Witajcie,

Ostatnio miałem garść przemyśleń dotyczących etyki racjonalnej. W związku z tym mam do Was takie pytanie (a raczej problem etyczny do rozwiązania).

W *racjonalnej* argumentacji przeciwko zabijaniu ludzi bardzo często padają takie sformułowania:

-- "zabijanie to zło, bo wyrządza krzywdę drugiej osobie" (argument związany z zasadą "nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe" lub z zasadą niezadawania cierpienia)
-- "zabicie człowieka szkodzi innym osobom" (krzywda psychiczna bliskich zamordowanego, szkoda dla społeczeństwa itp.).

Teraz załóżmy, że dysponujemy metodą zabijania, która nie powoduje subiektywnego cierpienia:

-- zabija w ułamku sekundy, zanim jakiekolwiek bodźce bólowe zdążą dostać się z receptorów do mózgu
-- zabija niespodziewanie, przez co ofiara nie czuje dyskomfortu psychicznego przed śmiercią.

Dodatkowo załóżmy, że wybieramy na ofiarę kogoś, o którym absolutnie wiadomo, że jego śmierć nie wzbudzi uczucia niczyjej straty (np. totalny odludek bez rodziny), ani szkody dla społeczeństwa (np. kloszard, przestępca lub pasożyt społeczny).

Pytanie: czy można zabić przy założeniu wystąpienia wszystkich powyższych okoliczności? Umówmy się, że w dyskusji nie będziemy korzystać z argumentów emocjonalnych (współczucia, poczucia winy itp.), ponieważ chodzi mi tu o etykę posługującą się wyłącznie nakazami racjonalnymi.

Pozdrawiam,
arg

Zdanie Wittgensteina z Traktatu, że o tym, o czym nie można mówić, trzeba milczeć kojarzy mi się z rodzajem tabu, którego istnienie utrzymuje w mocy to, co w nas irracjonalne i które potęguje jego działanie. Celnie opisuje to Gombrowicz: perfekcjonizm bohaterów jego utworów, ich kompulsywny nakaz sprostania wysublimowanym wzorcom wtórnie wtrąca w zdziecinnienie, niedojrzałość, z której pierwotnie wyrasta.

Stawberry

Nie będę ukrywać - w depresji właśnie przyszły do mnie nowe przemyślenia i nowe wnioski, które chciałbym tutaj przedyskutować.

Ludzki umysł wykazuje wyraźną tendencję do dzielenia świata na dwie części - czarną i białą, dobrą i złą. Oczywiście nie ma to żadnego pokrycie w rzeczywistości, niemniej w świadomości dzisiejszego człowieka funkcjonuje dychotomia Natura - Cywilizacja, przy czym Natura jest tą białą i dobrą, a Cywilizacja tą czarną, złą, destruktywną. Wynika to poniekąd z tradycji judeochrześcijańskiej - dobry Bóg stworzył Naturę, która była doskonała, zły człowiek, skalany zbrodnią grzechu przeciw stworzeniu, jest jak nowotwór, tworzący wynaturzone struktury, wypaczający Naturę, zmieniając ją w Cywilizację.

Pomijając wartościowanie obu elementów taki podział można przeprowadzić - Natura - to, co pierwotne, nienaruszone, samoregulujące się, i Cywilizacja - twór sztuczny wytworzony przez człowieka, który wyszedł poza Naturę i sam dowolnie modyfikuje świat.

Jednak w świadomości wartościowanie przebiega na korzyść Natury - ona jest dobrem, harmonią, ładem, czystością, spokojem, natomiast Cywilizacja jest niszczeniem, wycinaniem lasów, wypaczaniem, dymem z komina, nachalną ingerencją w porządek - wynaturzeniem.

W praktyce jednak wydaje się być odwrotnie - Natura jest stanem, w którym rządzi Chaos, gdzie istnieje tylko prawo silniejszego, gdzie jest się albo zabijającym, albo zabijanym, gdzie wszystkie elementy życia, jak je dziś pojmujemy, dzieją się w ciągłym strachu,..

