy, bądź przez "autorytety". Jest to nie tylko błąd logiczny (uzasadnianie niepewnego przez niepewne) lecz świadczy również o braku samodzielności w myśleniu. Z pewnością nie jest to godne prawdziwego racjonalisty. Opinię należy bowiem wyrabiać sobie samodzielnie i tylko na podstawie faktów (o ile oczywiście nie są to "fakty prasowe").

Załóżmy, że na wybory pójdzie nawet i 100% obywateli, ale 80% z nich odda kartę z napisanym grubym mazakiem na środku: "ch... wam w d.... k.... i złodzieje, nie uznajemy władzy oszustów". Czy w imię demokracji władza zastosuje się do woli większości?

Witam,

Aspekt pożytku z nienawiści był już kiedyś rozważany na tym forum. Tym razem chciałbym skupić się na nienawiści w aspekcie stosunków społecznych i międzynarodowych.

Nienawiść jest jedną z emocji. Można powiedzieć, że znajduje się ona po przeciwnej stronie miłości w ciągu:

miłość-uwielbienie-poparcie-akceptacja-tolerancja-obojętność-tolerancja-niechęć-sprzeciw-odrzucenie-nienawiść.

Proponuję tym razem spojrzeć na to jak wartościujemy poszczególne z wymienionych emocji. Wydaje mi się, że patrząc od lewej aż do drugiego wystąpienia tolerancji uznajemy emocje za pozytywne. Emocje leżące po prawej stronie ciągu oceniamy negatywnie. Na tyle negatywnie, by padały czasem stwierdzenia w rodzaju "nienawidzę nienawiści".

Nasze reakcje na przyznanie się do nienawiści są generalnie negatywne. Załóżmy, że osoba poszkodowana przez przestępcę stwierdza: "wybaczam mu". Takie zachowanie odbierane jest pozytywnie. Jeśli zaś z kolei powie: "nienawidzę go!" - nasza ocena, mimo, że jest to osoba poszkodowana i ma ewidentne prawo do nienawiści, nie będzie już pozytywna.

Śmiem więc wysunąć tezę, że społeczeństwa na trzonie kultury zachodnio-chrześcijańskiej usiłują zupełnie wyrugować nienawiść z relacji społecznych.

Czyli: uczucie nienawiści jest naganne i nie powinno mieć miejsca.

Jest to asymetria o której wspominam w tytule - lewą stronę ciągu promujemy, w sensie podtrzymania istnienia, prawą usiłujemy eliminować.

Zostawmy etyczną stronę zagadnienia czy też wpływ nienawiści..

9 maja mija pół wieku od czasu dopuszczenia do sprzedaży pierwszych pigułek antykoncepcyjnych w Stanach Zjednoczonych. W rzeczywistości na rynku pojawiły się dopiero pod koniec czerwca 1960 roku. Środki antykoncepcyjne przyniosły rewolucję, której rozmiary i znaczenie jest rzadko przypominane. Kontrolujemy wielkość populacji ludzkiej przy pomocy środków medycznych, a nie tylko chorób i wojen (Choroby sieją dziś znacznie mniejsze spustoszenie, karabiny nie milkną w tym samym tempie.)
Poszukiwanie skutecznych środków antykoncepcyjnych trwało od tysiącleci, ale dopiero w ubiegłym stuleciu wiedzieliśmy dostatecznie dużo, aby medycyna mogła zaoferować coś naprawdę skutecznego.
Oczywiście umożliwienie korzystania z środków antykoncepcyjnych wymagało przełamania oporu konserwatystów. NYT przynosi artykuł Gail Collins What Every Girl Should Know, w którym opisuje ona walkę o dopuszczenie informacji na temat kontroli urodzin pół wieku temu i współczesne wysiłki, żeby ograniczyć lub wyeliminować edukację seksualną z programów szkolnych. Czasem próbuję się dowiedzieć z jakich źródeł i jaką informację na te tematy otrzymuje dzisiejsza młodzież w Polsce. Wyniki tych moich sondaży są raczej ponure, ale też próbka ograniczona jest w zasadzie do młodzieży ze wsi i małego miasteczka.

