Myśle ,że temat ciekawy oi godny uwagi.
tu można znaleźć materiał o tym,że teoria ewolucji nie ma żadnych podstaw naukowych ; wręcz popada w konflikt z takimi teoriami i odkryciami harunyahya(*)ji/falszerstwa_ewolucji_16.php

Na czym polega zasadnicza różnica pomiędzy tymi dwoma kierunkami filozoficznymi? Proszę o szczegółowe odpowiedzi.
Czy można stwierdzić iż różnica polega na stosunku do Innego?
Personalizm kladzie nacisk na to, ze czlowiek poznac siebie moze tylko w kontakcie z drugim czlowiekiem, egzystencjalizm zaś (Sartre i jego "Zło to inni") odwrotnie?

Piszę na forum z powodu ograniczeń dotyczących ilości znaków w komentarzach (taka chyba jest idea forum).

Tu już nie chodzi o spór idealistów z realistami, czy rozważania o zasadność tez stawianych przez filozofów XVIII w., ale o jakość uprawiania filozofii.
Z filozofią jest już taki problem, że mówić o niej może każdy. Nie trzeba tu znać zaawansowanych teorii fizycznych, czy chemicznych; o życiu może dyskutować każdy.
Oczywiście, to wielka zaleta filozofii. Ale zarazem jej przekleństwo. Mawia się, że każdy ma "swoją własną filozofię". I słusznie, bo jako rozumne istoty zadajemy sobie "te trudne" pytania i, chcąc - nie chcąc, jakoś na nie odpowiadamy. Ale to tylko jedna strona medalu.
Bo filozofia funkcjonuje również jako dyscyplina naukowa. Wielu mądrych ludzi pisze niezliczone prace (o różnej wartości naukowej), czyta dzieła najwybitniejszych filozofów, jakich zna historia, poznaje różne spojrzenia na poszczególne tematy. Od tego momentu analiza treści filozoficznych wchodzi na zupełnie inny poziom: zaawansowanej terminologii, skrajnej dokładności języka, doskonałej znajomości historii i umiejętności osadzenia danych poglądów w konkretnej rzeczywistości społecznej. Krótko mówiąc: tu dopiero zaczyna się prawdziwa zabawa, gdzie odkrywamy przydatność wiedzy zdobytej na zajęciach z logiki, czy metodologii (nie mówiąc już o klasycznych gałęziach filozofii, jak ontologia, epistemologia, etc.).
Czy twierdzę, że filozofia jest dziedziną elitarną? Tak - jak każda nauka od pewnego poziomu...

Stwierdzono, że jest to materiał na nowy wątek:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,226498#w227449

A tu się zaczęło:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,226498#w226890

>>>>Proszę też wziąć pod uwagę, że interesy społeczeństwa, narodu, wreszcie gatunku, są istotniejsze, niż interesy homoseksualistów. Nie możemy doprowadzić do sytuacji, w której - jako, że nikt nie podał ostatecznie żadnych dowodów, ani nawet rozsądnych argumentów na to, czy homoseksualizm jest wrodzony (byłby zatem mutacją, i z punktu widzenia ewolucji - co pokazano wyżej - zespołem genetycznego obciążenia, być może dziedzicznym), czy też jest nabyty - homoseksualni rodzice, wychowujący homoseksualne dzieci, doprowadzą do zapaści demograficznej, a co za tym idzie gospodarczej, oraz - co nie jest bez znaczenia - zaburzą w ten sposób równowagę sił witalnych na linii Zachód - Bliski Wschód. Proszę się ogarnąć i spojrzeć na sprawę sponad własnego nosa, na miły Bóg.
>>>Dla mnie interesy maja czujące istoty. Nie społeczeństwa, narody, gatunki, biosfera. Wdawałbym się w dalszą dyskusję, ale w tym celu musielibyśmy założyc osobny wątek o etyce i podstawach etyki czy moralności. Jeśli pan chce brać udział w takiej dyskusji to proszę bardzo, z chęcią sobie podyskutuję ale w innym wątku właśnie.
>>To nie są podstawy etyki - nie skądinąd na tym się znam - tylko romantycznej wizji witalizmu. Interesy mają wyłącznie istoty ludzkie - inne istoty tylko analogicznie - oraz ich konglomeraty, takie..

Jak mniemam, większość, a przynajmniej znaczna część, użytkowników tego portalu nie zakłada, iż wszechświat i życie ludzkie mają jakiś z góry określony sens, właściwy dla wierzeń religijnych. W racjonalnym podejściu do rzeczywistości poszukiwania generalnego sensu, czy też celu, są nieuzasadnione. "Sens" jest pojęciem wygenerowanym przez umysł, a skoro żaden umysł nie kieruje rozwojem wszechświata i życia, pytanie o jego sens nie ma racji bytu. Zatem rozważania takie mogą osiągnąć jedynie pułap subiektywnej jednostki ludzkiej.
Gdy zaś jakaś jednostka postawi przed sobą cel, dostrzegając w nim sens, to po poddaniu tego zjawiska krytycznej analizie musi stwierdzić, iż owo odszukiwanie sensu w stricte materialnej rzeczywistości jest powodowane pewnymi procesami biologiczno-chemicznymi w jej mózgu. W tym ujęciu pytanie o jakikolwiek sens i wartość działań ludzkich jest nie do przyjęcia. Racjonalizm może prowadzić jedynie do pesymizmu.