Witam
Od dłuższego czasu nurtowało mnie pytanie zamieszczony w tytule tego wątku,choć nie wyznaję żadnej religii.Impuls religijny rozumiem bardzo szeroko, jako wykraczający daleko poza domenę religii jako takiej.Rozumiem go jako poszukiwanie siły wyższej, niezależnej od człowieka, dającej mu oparcie (zwłaszcza w momentach kryzysu), dodającej mu skrzydeł.Wydaje mi się, że takie impulsy istnieją w dziedzinie nauki, sztuki czy filozofii. Stwierdzenie to nie jest oczywiście niczym odkrywczym.
W okresie pozytywizmu, gdy próbowano wyrugować religię i metafizykę z działalności naukowej, światopogląd scjentystyczny obdarzył naukę taką estymą, że nabrała cech religii (póżna filozofia Augusta Comte'a).Zarliwie wierzono w to, że uczony - przyrodnik ma kontakt z nagą rzeczywistością faktów, z quasi sacrum. Kontakt z tą rzeczywistością w konsekwencji ma dobroczynny wpływ na ludzkość, przyczynia się do postępu, doskonali także moralnie.Póżniej, po rozczarowaniu tą nadmierną wiarą w moc nauki, w okresie modernizmu,kapłanem stał się artysta, którego sztuka miała być nośnikiem ponadczasowych znaczeń (symbolizm), triumfującym wyrazem jakiejś prawdy (ekspresjonizm).U Witkacego odbiorca w kontakcie ze sztuką odzyskuje utracone poczucie straszliwej metafizycznej tajemnicy, co, choćby na chwilę w przeddzień katastrofy, daje mu poczucie sensu. W filozofii częściowo zrehabilitowano metafizykę ( Bergson).Pragmatyzm Wiliama Jamesa dowartościowuje wiarę religijną, proponuje nową nie-monistyczną metafizykę.Fenom..

Pan Jacek Cieślicki napisał: "Uważam, że każdy okupowany ma moralne prawo do niszczenia okupanta w każdy dostępny mu sposób." "Gloryfikuję jedynie Dalal'ę Al-Mughrabi, 19-toletnią piękną dziewczynę, która poświęciła swoje życie dla Ojczyzny."
wysadzając się bombą w autobusie pełnym niewinnych ludzi.
Ja się z takim poglądem nie zgadzam. Polska też była okupowana, ale polscy bojownicy nie strzelali do niemieckich kobiet i dzieci. Nikt nie jeździł do Berlina, żeby tam podkładać bomby w przedszkolu, czy restauracji. Owszem był zamach np. na Café Club w Warszawie, ale był to lokal rozrywkowy, przeznaczony tylko dla Niemców, gdzie dwukrotnie przeprowadzono zamachy na znajdujących się tam Niemców.

Ostatnio doszedłem do wniosku , że ewolucyjne wytworzenie wierzeń religijnych jest dowodem jak niedoskonały jest człowiek. Życie to nie jest Inteligentny Projekt jakiegoś wyższego bytu , a raczej grą w kości czy metodą prób i błędów. Religia powstała aby zapełnić luki w naszej wiedzy , a później i do dnia dzisiejszego służy do kontroli ludzi , do absolutnej kontroli sumień. Każda kontrola to władza , żądza władzy jest jest u niektórych osobników silniejsza od bardziej , chciałoby się powiedzieć , "ludzkich" uczuć. Całkiem niedawno mieliśmy przykłady niekompetencji i słabości moralnej duchownych , obnaża to , człowieka jako bezduszne zwierzę , zdominowane przez swoje prymitywne żądze. To wszystko daje nam wyraźny sygnał , to są znaki , które biją oślepiającym blaskiem prawdy i nie potrafię zrozumieć ludzi , którzy tego nie dostrzegają.

