Było już zapewne wiele na tym forum pisane o wegetarianach i weganach. Jednak myślę, że warto założyć nowy wątek, ponieważ działania niektórych zwolenników tego sposobu odżywiania, podpadają pod nietolerancję. Temat nieco przebrzmiały, ale go wcześniej przeoczyłem.

Demokracja to w dużym uproszczeniu ,,władza większości, z poszanowaniem praw mniejszości'' niestety, według niektórych to mniejszość może sterować większością, także za pomocą propagandy w szkołach.

empatia.pl/str.php?dz=3&id=1100

Biedni weganie poczuli się dotknięci faktem, że większość ludzi je mięso (w tym ryby) i spowodowali w jakiś sposób, że MEN (które powinno szanować obyczaje większości) ugięło się przed ich propagandą i zmieniło treść podręcznika.

Stało się to niestety faktem, dowód jet poniżej.

naszelemen(*)dreczniki-dla-klasy-pierwszej/

Wystarczy ściągnąć na swój komputer, i widzimy co się stało.

Działania wegan są moim zdaniem wręcz faszyzujące. Można to udowodnić w prosty sposób na podstawie powyższych materiałów z książek. Gdyby wegetarianie byli tolerancyjni i szanowali ludzi mięsożernych, to propozycja zmian w podręczniku był by mniej więcej taka, że są ludzie co zjedzą karpia, ale są i tacy co tego nie zrobią, są tacy co łowią ryby, i je jedzą, i są tacy co tego nie czynią. Obie stronnictwa żywieniowe były by pokazane jako ,,równoprawne'', to nie miał bym nic przeciwko, ale tu widzimy, że wegetarianie, chcą manipulować dziećmi mięsożernych, aby ci przestali nimi być,..

Dość trudno było mi się zdecydować, w którym dziale uruchomić ten wątek - "Nauka" wydaje się równie dobrym miejscem, co "Kultura". Ale że sprawa dotyka wprawdzie spaczonego, ale jednak światopoglądu - jest tu.

Niemiecki Instytut Historii Współczesnej podjął decyzję o wznowieniu w Niemczech, po raz pierwszy od 75 lat, książki Adolfa Hitlera "Mein Kampf". Wydanie to będzie wzbogacone obszernym komentarzem, przypisami i licznymi odnośnikami, stanowiąc krytyczną redakcję tego tak ponuro wpisanego w historię europejskiej myśli "dzieła".

Nie wypowiadając się na temat tego konkretnego wydania, o którym brak bliższych informacji, uważam, że tego rodzaju potraktowanie tematu jest niezbędne i jeśli zostanie przepracowane przez fachowych historyków, socjologów, psychologów czy filozofów, może unieszkodliwić dużą część trującego potencjału tego tekstu, który, bez komentarzy, funkcjonując w sieciowym podziemiu trochę na zasadzie "dzieła kultowego" dużą część swojego powabu zawdzięcza syndromowi "owocu zakazanego", któremu dają się skusić umysły nie wyposażone w świadomość, czym w rzeczywistości był faszyzm.

Mam nadzieję, że ta krytyczna edycja stanie się ważnym i pozytywnym wkładem w edukację i pozbawienie apologetów nazizmu oręża w postaci sugerowanych przez nich spisków, które rzekomo fałszują obraz wodza III Rzeszy. Myślę też, że tego rodzaju ponurych świadectw chorób cywilizacji nie powinno się zamiatać pod dywan, gdyż teksty tego rodzaju, jeśli nie zostaną "ujarzmione",..

.
Slavoj Žižek jest normalnym myślącym człowiekiem i jako człowiek może się mylić, ale na tyle jest człowiekiem mądrym,
że jego przemyślenia warto znać:
[url=http://m.onet.pl/wiadomosci/prasa,l1ddxn?utm_source=fb&utm_medium=fb_appshare&utm_campaign=app_fb&fb_ref=Default] [color=blue]Specjaliści - idioci w pierwotnym znaczeniu tego słowa - troszczą się o znajdowanie rozwiązań specyficznych problemów. Intelektualista stawia na nowo pytania, zastanawia się nad realizacją osobistych praw do wolności.

Kant w swoim szkicu "Czym jest Oświecenie?" czyni rozróżnienie między prywatnym a publicznym używaniem rozumu.
Dziś jest to bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Dla Kanta publiczne posługiwanie się rozumem oznacza wolne myślenie,
z dala od politycznych i religijnych przymusów. Na tym polega dziś nasza walka, włączając w to WikiLeaks, by utrzymać
tę publiczną przestrzeń przy życiu.

Jak w takim razie mamy wykształcić solidarność pomiędzy różnymi grupami kulturowymi?