   Nie, nie tych ofiar, które ostatnio wszyscy mają na myśli, chcący i niechcący. Chodzi o takie normalne ofiary. Znaczy, ofiary gwałtu, zabójstwa albo morderstwa, ofiary kradzieży i zawinionych wypadków, ale także ofiary głupoty, lekceważenia i zaniechania tak zwanych psich obowiązków.

   Nie chodzi też o takie ofiary, które zostają nimi nawet przy zachowaniu najbardziej starannych ludzkich starań, bo ludzie z samej swej natury nie są zdolni do aż takiej dokładności w działaniu, żeby w ogóle nie było żadnych ofiar. Chodzi o takie ofiary, które zostają nimi w wyniku celowych działań ("No, ja ci pokażę!"), albo głupoty wymieszanej z debilstwem ("Moje, moje na wierzchu!"), albo debilstwa wymieszanego z pobożnymi życzeniami ("Eetam! Nic się nie stanie!"), albo lekceważenia ("No co? Wielka mi rzecz!"), albo tych psich obowiązków zaniechanie ("Co tam, tyle czasu nic się nie działo!"), albo...

   Wyliczać można długo, długo. Ale już wiecie, o co chodzi.

   Chodzi o to, że takie ofiary mają przerąbane od czasu, kiedy jeden przewielebny mądrala, poprzednik wszystkich przewielebnych, zaczął pouczać naiwnych, że każdy nawrócony złoczyńca wart jest dziesięciu tych, którzy nigdy nie popełnili niczego zdrożnego. Stało się tak, że wartość tych dziesięciu spadła z czasem na łeb i szyję. Komu spadła? No przecież tym dziesięciu!

<p>Natomiast bardzo się opłaciło najpierw być złoczyńcą, poużywać sobie na tych naiwnych sprawiedliwych, by potem, we właściwym czasie, przyjść..

Minęło 20 lat demokracji w Polsce. Nie jestem staruszkiem ale przyznam, że całkiem inaczej wyobrażałem sobie życie w demokratycznym (z definicji i w praktyce) kraju. Otóż wierzyłem, że każdy obywatel (samodzielnie myślący) wypracuje sobie swój odrębny i własny światopogląd, a następnie zgodnie z nim podejmie decyzję o własnej przyszłości. W założeniach może się nie pomyliłem ale skutki widoczne na arenie politycznej nieco mnie rozczarowały.
Nadal trudno mi uwierzyć, że w wielomilionowym landzie tylko dwie osoby (czyt. dwie opcje polityczne) wiedzą jak żyć i potrafią przekonać do tego planu pozostałych obywateli. Tymczasem o ile liczba zarejestrowanych w Polsce ugrupowań jest imponująca o tyle proporcje procentowe między nimi są jak dla mnie przytłaczające.
Na przestrzeni wspomnianych 20 lat obserwujemy batalię dwóch zasobnych w poparcie społeczne bloków politycznych. Można by pomyśleć, że w Polsce żyją (obecnie) tylko dwie grupy ludzi składające się z wyznawców wiadomych nam ugrupowań. Po ostatnich wyborach miałem nadzieję, że doszło do przełomu jednak znów się zawiodłem. Jestem chyba marzycielem. Znów koalicje, układy, umowy, a wszystko to aby przeforsować jedyny słuszny i piękny, polityczny światopogląd. Później wojujące giganty zmieliły na pył swoich małych pomocników i wszystko wróciło do tzw. normy. Nikt chyba nie wyciągnął wniosków i raczej tak pozostanie.
Nie jestem politologiem, socjologiem lub dyplomowanym psychologiem i nie podejmę się dogłębnej analizy przyczyn i..

Nie bardzo wiedziałem, w którym dziale umieścić ten wątek, ale ten chyba będzie najbardziej odpowiedni.
Jak większość już pewnie wie, wczoraj w Belgii parlament uchwalił zakaz zasłaniania całej twarzy lub jej części w miejscach publicznych, w sposób uniemożliwiający identyfikację. Złamanie zakazu grozi karą grzywny bądź więzienia.
Ja tak retorycznie zapytam: Czy skoro zakaz odnosi się ogólnie do zasłaniania twarzy, to czy także zakazane jest owijanie twarzy szalikiem w mroźne styczniowe poranki?

