Serwus. Chciałem zbadać zazadność podziału rzeczywistości na 3 poziomy poznawcze. Troche jak u Platona, ale to reinterpretacja:
1. Prawda absolutna - poziom niemal nie osiagalny rozumem, to jaka rzeczywistość jest dokładnie, cały jej majestat i wszystkie zasady ją porządkujące, kwestie czasu, logiki, Matematyka, cały poziom meta.
2. Prawda konsensualna - to co człowiek może kolektywnie ustalić o rzeczywistości, słowa, język, wzory, znaki, symbole, spisane i wyrażone prawa, koncepcje intelektualne, ogólnie cała metoda naukowa.
3. Prawda indywidualna - to zależna od naszej percepcji interpretacja powyższych dwóch poziomów, czesto ich mix. Własne odczucia, zakrzywione emocjami wnioski, ogólnie to co uważamy o rzeczywistości i jak ją widzimy/odczuwamy.
Co myślicie?

„Wolnosc kocham i rozumiem – wolności oddac nie umiem”.

Często zadaje sobie pytania o granice wolności człowieka.

Uwazam, ze w pewnych istotnych aspektach granice te wyznaczone sa przez wpływ środowiska w którym człowiek zyje („byt ksztaltuje swiadomosc” oraz jak to się ladnie mowi, przez „garnitur genetyczny”.
Swiat w ktorym zyjemy jest tak zbudowany, ze nie ma w nim rozwiazan / sytuacji idealnych – nie ma tez wolności idealnej.
Z drugiej strony uwazam ze czlowiek moze byc wolny w tym zakresie ze:
- zyje w panstwie demokratycznym a nie autorytarnym
- nie przebywa w zakladzie karnym
- nie jest ubezwlasnowolniony
- cieszy sie w miare dobrym zdrowiem - rowniez psychicznym
- zyje we w miare szczesliwej rodzinie (szczególnie nie jest mocno manipulowany ani nie podlega sytuacjom przemocowym)
- ma prace ktora lubi, w której czuje się dobrze i w ktorej nie czuje sie mobingowany ani okradany.

Wypunktowane powyzej czynniki przekladaja się również na to, ze:
- człowiek nie czuje się zbyt zniewolony
- człowiek czuje się w miare lub w znacznie szerszym zakresie szczęśliwy.

Z drugiej strony, moim zdaniem bardzo istotnymi czynnikami wplywajacymi zarowno na poczucie wolności jak i poczucie szczęścia człowieka sa kwestie egzystencjalne:
- swiadomosc nieuchronności śmierci;
- mniej lub bardziej satysfakcjonująca dla danego człowieka jego „wlasna-prywatna” identyfikacja odpowiedzi na dreczace go pytania egzystencjalne..

Założenie ontologiczne:

Istnieje rzeczywistość niezależna od podmiotu poznającego. Ma ona absolutny, obiektywny wymiar (poziom 1), nie w pełni wyrażalny językiem, niezmienny i pierwotny (por. realizm klasyczny, Tomasz z Akwinu, Platon).

Warstwa konsensusu:

Poznanie rzeczywistości przez człowieka zachodzi poprzez łańcuch: percepcja (zmysły), przetwarzanie poznawcze (intelekt), komunikacja społeczna (język, logika, nauka).

Prawdy naukowe, językowe, logiczne, matematyczne są efektem historycznego i kulturowego konsensusu — oparte są na „metaumowie” (uzgodnionych regułach operowania pojęciami, symbolami, twierdzeniami).

Konsensus nie jest arbitralny: jest zawsze stopniowym przybliżaniem się do prawdy absolutnej, ale nigdy jej pełną realizacją (poznawczy asymptotyzm).

Warstwa indywidualnego poznania:

Każdy podmiot poznaje przez swój aparat zmysłowy, umysłowy, kulturowy (osobiste doświadczenie i interpretacja).

Wiedza jednostkowa jest fragmentaryczna, ograniczona, potencjalnie zniekształcona subiektywizmem – wymaga korekty przez interakcję z innymi podmiotami i strukturami społecznymi (konsensusem).

Negacja epistemologicznego solipsyzmu i skrajnego relatywizmu:

TKR uznaje, że indywidualna wiedza nie jest wystarczającą podstawą prawdy, a społeczny konsensus musi być zawsze konfrontowany z postulatem istnienia prawdy absolutnej i logicznie spójnej.

Odrzuca stanowisko, że „każdy ma swoją prawdę” w sensie dogmatycznym; uznaje założenie, że..

