P ł ó t n o i C h u s t y

Apostołowie spotykali się z żywym , zmartwychwstałym Chrystusem, my odnajdujemy Go w sakramentach, Ewangelii i podczas modlitwy. Dla wszystkich ważne są także pozostawione w pustym grobie przedmioty: płótna i zwinięta, leżąca z boku chusta (zob. J 20, 1-9). Przedmioty te, po dziś dzień, są kością niezgody dla wielu i to zarówno ze strony egzegetów jak i badaczy świeckich, wierzących i jeszcze bardziej tych niewierzących. Ci ostatni bowiem przyjmują za wiarygodne tylko to co materialne, co można doświadczalnie sprawdzić, poddać laboratoryjnym badaniom. Wydaje się, że zwłaszcza człowiekowi współczesnemu, który podobnie jak niewierny Tomasz, pragnie wszystkiego dotknąć, eksperymentalnie zbadać, Pan Jezus pozostawił po sobie materialne dowody, że poddany został nieludzkim cierpieniom drogi krzyżowej, ukrzyżowaniu, śmierci i w końcu, co dla wielu jest nie do przyjęcia - zmartwychwstał. Cała ta prawda, w sposób wstrząsający jest utrwalona na owych płótnach. Apostołowie kolejno ujrzeli w grobie zwiniętą, leżącą z boku chustę, skąd ona tam się znalazła? Wiemy, że pod krzyżem stały kobiety, które takie nosiły. Kiedy więc Jezus "wyrzekł ostatnie słowa, zwisła mu na ramię głowa", a z ust, nosa i uszu zaczęła wypływać krew, dopiero później, jeden z żołnierzy przebił serce. Nikt z obecnych, a zwłaszcza kobiety nie mogły patrzeć obojętnie na pośmiertny krwotok.. Zapewne jedna z nich, może Salome, ściągnęła z głowy chustę, by następnie owinąć w nią skrwawioną głowę. I z tak owiniętą głową Jezus mógł wisieć na krzyżu dwie godziny, od 3-ciej do 5-tej naszego czasu. Zanim uzyskano zgodę Piłata na zdjęcie ciała i zanim postarano się o prześcieradło, by nim owinąć, a potem obwiązać opaskami i pochować w grobie, musiało upłynąć trochę czasu. Chustę pochowano również, bo była " zanieczyszczona" krwią, nie wolno było takiej zabierać do domu. Kiedy ciało Jezusa, spowite płótnem i dodatkowo przewiązane opaskami, aby dokładniej przylegało, złożono na kamiennej płycie grobowej, wszystko wskazuje na to, że stało się cos jeszcze. Otóż, zanim zebrani opuścili grobowiec Józefa z Arymatei, prawdopodobnie Maria Magdalena, zdjęła welon z głowy i położyła na twarzy zmarłego. Welon z przeźroczystego materiału, utkanego z nitek wyrabianych z morskich ślimaków, bardzo cenny, zwany bisiorem. Skąd o tym wiemy, bo istnieje taki welon, opisywany przez piętnaście wieków, a ostatnio ponownie odnaleziony. Poddawany drobiazgowym badaniom okazał się identyczny z tym sprzed wieków.
W pustym grobie pozostały więc trzy materiały, wszystkie wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają: chusta zdjęta z głowy, ze śladami dużej ilości krwi z grupy AB, przyłożona do twarzy z welonu ukazuje miejsca skąd wypływała; dużych rozmiarów płótno, na którym, utrwaliła się sylwetka umęczonego ciała, z dokładnymi śladami ran, krwi tej samej grupy co na chuście; i wreszcie równie niezwykły welon , jak na fotograficznej kliszy, wyłaniającą się żywą, pełną wyrazu twarzą Zmartwychwstałego.. Twarzą utrwaloną nie farbami, bo bisior takich nie przyjmuje, noszącą na sobie te same ślady ran, które widzimy na całunie. Wszystkie, dokładniej niż Ewangeliści opisują historię męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Te trzy tkaniny prowadzą do Tego, który był z nimi związany, dotykając ich dotykamy Osoby, która przez nie się objawia. Dlatego dla wierzących są tak drogocenne, bo przenoszą w czasie i pozwalają jak Tomaszowi dotykać, a dla niewierzących są jak dynamit, który może rozbić skorupę niewiary niejednego z nich. Dlatego są tak groźne i znienawidzone. Choć słusznie zauważa profesor Zbigniew Jacyna Onyszkiewicz:- "Wiara katolików nie powinna się opierać na autentyczności tego płótna. Jeśli jednak ono jest autentyczne, na co zresztą wskazują badania, jest to klęską dla materialistów. Ponieważ to podważa ich poglądy. Stąd, nie mając argumentów, reagują czasami bardzo agresywnie. Dlatego były nawet próby zniszczenia Całunu, a także innych relikwii, choćby chusty z Oviedo w Hiszpanii. W latach 30. wysadzono tam nawet katedrę w powietrze. Szczęście w nieszczęściu, że skrzynia, w której chusta jest przechowywana, nie została zniszczona . W moim artykule nie zajmowałem się historią owych płócien, z których każde miało swoją ciekawą drogę, poczynając od Jerozolimy a na obecnych miejscach przechowywania kończąc, bo to, opisywali wielokrotnie już inni. Spotkanie z płótnami w pustym grobie było dla Apostołów przeżyciem umacniającym ich wiarę. Myślę, że i dziś nikt, kto się z nimi zetknie, nie może pozostać obojętny.