Jarosław Kaczyński zgłosił w szranki wyborów prezydenta RP.
Media, trolle internetowe, zwolennicy Pi$, zwykli ludzie nie ustają w komentowaniu tego faktu, ale NIKT nie wydaje się rozumieć co to oznacza.

Otóż oznacza to, że JK wysłał sam siebie na śmietnik polityczny.

Są bowiem dwie możliwości:
1) JK zostaje prezydentem RP. Tym samym przestaje być prezesem Pi$u, który wówczas traci charyzmatycznego wodza, być może nawet się rozpada. Na pewno JK traci możliwość przywództwa Pi$owi w wyborach parlamentarnych, nie ma szans na premierostwo, staje się - zgodnie z Konstytucją RP - mało wpływowym prezydentem.

2) JK nie zostaje prezydentem RP. Zalicza tym samym kolejną porażkę jako polityk już wcześniej pokonany przez Tuska i PO. Traci twarz jako wódz Pi$owski, odwracają się od niego Pi$owscy karierowicze/spin-doktorzy, bez których jest nikim więcej niż starym kawalerem z poglądami niepodzielanymi przez 80% społeczeństwa.

Tak czy owak JK przegra.

Jak zwykle nie jestem pewna czy trafiłam z działem.

Zaczął się maj. Miesiąc komunijny.
Zwykle poznawałam go po grupkach dzieci w białych chałatach (taka teraz moda), które wywoływały we mnie głównie współczucie.

W tym roku moja bratanica wręczył mi zaproszenie na swoją pierwszą komunię.

I jestem w kropce. W odróżnieniu od ślubu czy pogrzebu, komunia to uroczystość stricte religijna, a te staram się omijać.
Cała impreza napawa mnie obrzydzeniem - przede wszystkim dlatego, że uważam religijną indoktrynację dzieci na wielką wyrządzana im krzywdę.
Moja bratanica to bystre dziecko i szkoda patrzeć, jak jest ogłupiana.

Z chrztami nie ma wielkiego problemu, w końcu to jest kwestia krótkiej rozmowy z dorosłymi osobami (rodzicami).
A tutaj mam do czynienia z dzieckiem, które będzie bardzo zawiedzione, jeżeli ciocia nie przyjdzie. No ale przecież nie powiem 9-latce, że ciocia nie przyjdzie nie dlatego, że jej nie kocha ale dlatego, że jest ateistką i czuje odrazę do całej tej chucpy. Mała zapamięta tylko, że ciocia nie przyszła w takim ważnym dniu.

Wiem, odsiedzenie swojego na mszy to nie jest wielka przykrość (chociaż kazania są zwykle irytujące albo głupie, a często jedno i drugie na raz). Ale zawsze czuję się głupio, mechanicznie wstając, siadając, klękając i wykonując różne magiczne znaki, żeby się w oczy nie rzucać i "matce wstydu nie robić przy ludziach" (bo nawet jak siedzę sobie po prostu cichutko w najdalszym kącie nic nie robiąc, to ludzie na mnie dziwnie patrzą).

Rozmowa..

Tyle podpisów zebrał Jarosław zapewne po mszy.

Polacy lubią martyrologię. Gdyby śp Prezydent Kaczyński nie zginął w katastrofie , to w jesiennych wyborach PiS miałby swoje małe ale zasłużone Waterloo.
Jednak miłosierny Bóg zapewne na gorące modły Radia Maryja zabrał do siebie najgorszego z Polskich Prezydentów , dając w ten sposób szansę dla Jarosława. Pan Bóg zna swoje polskie owieczki. Wie ,że lubimy tragedie narodowe. W taki tragiczny sposób Polska może mieć kolejnego " Wspaniałego Prezydenta " Jedyne pocieszenie , że Polski Prezydent może tylko gasić i zapalać światła w Belwederze.

Niepokoi mnie tylko fakt czy kotek może być pierwszą damą.