Często używamy innych słów w celu zdefiniowania jakiegoś słowa np. słowo "krzesło" próbujemy zdefiniować jako "przedmiot, na którym można siedzieć". Jednak ktoś może powiedzieć, że np. nie rozumie słowa "przedmiot" albo "siedzieć". Wtedy również używamy innych słów, aby wyjaśnić znaczenie słowa, którego ktoś nie rozumie. Co w sytuacji, gdy ktoś zawsze będzie twierdził, że jakiegoś słowa nie rozumie obojętnie jak mu to wyjaśnimy? Czy można tak w nieskończoność: definiować słowo "krzesło", potem definiować słowa definiujące słowo "krzesło", potem jeszcze definiować słowa definiujące słowa definiujące słowo "krzesło" i tak dalej? Jeżeli nie można, to co powiedzieć komuś, kto powie, że nie rozumie jakiegoś słowa, którego znaczenia nie da się wyjaśnić za pomocą innych słów? Że jest to słowo niedefiniowalne? W takim razie równie dobrze mogę powiedzieć "blablabla jest czerwone", a gdy ktoś zapyta co to jest "blablabla" powiedzieć, że jest to słowo niedefiniowalne. Czy ten ktoś zrozumie to zdanie? Skoro ktoś rozumie jakieś słowo, to oznacza to, że w jakiś sposób zdobył wiedzę o jego znaczeniu. Coś musi odróżniać zrozumiałe słowo takie jak "krzesło" od niezrozumiałego słowa takiego jak "blablabla".

Zanim przejdę do próby rozwiązania tego problemu, postaram się wyjaśnić znaczenia pojęć, których będę używał, aby uniknąć nieporozumień. Można zadać sobie pytania "Jak to jest być mną?", "Jak to jest być psem?", "Jak to jest być nietoperzem?" itp. Gdy stawiamy takie pytania to chodzi nam o..

W chrześcijaństwie kategoria winy jest kluczowa, jak ją rozumiecie? Jaką pełni rolę w kulturze, a jak wpływa na jednostkę?

Jesteście zapoznani z myślą Johana Huizingi o Homo ludens? Co sądzicie o tej koncepcji? Na ile ta kategoria pojęciowa ma według Was sens? Czy nie jest aby przesadzona? Czy można utożsamiać grę z zabawą? I czy mówienie o homo ludens nie jest uproszczeniem Homo creator? Gdzie jest granica między grą a życiem codziennym? Huizinga nie rozróżnia jasno gdzie ta granica przebiega..ostateczni chyba można pod zabawę podpiąć wszsytko, bo skoro w zabawie rodzi się kultura to w którym momencie działanie w kulturze przestaje przejawiać te wszystkie cechy zabawy? Innymi słowy moje pytanie brzmi: kiedy się bawimy a kiedy prowadzimy działania dnia codziennego? Jestem bardzo ciekawa Waszych refleksji. I wybaczcie za nadmiar pytań

Czy istnieje dobro i zło? Co sądzicie o tych pojęciach?

LICZNE organizacje religijne twierdzą, iż posiadły prawdę, i gorliwie ją polecają drugim. Proponują jednak oszałamiające mnóstwo różnych „prawd”.
Czyżby stanowiło to kolejny dowód, że prawda zawsze jest względna i nie istnieją żadne pewniki?
Bynajmniej.
W książce The Art of Thinking (Sztuka myślenia) profesor V. R. Ruggiero wyraża zdziwienie, iż nawet niektórzy inteligentni ludzie uznają relatywność prawdy. Oto jego argumentacja:
„Jeżeli każdy ustala własną prawdę, to nie ma przekonań lepszych i gorszych. Wszystkie muszą być równorzędne.
A jeśli wszystkie poglądy są jednakowo dobre, to w jakim celu podejmować badania w jakiejkolwiek dziedzinie?
Po co prowadzić wykopaliska i rozwiązywać zagadki archeologiczne?
Dlaczego analizować przyczyny napięć na Bliskim Wschodzie?
W jakim celu szukać lekarstwa na raka?
I po co badać Galaktykę? Wysiłki te mają sens tylko wtedy, gdy jedne odpowiedzi są lepsze niż drugie, gdy prawda jest czymś niezależnym, wolnym od wpływu osobistych upodobań”.
W zasadzie nie ma człowieka, który by rzeczywiście uważał, iż prawda nie istnieje. Jeśli chodzi o świat materialny, na przykład o medycynę, matematykę bądź prawa fizyki, nawet najbardziej zagorzały relatywista przyzna, iż niektóre rzeczy są prawdziwe.
Któż by się odważył polecieć samolotem, gdyby nie wierzył, że prawa aerodynamiki są absolutnymi prawdami? Sprawdzalne prawdy faktycznie istnieją, są wokół nas, a my powierzamy im swe życie.
Dlaczego należy poszukiwać prawdy?

