Jako że w polu komentarza jest miejsce tylko na 1200 znaków, a komentarz można dodać raz na 25 minut, wybieram opcję wątku na forum.

Komentowany artykuł:
www.racjon(*)..okiem.psychologa.klinicznego

“Nie tylko opętania nie da się "wyjaśnić naukowo". Nie można "wyjaśnić" psychiki (jej istoty, całości struktury itd.). "Wyjaśniena" wszelkich zaburzeń psychicznych również są jedynie względne i częściowe. Najprostrzy problem można "wyjaśniać" z wielu perspektyw.
Opętanie jest jedynie jednym z najbardziej spektakularnych zjawisk.”

Przyjmuję z góry że jesteś osobą wierzącą Damian, czyli zespół zachowań jakie zaobserwowałeś u Renaty uznajesz za 'opętanie'. Czyli podzielasz stanowisko kościoła de facto; 'opętanie' występuje, jest spowodowane przez 'szatana' i przejawia się zachowaniem takim jakie zaobserwowano u Renaty.

I teraz moje pytanie: czy 'opętanie' jest faktycznie 'opętaniem' i dlaczego akurat nim jest?
Tylko dlatego, że Renacie nikt nie był w stanie przypisać konkretnej jednostki chorobowej?

Nawiązujesz jeszcze Damianie do niemożności pomocy Renacie, niemożność zaistnieć miała i z powodu oporu jej samej (bierny, czynny), jak i z niewystarczającej ilości czasu jaki mogłeś z nia spędzić. Jednak piszesz, że nie była ona w stanie 'skorzystać' z egzorcyzmów które miały miejsce w przeszłości.
Sam podkreśliłeś jej ambiwalencję, także jej problemy ze sferą seksualną, braku możliwości rozładowywania seksualnego napięcia regulowanego..

wiadomosci.onet.pl/1663913,11,item.html

leitmotivem bożego narodzenia anno domini 2007 stał sie spór o zapłodnienie in vitro. nie wiem dlaczego uczeni w piśmie przywiązani są tak bardzo do ludzkiej formy świadomości. w przyszłości może okazać się, że materialna podstawa świadomości w ogóle nie musi być ciałem takim, jakim go znamy obecnie. świadomość, aby przetrwać (bo wyłącznie o nią chodzi, a nie o ciało jako wynik ewolucji) będzie musiała przyjąć formy o jakich nam się w tej chwili nie śni. nie stanie się to dzięki modlitwie, ale dzięki nauce. odrzucenie przez ratzingera zbawczej funkcji nauki w jego ostatniej encyklice jest, delikatnie mówiąc, przedwczesne.

dowód na to jest prosty: dzieci poczęte in vitro są tak samo kochane jak te poczęte na wersalce czy w krzakach za wiejską remizą. już niedługo będą może przychodziły na świat w laboratoriach informatycznych, a więc in silico. ciekaw jestem, co wtedy powiedzą bonzowie w ornatach...

droga ma w sobie coś z symbolu.
w wielu momentach życia odwołujemy się do jej symboliki.
ale jadąc po polskich drogach coraz częściej kojarzą mi się one ze śmiercią, z rozpadem.
pełno przy niej krzyży, które stoją w miejscach tragicznych wypadków. żeby było taniej i żałośniej - tuż obok walają się wyrzucane przez kierowców worki śmieci.
gawrony wywlekają z nich resztki strawy.
tu i ówdzie leży na poboczu ścierwo lisa, psa
lub jeża. z żabiej perspektywy
wypełnia prawie cały kadr
cyfrowej fotografii.

taki właśnie obraz drogi przeszył dzisiaj
pole mojego widzenia.

droga do szczęścia
bywa samym szczęściem.

Czy ktoś mógłby mi polecić dobrą książkę o tej tematyce?
Może to być też literatura gdzie o ateizmie pisze się między wierszami, nie wprost lub w kontekście innej wiary czy jakichś wydarzeń. Chodzi mi głównie o aspekt historyczny, (a także socjologiczny i antropologiczny) polskiego ateizmu.

Dziękuję.

Hmm, swego czasu zastanawiałem się jakie są warunki nieistnienia...

Jeżeli rozpatrujemy istnienie "czegoś".. to naturalnym być musi że występuje gdzieś nieistnienie jako przeciwwaga dla istnienia..

I, o ile istnienie ma jakieś parametry.. to jakie parametry ma nieistnienie? Jakie muszą być warunki spełnione aby określić nieistnienie?
Pomińmy przy tym istnienie nasze lub świadomości.. chodzi mi o istnienie fizyczne jako takie..

Heh.. czy ma ktoś jakiś pomysł?

