Kartezjusz sie mylił. Jak to odbierasz?

Zgadzacie się z poglądem solipsyzmu? Jak udowodnicie mi, że nie jesteście wytworem mojej wyobraźni, jak ja sam mogę sobie to udowodnić?

Kiedyś w pismach A. de Mello znalazłem taką przypowiastkę o mistrzu, którą tak jak ją zapamiętałem zamieszczam:

Pewnego razu rzekł mistrz: spotkałem kiedyś matematyka, był niesamowicie zdolny, lecz do niczego nie doszedł, bo zamiast rozwiązywać zadania uczył się odpowiedzi na nie z końca książki. Najsmutniejsze było to, że wszystkie odpowiedzi były prawidłowe.

Czy nie jest tak samo z racjonalistami i klerykami?
Jedni ufają swej zdolności do rozwiązywania zadań i pilnie je rozwiązują, a drudzy wykładają, że po co rozwiązywać skoro już zna się odpowiedź?

Czy tak jest w istocie?

* To oczywiste, że kara śmierci zmniejsza liczbę zabójców.
* Być może kara śmierci, przy wszystkich błędach, ratuje życie.
* Tylko młot nie wie, że zakaz zabijania rodzi podziemie.
* Żądania płacowe powinny być procentowe. Kwotowe dołują walutę.
* Z prywatnym kijem nie wolno robić, co się chce. Własność prywatna nie jest święta.
* Firmy - spółki to przecież wspólne posiadanie.
* Matematyczny ogół ogólniejszy, niż właściwość, a zbiór.
* Sprzeczność jedyną szansą niesprzeczności nauk.
* Chrześcijanie zjednoczą się, gdy zgodzą się na podziały.
* Usługuję rozwojowi wszechstronnie. I ateizmu, i religii.
* Prawda jest taka, że weredyk to zboczeniec.
* Zmienne trwalsze.
* Konkurencja konkurencji.
* Szczęście zbędne.
* Masochisto, ciesz się cierpieniem braku cierpień.
* Dla zasad lepiej, by było gorzej.
* Religia jest nudna.
* Trudniej się odkrywa po wszechodkryciu.

Kilka dni temu moja polonistka jako zadanie kazała napisac przemówienie, a później wygłosić je na forum klasy. Jego temat brzmi: "Są w życiu rzeczy ważne, ale są też najważniejsze". Chcę żeby moje przemówienie było wyjątkowe i ciekawe, bo na pewno wszyscy będą pisać o miłości, przyjaźni, zdrowiu itp. Oczywiście to jest ważne, ale co jeszcze Waszym zdaniem można zaliczyć do rzeczy najważniejszych? Prosze o pomoc, bo to przemówienie muszę wygłosić już w poniedziałek.

witam, Panie Tomaszu, mam jeszcze kawałek do dodania do naszej rozmowy pod moim ostatnim tekstem, oto ten kawałek:

...lecz w kosmogonii, etyce, moich własnych wyborach wolę być na bieżąco, wolę się orientować na dzień dzisiejszy, może i Singer w skali wszystkich czasów się i w jakimś punkcie myli, ale na maj 2007 mam więcej zaufania do słów:

"Być może pewnego dnia będzie możliwe leczenie wszystkich terminalnie i nieuleczalnie chorych pacjentów w taki sposób, że nikt nie będzie prosił o eutanazję, i temat zniknie; ale teraz jest to utopia i w ogóle żaden powód, by odmówić eutanazji tym, którzy muszą żyć i umierać w dużo mniej komfortowych warunkach. W każdym razie jest wysoce paternalistyczne powiedzieć umierającym pacjentom, że opiekujemy się teraz nimi tak dobrze, iż nie ma potrzeby oferować im eutanazji. Zalegalizowanie eutanazji i pozwolenie pacjentom na ocenę, czy ich sytuacja jest znośna, byłoby okazaniem większego respektu dla indywidualnej wolności i autonomii." (Singer, "Etyka praktyczna")

niż do słów:

"Być posłusznym (ob-audire) w wierze oznacza poddać się w sposób wolny usłyszanemu słowu, ponieważ jego prawda została zagwarantowana przez Boga, który jest samą Prawdą. Wzorem tego posłuszeństwa, proponowanym nam przez Pismo Święte, jest Abraham. Dziewica Maryja jest jego najdoskonalszym urzeczywistnieniem" (KKK, pkt 144)

> Nie kto inny, jak właśnie Pani autorka szanowna poleca studiowanie "dokonań naukowych" pewnego..