Bóg , który próbuje zapełniać luki w naszej wiedzy ... który odpowiada z taką pewnością na pytanie : Dlaczego ? To nie jest coś czego potrzebuje społeczeństwo. Będę powtarzał za prof. Dawkinsem , paradoksalnie , ludzie potrzebują Inteligentnego Projektu. Nie chodzi tu bynajmniej o boga stwarzającego Wszechświat , a o inteligentne czyli , racjonalne i naukowe zaprojektowanie naszego społeczeństwa.

Głupoty Lacrimosy w wątku o aborcji skłoniły mnie do poczynienia uwagi natury ogólnej wskazującej, czemu rozsądny człowiek powinien uważać za niegodne poniżenie rozumu bełkot chrześcijańskich idiotów mówiących "człowiek to człowiek niezależnie od etapu rozwoju i jego śmierć z rąk ludzkich to zawsze zabójstwo o takiej samej wadze moralnego czynu". Wszelako nie mam ochoty dołączać się z tą akurat wypowiedzią do jałowego wykpiwania jej wypowiedzi w tamtym wątku.

Status człowieka ma dynamiczny charakter nie tylko w ujęciu ontogenetycznym ale i filogenetycznym. Ten, kto zaprzecza takiemu dynamicznemu charakterowi człowieczeństwa w ujęciu ontogenetycznym powinien tez konsekwentnie zaprzeczyć dynamicznemu charakterowi pojawiania się człowieczeństwa w toku filogenezy.

O co chodzi z dynamicznymi zmianami człowieczeństwa w toku rozwoju ontogenezy: proste, jeśli "cofamy się w rozwoju od dorosłego człowieka" stwierdzamy, iż nigdzie nie ma wyraźnej granicy, nieciągłości, która pozwalałaby oddzielić "ludzkie" etapy rozwoju od "nieludzkich". Bezmózgi prolifowiec uważa na tej podstawie, iż może dorzecznie prawić o "mordowaniu zarodków". Wszelako chwila refleksji uświadomi nam, że dokładnie w ten sam sposób można obronić nazywanie zabijania szympansów, psów, żab, much, pomidorów a nawet bakterii jako morderstwa ludzi. Absurdalne? Ale skoro brak wyraźnej granicy między kolejnymi etapami cyklu rozwojowego człowieka sprawia, że wszystkie je nazywamy człowiekiem po prostu i nadajemy im pełne..

Harry Potter i jego krytycy od siedmiu boleści ….

Najpoważniejszym krytykiem Harrego Pottera jest jak by nie było sam papież Benedykt 16 …
Wyobraźcie sobie , że znalazł czas i motywacje aby zająć się tym tak istotnym dla świata tematem .
Benedykt 16 stwierdza i zapewnia swym autorytetem i swoją papieską nieomylnością ( zagwarantowaną mu jakieś sto lat temu podczas tajnego głosowania ) że Harry Potter jest złem , posiada destrukcyjne moce i może poważnie zagrozić normalnemu ( czyli katolickiemu praniu mózgów i ogólnie chrześcijańskiej indoktrynacji , manipulacji i ideologizacji ) rozwojowi normalnego ( czyli wierzącego a więc raczej skromnie używającego swej możliwości do racjonalizowania swych sądów ) człowieka .
Benedykt 16 sam wierzy w czary bo czym innym są cuda … ???
Cud to wydarzenie nie występujące w zwykłej logice funkcjonowania praw przyrody … czar to właściwie dokładnie to samo … Jezus zamienił wodę w wino … czy to wam coś przypomina … ?
Benedykt 16 wierzy w duchy , aniołki , diabełki … na Hogwardzie jest ich pełno … płacząca Marta , prawie bezgłowy Jack i wszystkie postaci na obrazach …
Benedykt 16 wierzy w moc rytualnych mordów … bo czym innym jest zamordowanie Jezusa na krzyżu jak nie właśnie rytualnym mordem … ?
Harry Potter jest zagrożeniem … ? o nie - ! … o wiele większym zagrożeniem jest biblia i opisane w niej makabryczne okrucieństwa , niewyobrażalne gwałty i przemoc …..

