>droga ma w sobie coś z symbolu.

Hmm, dokładnie..
Jesteśmy szczęśliwi dążąc do celu.. Bo to wymaga od nas charakteru, wiedzy i umiejętności.. sprawdzenia się..
I tylko czasem spoglądając na pobocze.. widząc truchła tych którzy nie dali rady..
Tym bardziej cieszymy się, że nam się udaje..
A po przebyciu tej całej jakże ciężkiej drogi.. parkujemy na miejscu do tego wyznaczonym i zaczynamy spoglądać znudzeni.. gdzie by tu jeszcze pojechać..?

"Uśmiechnij się do świata.. a świat uśmiechnie się do ciebie.. "

Droga ma wiele znaczeń, ale jej symbolika tak naprawdę zależy od danego człowieka. To on podążając swoją drogą jednocześnie ją tworzy. Na drogę danej jednostki składają się czas jej biografii oraz wewnętrzna egzystencja. Dzięki drodze mamy możliwość zdobywania doświadczeń, które wzbogacają naszą biografię i świadczą o tożsamości. Podążanie raz obraną ścieżką kształtuje nas i pozwala ujawnić nasz cechy, które zawdzięczamy naturze. Dzięki naszej wędrówce sami jesteśmy w stanie lepiej poznać siebie otwieramy się na nowe możliwości, licząc na to że zaspokoimy swoje potrzeby, takie jak potrzeba miłości czy prawdy.

Najważniejsze jednak żeby droga była wybraną przez nas ścieżką, nie narzuconą przez nikogo. Źle jest bowiem nie mieć własnej drogi i próbować podążać cudzymi ścieżkami lub stać w miejscu. Rzadko droga jest usłana różami, najczęściej są to przejechane jeże i lisy. Ważne jednak żeby zaprowadziła nas tam gdzie chcemy dojć.

A tak swoją "drogą" to żal zwierzaków. Nikt im się nie pytał czy chcą aby zająć ich przestrzeń betonową wstążką, po której mkną smrodliwe żelastwa.

>Najważniejsze jednak żeby droga była wybraną przez nas ścieżką, nie narzuconą przez nikogo. Źle jest bowiem nie mieć własnej drogi i próbować podążać cudzymi ścieżkami lub stać w miejscu.

właśnie zwróciła moja uwagę sentencja nietzschego: na świecie jest tylko jedna jedyna droga, którą nikt nie może iść oprócz ciebie. nie pytaj, dokąd prowadzi. idź nią.