   Czy nie sądzicie, że ostatni (oby!) zjazd Niemców sudeckich po raz któryś z rzędu potwierdza ową słynną kierunkową dekretację?

   Już przecież byli w tych Sudetach, siedzieli jak na swoim, już był tam ichni Heimat - i nie zapomnieli, chociaż tak mało z nich to pamięta.

   Bo wciąż chodzi o to samo: jeszcze kroczek na wschód, jeszcze odrobina, jak się tylko da, jak tylko to możliwe. Kroczek do kroczka i powstanie cały szlak.

   A rząd niemiecki oczywiście nie, daleki jest od tego, nie identyfikuje się, nie firmuje, nie wspomaga, broń Boże. Wcale tego nie chce, nie, nie. Przypomina mi to starą kokotę, zaczepianą na ulicy przez adoratora: ach nie, co pan sobie myśli, jestem porządna kobieta. Nie, nie.

   A rząd czeski po prostu imponuje, wzruszając ramionami.

>Ofiary na Kościół najbardziej przeszkadzają tym, którzy ich nie dają.
>(Paradoks Ocykana)
Nie wiem o kim mowa.
Kto nie daje ofiar na kościół, i jednocześnie narzeka na nie?
Ktoś może mi pomóc?

>W Polsce jedynym przejawem dyskryminacji homoseksualistów są próby zakazywania demonstracji przeciwko dyskryminacji homoseksualistów.
>(II Paradoks Ocykana)
   "Paradoks sformułowanie zawierające efektowną, zaskakującą myśl, skłóconą z powszechnie uznawanymi przekonaniami, sprzeczną wewnętrznie, powstałą przez zestawienie całości znaczeniowo maksymalnie kontrastowych (opartych często na antytezie). Zaskakując nieoczekiwanymi zestawieniami, paradoks ujawnia zwykle jakąś oryginalną prawdę filozoficzną, moralną, poetyczną... np. Pierwszym warunkiem nieśmiertelności jest śmierć (Stanisław Jerzy Lec)"[Wiki].
No niby część sie zgadza. Ale mała. właściwie, tylko to: "skłóconą z powszechnie uznawanymi przekonaniami" pasuje do Ocykanowego paradoksu.
   Pomijając fakt, że na żadną dyskryminację pedałów zgody dać nie mogę, i jakakolwiek jej forma jest nie do przyjęcia w cywilizowanym społeczeństwie.
Czy zakaz demonstracji to jedyna forma dyskryminacji homoseksualistów w Polsce?
Czy może znacie jakieś inne?
Zetknęliście się z takimi zjawiskami, czy może Ocykan ma rację?

W gruncie rzeczy to ja się zgadzam z tymi, którzy krytykują racjonalistów. Nie tylko dlatego, że krytyka to podstawowa racja ich bytu. Każda krytyka i pod każdym adresem, także pod ich własnym. Także wtedy, gdy się z nią zgadzają. Także wtedy, gdy się na nią obrażają. To bez różnicy.

Różnica jest wtedy, gdy brakuje umiaru. Sprawa jest nieprosta.

Dla jednych racjonalistów każda krytyka wydaje się bez umiaru. Nie tylko pod ich własnym adresem, chociaż przede wszystkim. Oni wtedy walczą o ten umiar, walczą bez umiaru. To duża przyjemność, obserwować tę walkę.

Innym racjonalistom każda krytyka wydaje się zbyt skromna. Oni też walczą, i też bez umiaru. Ich nie krępuje umiar i są z tego dumni.

Kiedy tak sobie walczą, pierwsi o umiar, drudzy przeciw umiarowi - są jeszcze trzeci, nieco przestraszeni, którzy milczą i obserwują. Co sobie myślą, nie wiadomo. Podejrzewam, że mają spory kłopot, by odróżnić pierwszych od drugich. Ci trzeci tylko czasami się wtrącą, ale wtedy bardzo obrywają.

Weźmy byle jaki problem, podrzucony na forum.

Zawsze są trzy grupy dyskutantów i to jest naturalne. Najpierw są tacy, którzy są przeciw. Rzec można, zawodowo. Albo odruchowo. Oni są zawsze przeciw. Nawet wtedy, kiedy mogą być za. Bo w całkiem innym wątku, kiedy to jest ich wątek, często bywają za. To bardzo liczna grupa. Taka, która najlepiej rozumie, że racją bytu racjonalisty jest krytyka.

Potem są tacy, którzy od razu są za. Są niesłychanie ostrożni, jakby przewidywali,..