hej,
witam wszystkich !
Wojciech Józef Burszta w swojej książce : świat jako więzienie kultury
na stronie 120 pisze tak :
Kulturę otóż sprzedaje się dzisiaj coraz powszechniej w całych pakietach , ich zakres jest przy tym ściśle związany z zakresem "nowości" danego zjawiska na mapie innych nowości . I tak produkcji filmowej ( zapowiadanej nie tylko przez recenzje , ale cały dyskurs skupiony na filmie , aktorach , warunkach realizacji , pieniądzach , efektach , konfliktach i miłościach na planie etc. ) towarzyszą gry DVD , książki , nagrani9a ścieżki filmowej , postery , figurki , karty do gry , programy telewizyjne , debaty znawców .
Taka całość wchodzi niemal w tym samym czasie na rynek z zapowiedzią , iż właściwie oferuje "cały świat" odmiennych wrażeń , takich najczęściej , jakich jeszcze nie było !

Mnie wydaje się , że nic się nie zmieniło !
Biblia a przecież i wszelkie "święte księgi" ... oferują człowiekowi kompletny zestaw "odmiennych wrażeń jakich jeszcze nie było" ...
Według mnie "święte księgi" ... są ultymatywnym i definitywnym ... kompletnym zestawem ... wszystkiego !
Kultura świecka ... a bardziej kultura popularna jedynie kopiuje owe wszechobejmujące i definitywne schematy ... !
Powiem więcej ...
Kultura świecka nie ma żadnych narzędzi aby przemówić do przeciętnego człowieka ... !
Człowiek bowiem pragnie ... nadrzędnego sensu !
Sensu stojącego ponad nim !
Czegoś co spowodowałoby aby ten człowiek stał się kimś więcej niż człowiekiem którym jest !!!

Baśń , legenda..

... jak człowiek onanizuje swój umysł.

Spotkaliście się kiedy ze stwierdzeniem 'świat to za mało!' lub 'musi istnieć coś więcej!' czy też 'jak ja nie cierpię tej monotonnej codzienności'? Zapewne sami z frustracji niemożności spędzenia czasu w sposób ekscytujący – zwłaszcza, jeśli prowadzi się stosunkowo regularny tryb życia (wstaję o tej i o tej, robię to i siamto, idę tam, przedtem sram, pracuję gdzieś, koledzy mówią 'cześć', wracam później tam, jestem chwilę sam, obgryzam kurczaka kość, wreszcie mam dość, idę spać, przedtem jeszcze lać, itd.) - wymawialiście podobne zdania określające niechęć do swoistego bezsensu takich dni, które może dobre są dla firmy, w której ewentualnie pracujecie, ale was nieraz napawają odrazą i smutkiem; częstokroć do samych siebie, czego rezultat później można znaleźć w wypowiedziach rodziców ostrzegających dzieci, w obawie, że ich młodzieńcze marzenia także zostaną stłamszone przez rutynę i nieudolność podjęcia ryzyka.
Uczucie te, zwane przez Nietzschego „instynktem (być może to nieco przestarzałe określenie) nienawiści do rzeczywistości”, które wręcz absolutnie oczarowało mnie swą przejrzystością.
Jak ktokolwiek mógłby wymyślić życie po śmierci, gdyby nie naturalny szok wywołany odejściem naszych bliskich – nawet słowo 'odejście' okazuje się eufemizmem przez te uczucie zrodzonym, które domyślnie miałoby oznaczać możliwość 'przejścia' bliskiej nam osoby 'gdzieś' – byle tylko nie dopuścić do świadomości oczywistego..