Zastanawiam się nad tym, dlaczego świat wygląda jak wygląda oraz dlaczego mamy takie zasady a nie inne. Nie widzę problemu, aby istnienia świadome mogły funkcjonować w przyjemniejszych rzeczywistościach, ale problemem jest dla mnie, to czy jeśli możesz wszystko, to czy chce ci się cokolwiek. Przypuszczam, że dla własnej zabawy, możliwe i dla poruszenia czegokolwiek, ograniczyliśmy swoją Moc [moc - jako, po prostu, władzę nad materią i czasem] i się bawimy w Ziemskie życie. Oczywiście ograniczywszy swoją świadomość całego zjawiska. Co myślicie?

Czytając wiele wypowiedzi na tym forum wiem że dyskutują tu ludzie bardzo świadomi siebie, swojego istnienia i swoich poglądów. Od jakiegoś czasu nurtuje mnie jednak pytanie:
"Jak bardzo świadomi jesteśmy swojego zachowania w stosunku do innych ludzi??"

Chciałabym dowiedzieć się od każdego kogo to zagadnienie zainteresuje ile w codziennym życiu jest zachowań wpojonych, odruchowych i niekontrolowanych umysłem w odniesieniu do osób bliskich, przyjaciół i znajomych, współpracowników, obcych ludzi spotkanych na ulicy czy w sklepie, i tych których tylko mijamy. Kiedy nasze zachowanie do w/w osób zaczyna być zachowaniem świadomym, gdy np. prośba, skłania nas do przemyślenia swojej wypowiedzi i zachowania oraz roztrząsania możliwych zachowań drugiej osoby?? I Jeszcze jedno może dziwne pytanie... Jak często zdajemy sobie sprawę z naszych zachowań i relacji z innymi osobami, czy zauważamy granice gdy nieświadome (odruchowe) zachowanie przechodzi w świadome?????

Zacytowany przez Yamile fragment jest CYTATEM, czyli zaprezentowaniem czyjejs opinii, a to zupelnie zmienia znaczenie tekstu:
"Dziś te teorie wydają nam się już nieaktualne. Znajdują jednak swoich wyznawców: "Gdy chodzi o względy polityczne, to walka z kobietą i kobiecością jest elementem gry politycznej tych partii, które dążą do osiągnięcia pełni władzy nad wszystkimi dziedzinami ludzkiego życia. Kobieta - jako wychowawczyni i postawa silnej, niezależnej rodziny - jest przeszkodą dla tego typu partii politycznych. Dlatego partie te robią wszystko, aby kobiety szukały swoich aspiracji i satysfakcji życiowych poza małżeństwem i rodziną. ................."

www.racjon(*).spoleczna.refleksja.nad.plcia

Na którym z poniższych obrazów gatunek z rodzaju człowiek (Homo) ma większy wybór?


Albrecht Dürer - Adam i Ewa, 1504.


Richard Hamilton- Co właściwie sprawia, że dzisiejsze mieszkania są tak odmienne, tak pociągające?, 1956.

Link do cytatu: www.racjon(*)orum.php/s,219839/i,91#w221090

Cytat:

Zachęcam jak najbardziej. Co do "nas wszystkich"... tym zawsze można się pocieszyć.

Najpierw tekst, na który była ona odpowiedzią: www.racjonalista.pl/forum.php/s,184434#w185254

Teraz dopiero www.racjonalista.pl/forum.php/s,184434#w185406 ...za co pokornie mu dziękuję... Za pozostałe linki w jego wypowiedziach odsyłające do innych moich wątków również z całego serca mu dziękuję. Dlaczego?

...Wszystkie moje wątki stanowią pewną całość począwszy od wątku pt. "Czy racjonalizm naprawdę daje nam przesłanki do bycia ateistą?", którego tytuł w świetle każdego następnego z moich wątków, objawia się wręcz już nie jako pytanie, ale odpowiedź. Proszę teraz przeczytać tytuł ostatniego mojego wątku. Jak on brzmi? "Pytanie o ateizm." ...Tak więc koło się zamknęło. Na koniec pavvel podaje link do mojej dawnej, sprzed paru miesięcy, wypowiedzi odnośnie praktyk samego portalu racjonalista.pl, jego redaktorów, jego ślepej i głuchej na herezje tu uprawiane tzw. kadry naukowej itd. Zadziwiające jest wręcz, że akurat teraz pan pavvel do niej nas odesłał. Tak więc wszystko się ze sobą zazębia i zaczyna stanowić jedną całość. Do pana pavvel'a bynajmniej coś dotarło, tylko że pominął w moich wypowiedziach... krótko mówiąc to, czego tam nie szukał. Jego celem było w końcu odnalezien..