Moja odpowiedź brzmi: przez walkę. Zderzenie kultur nie powinno być przezwyciężane przez odczuwany globalny humanizm, lecz przez szeroką solidarność z walczącymi w obrębie każdej kultury. Nasza walka o emancypację musi być połączona z walką przeciwko systemowi kastowemu w Indiach, z oporem robotników w Chinach. Wszystko zależy tu od siebie nawzajem: walka o prawa Palestyńczyków i przeciwko antysemityzmowi, działania WikiLeaks i Pussy Riot - wszystko to są części tej samej walki. Jeśli nie, możemy się wszyscy..

Kim według Was jest człowiek sentymentalny? Mnie się wydaje, że ogólna definicja sentymentalizmu jest znacznie obszerniejsza niż jako nurtu literackiego.

Sentymentalizm postuluje powrót do natury, jednak z udziałem czynnika ludzkiego - tutaj więc zainteresowanie będzie skupiać się na ogrodach, tajemniczych obiektach ukrytych w lasach lub parkach, rzeźbach z fontannami itp. Takim typowym przykładem literackim będzie więc Tajemniczy Ogród. I tu przechodzę do drugiego elementu sentymentalizmu mianowicie - nieustannego poszukiwania. Sentymentalista poszukuje miejsca, w którym doznaje pewnych nieokreślonych przeżyć emocjonalnych. Ciągłe poszukiwanie czyni z niego łowcę przygód. Tutaj z kolei najczęstsze odniesienia do okresu międzywojennego. Klasyczny przykład takiego utworu - piosenka Somewhere my love, najlepiej w wykonaniu Connie Francis.

Wreszcie dochodzi do tęsknoty za czymś co przeminęło - nawet na długo przed urodzeniem osoby (powiedzmy "presentymentalizm"). Tutaj najczęściej jest zachwyt nad przedwojennym pięknem, kojarzeniem go nawet z idealnym, a wręcz bajkowym światem. Ogólnie dążenie do czegoś, co nigdy nie może się spełnić.

Co sądzicie o tym rozumowaniu sentymentalizmu?

Wiem, że temat reinkarnacji przewijał się tu niejednokrotnie. Religijnie tłumaczy się ją jako wędrówkę dusz, ma ona jednak - w przeciwieństwie do nieba i piekła - naukowe odpowiedniki.

Moje więc pytanie jest takie: Czy odrzucenie wiary w istnienie duszy oznacza automatycznie odrzucenie wiary w reinkarnację? Wiele osób tak uważa, ale mnie się wydaje to błędem myślowym. Dlaczego? Odpowiedzi udziela częściowo odkrycie neutrin - najmniejszych cząstek materii, które przemieszczają się powyżej prędkości światła. Tak więc jeśli przyjmiemy, że świadomość konkretnej osoby (ja) jest wynikiem procesów zachodzących w mózgu stworzonym z konkretnych neutrin - które po śmierci się rozpadną, ale kiedyś znowu się połączą, odtwarzając tą samą jednostkę świadomości. Bowiem pojęcie duszy jest niczym innym jak religijnym odpowiednikiem świadomości.

Witam.
Jest to mój pierwszy post, więc jeśli znalazł się w nieodpowiednim miejscu, prosiłbym o przeniesienie go.

Chciałbym poznać opinie, co bardziej pasuje pod pojęcie braku wiary - ateizm czy agnostycyzm. Bo o ile ateista jest przekonany o nieistnieniu boga wydaje się to jednak formą wiary w przeciwieństwie do agnostyka, który twierdząc, że człowiek nie jest w stanie ani dowieść, ani zaprzeczyć istnieniu boga zasadniczo się tą kwestią nie interesuje.

Temat ten mnie interesuje, moja rodzina od strony matki to głęboko wierzący (choć niepraktykujący) katolicy, podczas gdy od ojca raczej niewierzący. Ja sam jestem właśnie agnostykiem (z odchyłami zależnymi od tego co mnie spotyka w życiu), chociaż kieruje się w życiu zasadami raczej chrześcijańskimi, zwłaszcza jeśli chodzi o te moralne.

Zastanawia mnie skąd się bierze przekonanie, że chrześcijaństwo stoi w opozycji do teorii ewolucji. Źródłem nauki chrześcijańskiej jest Nowy Testament, który raczej nie rozpatruje tych zagadnień, podczas gdy treści mogące kwestionować ewolucję (księga rodzaju) występują w Starym Testamencie, który jest pozycją judaistyczną. O ile dobrze pamiętam, jak kiedyś chodziłem do kościoła, słowo pańskie to raczej treści z Nowego Testamentu.

Czy myśli o danej osobie czy o sobie wpływają na nasze zachowanie, postępowanie w stosunku do siebie i innych?
Czy istnieje możliwość zmiany nastawienia do przykrych doświadczeń w przyszłości tak aby nas to nie zabolało i nie zmieniło zachowania i postępowania w przyszłości ?
Czy nasze zachowanie pod wpływem zmiany myślenia jest trwałe (czy robi się to na siłę, a po latach powróci się do stanu sprzed zmianami) ? Czy zależy ono od genów ?
Dowody na istnienie wolnej woli zamieściłem niżej - czy każdy punkt da się obalić ?