Konserwatyści donoszą Melowi Gibsonowi na Kasię Smutniak, która w jego filmie zagra Maryję, bo… wspierała Strajk Kobiet.

Ideologiczna cenzura przebiera się za castingową decyzję. Gdy aktywizm staje się przeszkodą w sztuce, mamy do czynienia nie z selekcją artystyczną, lecz z rytuałem wykluczenia — typowym dla ultrakonserwatywnej dramaturgii, która próbuje przepisać role według politycznej lojalności, a nie talentu czy przekazu.
Parodia? Tak, ale nie komiczna. To raczej tragifarsa, w której aktorka zostaje ukarana za to, że grała w życiu, zanim zagrała na ekranie.
Kolejny akt tej ideologicznej farsy? - Gdy piosenkarz lub piosenkarka zostaje wykluczona z festiwalu, radia czy kontraktu, bo kiedyś wsparła protest. Wypowiedziała się o prawach kobiet, albo założyła tęczową koszulkę. Mamy do czynienia z rytuałem „oczyszczenia sceny”. Nie z troską o sztukę, lecz tak naprawdę z próbą kontrolowania jej.

Nastały czasy gdy artysta nie pasuje do „narodowej narracji” — ze względu na pochodzenie, orientację, poglądy. Co będzie następne? Palenie książek? Unieważniania myśli, które nie pasują do dominującej narracji?

Zastanawiam się, czy obsesja na punkcie „celu” i „wpływu” to po prostu zmodernizowana wersja eskapizmu. Nie potrafimy pogodzić się z własną małością, więc gonimy za wielkimi misjami.

Czy uważasz, że wola tworzenia sensu to szlachetny impuls, czy tylko kolejny sposób na odwrócenie uwagi od bezsensu?

(Dodatkowo: czy są jacyś filozofowie lub szkoły myślenia, które zgłębiają to napięcie między działaniem a akceptacją?)

Zamieściłem coś podobnego w subreddicie dotyczącym konkretnej filozofii, więc chciałbym poznać opinie innych filozofów. Którzy filozofowie twierdzą, że namiętności są dobre i jak rozwijają tę ideę? 9apps.ooo/

Polska należy do krajów bardzo słabo związanych z naturą (rajem). Jestesmy na 45. z 61 badanych państw. Liderem Nepal, za nim Iran i Białoruś, wpływ na to ma duchowość.
Teraz wiem dlaczego bardzo lubie Iran i Białoruś (Nepalu nie znam), i dlaczego nie lubię usazyda, współczesnego hitlera niosącego śmierć
Osoby bardziej "połączone" z naturą mają lepsze samopoczucie i angażują się w życie wspólnoty.
W PRL-u byliśmy w pierwszej 10. A dzisiaj, wiadomo, rządzi nami usażyd i narzucony nam przez niego, jak kość psom, antyludzki LIBERALIZM (INDYWIDUALIZM, WŁASNOŚĆ)

Raj powstanie na Białorusi, w kraju gdzie nie ma INDYWIDUALIZMU, WŁASNOŚCI, czyli śmierci, dlatego taki zdradek sikorski (agent usazyda) naszych braci (Białorusinów) nienawidzi,

Z jakimi książkami powinienem się zapoznać, jeśli chcę pogłębić wiedzę o neoplatonizmie? W szczególności, jak rozwój myśli Plotyna i Jamblicha wpłynął na wczesny ruch chrześcijański, a co za tym idzie, na myślicieli takich jak Tomasz z Akwinu?

Prosta odpowiedź brzmi: „ich dzieła”, ale szukam również analizy eksperckiej.

Mam pytanie przede wszystkich do tych użytkowników którzy mienią się ateistami.
Jest to pytanie związane z lekcjami Religii oraz Edukacji Prozdrowotnej które prowadzę.

W jaki sposób odmierzacie czas?

Wiadomo w jaki sposób obliczają czas chrześcijanie, muzułmanie, Hindusi, wyznawcy judaizmu itd.

Tak naprawdę nie potrafię kontrolować, ile mam zapału do pracy, jak bardzo jestem inteligentny i odważny, więc czy jestem „zmuszony”? Jak mogę żyć, będąc kimś, kim nie chcę, a jednocześnie tak zaciekle opieram się zmianie? Większość moich przekonań, instynktów i umiejętności istniała już, zanim stałem się świadomy siebie. Jak mogę być wolny, skoro moje środowisko i geny kształtują niemal całą moją osobowość, jeśli nie całą?