31III/ 1 IV 09
Kiedy jestem, a kiedy mnie już nie ma? Czy istnieje jakiś stan przejściowy jak połowa mnie, który znajduje się tu i teraz. Co byłoby gdyby ktoś początkowo pozbawił mnie wszystkich włosów- to w sumie nic ważnego. Następnie odciął nos i uszy, zerwał ze mnie skórę i wyjął oczy, żeby dostać się do mięśni, narządów wewnętrznych i mózgu. Po ich usunięciu, ów ktoś zobaczyłby szkielet podobny do innych ludzkich szkieletów. Straciłbym pojedyncze kości , aż zostałaby tylko jedna, ostatnia, która mogłaby być moją kością jak i każdego innego człowieka, bez różnicy czyją; Murzyna, Żyda, Azjaty czy innego Iwana. W którym momencie nie ma już mnie? Kiedy ktoś usunie mi mózg, wypatroszy, przetnie w połowie czy rozbierze szkielet ? Czy kolejność wykonywania działań nie traci tu swojego znaczenia ?

Kiedy nadchodzi noc astralna, znikam, łącząc się z niewiedzą, a może z wiedzą, lecz jeszcze o tym nie wiem; w każdym razie, personalnie nie istniejąc czuję, że coś zasnuwa świadomość przytłaczając mnie, nie pozwala odkryć sedna, albo je paradoksalnie przede mną odkrywa. Istnieje coś poza tym, co mnie otacza, czego mogę dotknąć i poczuć, albo tego nie ma. Jest coś ponad, jest jakiś ukryty cel i niepoznawalna Istota Życia, albo najprościej zamieniamy się w szczątki organiczne bez samoświadomości, a następnie stanowimy mineralną pożywkę dla przyszłych pokoleń wszystkich gatunków. Strach przed tym co nieuniknione jest nienaturalny, więc się nie boję. Pozostaje tak wiele pytań. Co się dzieje..

Czy ma ktos smialosc probowac dac odpowiedz na pytanie, ktore jest podstawa wszystkiego... a raczej odpowiedz na nie: DLACZEGO JEST RACZEJ COS NIZ NIC? Mam takie nieodparte wrazenie, ze ta kwestia jest najwazniejsza. Kazde inne pytanie jest cieniem tegoz.

Emil Cioran ,znazny filozof ma ciekawe poglądy na temat śmieci:

"Ci, co utrzymują, że strach przed śmiercią nie ma głębszego uzasadnienia, bo póki ja jestem, śmierć nie istnieje, gdy zaś już nie żyję, JA nie ma - zapominają o tym dziwnym zjawisku, jakim jest stopniowa agonia. Jakiejż pociechy może dostarczyć sztuczne rozdzielenie ja i śmierci człowiekowi, który ma potężne jej odczucie? Jakiż mogą mieć sens subtelności i logiczne argumentacje dla kogoś, kto do głębi jest przeniknięty poczuciem nieodwracalności?"

no i może jeszcze:
"Filozofowie są zbyt dumni, aby przyznać się do strachu przed śmiercią, i zbyt wymagający, by potwierdzić duchową płodność choroby. W ich rozważaniach o śmierci jest udawany spokój; w rzeczywistości trzęsą się bardziej niż wszyscy inni. Nie trzeba wszakże zapominać, że filozofia to sztuka maskowania uczuć i duchowych udręk po to, by oszukać świat co do prawdziwych korzeni filozofowania."

Co ciekawe sam autor jest filozofem

Ja zgadzam się z pierwszym cytatem w 100% z drugim,dla mnie sprawa jest bardziej dyskusyjna a w WY co sądzicie ?

Witam. Wczoraj wieczorem razem z przyjacielem dyskutowaliśmy po raz niezliczony na temat kary śmierci (ja jestem skrajnie za, on skrajnie przeciw). Tym razem, doszliśmy do pewnego porozumienia: Kara śmierci jako alternatywa dla odsiadki. Skazany decyduje, czy chce odsiedzieć wyrok, czy poddać się karze śmierci. na początku miało to obejmować tylko wyroki dożywotniego pozbawienia wolności, lecz biorąc pod uwagę fakt, że wystarczą 2 lata w więzieniu, by psychika człowieka uległa nieodwracalnym zmianom (niestety na gorsze) wyroki od 25 lat wzwyż również mogłyby posiadać taką opcję. Jest to według mnie ciekawy kompromis między dwoma frontami w temacie KŚ.

Jak zwykle pozdrawiam i czekam na wasze opinie względem tego tematu.

Skąd się bierze świadomość (wierzący nazywają ją duszą) człowieka? Na czym polega jej istota?
Ja mam taką oto teorię: w skrócie, świadomość jest jak prąd indukcyjny. Dopóki żyje ciało i pracuje mózg, ich działanie indukuje świadomość. Kiedy przestają działać - świadomość gaśnie. Ciekawi mnie jakie są Wasze przemyślenia na ten temat.