Obecnie szkoły filozoficzne (a przynajmniej ich większość) przestały wątpić, że nasze istnienie jest faktem obiektywnym. A więc istniejemy, a istniejąc zajmujemy konkretne miejsce w przestrzeni, które zawsze można określić. Wiemy zatem, że istniejemy i gdzie istniejemy. Ale co z czasem? Kiedy istniejemy? Nie w przeszłości (gdzie jest dużo "miejsca"), bo jej już nie ma. Nie w przyszłości (gdzie tego "miejsca" również sporo), bo jej jeszcze nie ma. Zatem w teraźniejszości...
Ale cóż to jest teraźniejszość? To nieokreślona, krótka (a właściwie bezwymiarowa) chwila między przeszłością a przyszłością.
Czy zatem istniejemy naprawdę, pełnią istnienia, czy tylko wypełniamy naszym niepewnym istnieniem krótką przerwę między nicością i nicością?

Chciałbym poznać waszą opinię odnośne dostępu do wiedzy w wyimagowanym państwie Sokratesowym. Czy zwykła jednostka miałaby nieograniczony dostęp do wiedzy ( intenet i inne media ) czy byłby tylko zarezerwowany dla rządzących medrców-filozofów? Jeśli tylka dla filozofów to co z dązęniem jednostek do wiedzy-cnoty ?Chodzi mi o postawę Sokratesa , nie Platona choć trudno je oddzielić w "Państwie" ( ja mam z tym kłopot )

Chcialem Was zapytac w takiej oto sprawie. Czy da sie w jakis sposob wyroznic ceche lub cechy u czlowieka, ktore sa konieczne do tego, aby czlowiek gleboko wierzacy w slusznosc jakiejs idei (niekoniecznie religijnej) byl w stanie zmienic wiare w te idee na wiare w idee przeciwna?

Slowo wiara w tym kontekscie nie jest koniecznie wiara typu religijnego. Kazdy z nas w cos tam sobie wierzy, jedni potrafia to uzasadnic na drodze rozumowej, inni nie.

Prosciej: Co jest konieczne, aby czlowiek zmienil zdanie? I jeszcze jedno: Czy istnieja jakies warunki wystarczajace?

Witam

Jestem studentką trzeciego roku Socjologii na Akademii Górniczo-Hutniczej. Obecnie piszę pracę licencjacką na temat „Genezy postaw ateistycznych wśród młodzieży studiującej”.
W związku z tym zwracam się z gorącą prośbą do młodych ludzi, którzy deklarują siebie jako ateistów, agnostyków bądź racjonalistów i którzy zgodziliby się udzielić mi wywiadu.
Wywiad byłby oczywiście przeprowadzony anonimowo, a materiały uzyskane w czasie jego trwania posłużyłyby mi jedynie do celów naukowych.
Wszystkie osoby pochodzące z Krakowa albo okolic, które zechciałyby się ze mną spotkać i porozmawiać, bardzo proszę o kontakt drogą mailową.


Mój adres mailowy: moc.liamg@aksnibyzs.aina

Jest taki wiersz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (pt. bodajże Ja), który wywołał u mnie pewną refleksję:

Było raz dziecko zabawne i tłuste. Umarło. Nigdzie go nie ma.
Biegało po domu, krzyczało. Są jeszcze jego fotografie w salonie.
Aż śmiać się i istnieć przestało, i nikt się nie zdziwił tej krzywdzie,
Choć było tak kochane i rozpieszczone.

Gdy z domu powoli znikało, obyło się jakoś bez płaczu i pisku.
Zabawki, sukienki, niepotrzebne pamiątki zalegają poddasze.
Mama nieraz i do późnej nocy czuwała nad jego kołyską,
A jednak dzisiaj, gdy je wspomina - nie płacze.

Nazywało się tak jak ja, więc wszyscy myślą, że ja to ono,
I nie usypali mu gróbka choćby takiego jak kopiec kreta.
Toteż płacze nocami w kominie, że je zapomniano, zgubiono,
Że jego miejsce zajęła jakaś niedobra kobieta ...

No właśnie! O mnie też wszyscy myślą, że ja to ono... Ale dlaczego tak myślą? Czy mają ku temu racjonalne podstawy?
Przecież, na skutek przemiany materii, ani jeden z atomów, z których składało się ciałko tamtego szkraba, nie jest obecnie składnikiem mojego ciała. Takoż zbudowane z tychże atomów większe struktury mojego ciała nie są tymi samymi (ani nawet takimi samymi) z których składało się ciało tamtego dziecka. Inne są neurony w moim mózgu i inne połączenia między nimi. Wszystkie materialne składniki mojego ciała są inne. Ale na tym nie koniec. Inny jest mój charakter, usposobienie, poglądy... Wszystko jest inne, z wyjątkiem kodu DNA. Ale przecież to nie kod DNA decyduje..