1. Z refleksji nad naturą woli:
Adekwatnym (czyli współmiernym, w pełni jej odpowiadającym) przedmiotem dążenia woli jest dobro absolutne jako takie, a kresem, ku któremu zmierza to dążenie, jest szczęście doskonałe.
Dobra jakie spotykamy i realizujemy na co dzień, są ograniczone ,tj. cząstkowe, niepełne, jakby z domieszką zła; nie są więc absolutne, czyli nie mogą w pełni zaspokoić dążenia woli.
Zatem woli ludzkiej nie zniewalają, nie przymuszają do końca - i wobec nich wola jest wolna: może je wybrac, ale nie musi.
2. Psychologiczny - z doświadczenia wewnętrznego, czyli z oczywistości introspektywnej:
Świadomość wolności poprzedza wybór, towarzyszy mu i trwa po dokonaniu wyboru. Przed dokonaniem racjonalnego wyboru - podczas namysłu - człowiek jest świadom stojących przed nim możliwości wyboru (rozmaite alternatywy) i zauważa, że nie musi wybrać tego czy tamtego.
W trakcie wybierania ma on świadomość, że faktycznie sam wpływa na bieg czynności, że rzeczywiście..

Witam ponownie, po dłuugiej przerwie...

Wydaje mi się, że udało mi się wymyślić coś istotnie nowego, poproszę Was o ocenę i o ewentualne wyprowadzenie z błędu.

Za Comte-Sponville'm (Andre Comte-Sponville, "Duchowość ateistyczna" ), na zasadzie swobodnego cytatu, oznaczmy przez Wszystko (wielka litera jest kwestią konwencji) całość wszystkiego co istnieje lub co się wydarza: będzie to to pan Epikura, summa summarum Lukrecjusza, Natura Spinozy. Z definicji jest ono jedyne (gdyby Wszystkiego było wiele, Wszystko byłoby ich sumą). Nie ma stwórcy (wszelkie stworzenie stanowi część Wszystkiego, więc samo nie mogłoby stworzyć Wszystkiego), nie ma zewnętrza, nie ma wyjątku. Wszystko jest równocześnie niestworzone i twórcze, przygodne w tym samym stopniu, co konieczne. Każdy porządek je zakłada; żaden go nie zawiera ani nie wyjaśnia.

Dodatkowe uwagi:
- Przez prosty zabieg techniczny[*] możemy dodatkowo, dla wspomożenia intuicji, wykluczyć ze Wszystkiego aspekt temporalny, nie rezygnując z przyczynowości. Ta konstrukcja nie jest konieczna, ale pomaga w kwestiach dotyczących początku, konieczności i przygodności bytu. Może być trudna lub niemożliwa do przeprowadzenia przy niektórych interpretacjach mechaniki kwantowej.
- Dla teistów: Wszystko zawiera również Boga, niezależnie od Jego definicji. Wystarczy Jego istnienie.

Przy tych oznaczeniach i konwencjach staje się jasne, że na pytanie Leibniza "Dlaczego istnieje raczej coś niż nic?" w sposób dowodliwy..

Jest takie zjawisko, które dawniej brałem za swoje zaburzenie psychiczne ale kiedy zacząłem rozmawiać o tym z ludźmi okazało się, że doświadczają tego samego. To czy człowiek to dostrzega zależy od koncentracji. Ponoć zjawisko zwiększa się kiedy pije się więcej kawy i pali więcej marihuany a zmniejsza się kiedy pije się alkohol (myślę, że ma to związek z koncentracją na danych rzeczach a nie samym wywoływaniem tego za pomocą używek).

Polega to na tym, że jakaś osoba mówi mi o czymś co słyszę w tym momencie pierwszy raz w życiu. Powiedzmy dowiaduję się o istnieniu rzeczy X i to zapamiętuję. W ciągu następnego dnia słyszę o rzeczy X z kompletnie innego źródła - np powiedział mi o tym kumpel a dzień później mówił o tym ojciec, który nawet nie zna tego kumpla. Zjawisko nie ma związku z bieżącymi zdarzeniami bo tego z oczywistych względów nie brałbym pod uwagę. Rzecz X to powiedzmy coś co istnieje już od dawna ale rzadko się o tym mówi. Czasami za przekaźnik synchroniczności służy telewizor i mówią tam o tym o czym akurat pomyślałem. Albo przypominam sobie o zdarzeniu sprzed 15 lat i nikomu o tym nie mówię a na drugi dzień spotykam się ze znajomym, który sam z siebie zaczyna temat tego zdarzenia sprzed 15 lat.

Wykluczam tutaj przypadek bo zjawisko zachodzi zbyt często. Myślę, że na podstawie tego zjawiska powstały teorie o "prawie przyciągania" czyli, że myśli materializują się.

A teraz moja hipoteza: skoro określona przyczyna powoduje określony skutek to na samym początku kiedy..