Jak zwykle nie jestem pewna czy trafiłam z działem.

Zaczął się maj. Miesiąc komunijny.
Zwykle poznawałam go po grupkach dzieci w białych chałatach (taka teraz moda), które wywoływały we mnie głównie współczucie.

W tym roku moja bratanica wręczył mi zaproszenie na swoją pierwszą komunię.

I jestem w kropce. W odróżnieniu od ślubu czy pogrzebu, komunia to uroczystość stricte religijna, a te staram się omijać.
Cała impreza napawa mnie obrzydzeniem - przede wszystkim dlatego, że uważam religijną indoktrynację dzieci na wielką wyrządzana im krzywdę.
Moja bratanica to bystre dziecko i szkoda patrzeć, jak jest ogłupiana.

Z chrztami nie ma wielkiego problemu, w końcu to jest kwestia krótkiej rozmowy z dorosłymi osobami (rodzicami).
A tutaj mam do czynienia z dzieckiem, które będzie bardzo zawiedzione, jeżeli ciocia nie przyjdzie. No ale przecież nie powiem 9-latce, że ciocia nie przyjdzie nie dlatego, że jej nie kocha ale dlatego, że jest ateistką i czuje odrazę do całej tej chucpy. Mała zapamięta tylko, że ciocia nie przyszła w takim ważnym dniu.

Wiem, odsiedzenie swojego na mszy to nie jest wielka przykrość (chociaż kazania są zwykle irytujące albo głupie, a często jedno i drugie na raz). Ale zawsze czuję się głupio, mechanicznie wstając, siadając, klękając i wykonując różne magiczne znaki, żeby się w oczy nie rzucać i "matce wstydu nie robić przy ludziach" (bo nawet jak siedzę sobie po prostu cichutko w najdalszym kącie nic nie robiąc, to ludzie na mnie dziwnie patrzą).

Rozmowa z bratem (bardzo letni katolik, to bratowa jest religijna) sprowadziła się do jednego - "co Ci szkodzi, przecież nie chcesz zrobić małej przykrości, prawda?"
A za 3 lata powtórka, druga bratanica do komunii. I jeszcze 3 następne szkraby z najbliższej rodziny w kolejce czekają.

Jak wybrnąć z tej matni?