Czy ktoś w ogóle zastanawia się nad sensem życia człowieka? Nad celem jego istnienia? Kogoś moze nurtują takie pytania? Czekam na jakiekolwiek komentarze.... z niecierpliwością
Najpierw zerknijcie tutaj: www.nie-pytaj-kto.blog4u.pl

Naturaliści uważają, że np. spadanie jabłek drzew daje się wyjaśnić w sposób naturalny odwołując się tylko do praw, na których opiera się nauka. Wg mnie nauka tego nie wyjaśnia choćby z tego drobnego powodu, że nauka niczego nie wyjaśnia (tylko opisuje, tworzy modele).

Moim zdaniem wszystkim może sterować Bóg i nie jest to ani zbędne wyjaśnienie, ani sprzeczne z nauka czy z zachodzeniem praw.
Wydaje mi się, że jeśli ateista twierdzi, ze jest to sprzeczne to najczęściej nie potrafi sobie wyobrazić (albo nigdy na serio nie próbował o tym myśleć), że mozna przyjać inne założenia niż te, ktore stanowią dno jego światopoglądu. Taki ateista- wybiera sobie ulubione założenie, np. "przyczynowości naturalnej" odwołując się do nauki. Następnie używa go do walki z teizmem. Przy czym nie zdaje sobie, że jest to tylko założenie właśnie. Z zadziwiającą naiwnością przyjmuje swoje założenie jako oczywistość, i nie przyjdzie mu do głowy, ze teista zakwestionować nawet to założenie (również odwołując się do nauki), którego ów naiwny naturalista używał do walki z Bogiem. Zdaje się, że wieki musiałby by minąć, aby zaświtało mu w głowie, że tak moze się stać.
Powzięlam zamiar o tym napisać, ponieważ w efekcie ci, którzy twierdzą, ze wiara jest sprzeczna z nauką ośmieszają wiarę.

Może wyjaśnię to na przykładach. Jeśli np. parę razy wezmę do ręki jabłko i je upuszczę na ziemię, dlaczego jego spadaniem nie może sterować bezpośrednio "Bóg"? Użyłam wyrazu 'nie może' w takim w sensie, że gdyby to..

Jedna z definicji ateizmu przeciwstawia go teizmowi, poglądowi uznającemu istnienie osobowego Boga. Taki ateizm przeocza jednak postawę deistów.
Może przytoczę niedoskonały opis:

"Deizm - pogląd religijny zakładający istnienie jakiejś nieokreślonej dokładnie duchowej siły sprawczej, która stworzyła świat materialny i prawa nim rządzące, jednak nie ingeruje ona obecnie bezpośrednio w jego działanie. Według deistów istnienie tej siły sprawczej wyjaśnia racjonalną strukturę świata i stałość praw fizyki.
Deiści są swoistymi agnostykami poznawczymi, gdyż twierdzą, że bezpośrednie poznanie owej siły sprawczej jest niemożliwe i można ją poznawać jedynie pośrednio, poprzez odkrywanie naukowych praw rządzących materią. Są oni jednak zwykle całkowicie przekonani co do samego istnienia owej siły sprawczej i dlatego nie można ich nazwać agnostykami religijnymi.
Deiści odrzucają w całości prawdy wszystkich religii instytucjonalnych, uważając objawienia i święte księgi za pozbawione faktycznej wartości poznawczej."
pl.wikipedia.org/wiki/Deizm

Jest nieprecyzyjny, mniej więcej jednak wiadomo o co chodzi. (Choć z pewnością fałszem jest, że Spinoza czy Einstein byli deistami, jak stoi na stronie. Jeśli już to szczególnego rodzaju panteistami).
Do deistów nie stosują się argumenty antyklerykalne (księża żyją jakby sami uważali, że Boga nie ma itp.), antyreligijne (wojny religije i całe zło którego instytucjonalna religia była źródłem itp.), brak cudów, bo Bóg nie interweniuje (odjechana..

witam!
pisze prace mgr na temat "prawnej ochrony zycia" i bylabym bardzo wdzieczna za pomoc w gromadzeniu materialow i wypowiedzi na ten temat.
pozdrawiam.
klaudia.
moc.liamg@1kainajk

Pewien filozof - Parmenides, głosił, że bardziej ufa swojemu rozumowi niż zmysłom. Myslę, że miał rację, bo przecież nie wszystko możemy zobaczyć, niektóre rzeczy są niosiagalne. Zmysł ludzkiego wzroku ma tylko 3 wymiary, a skoro we Wszechswicie występuje najprawdopodobniej 11 wymiarow to my nie możemy tego dostrzec, jednak umysły naukowców tworzących tą teorie byly w stanie to pojąć, mimo że tego nie widzieli. Racjonalista to ktoś, kto wie, że źródłem poznania świata jest ludzki rozum, a nie zmysły; czy więc jesteśmy racjonalistami? Myślę, że Parmenides miał rację, mimo że żył w VI-V w. p.n.e. Jednak nie mówię, że zmysły nie są nam potrzebne.

Wszyscy wiemy że to co dzieje się w świadomości zależy od tego co dzieje się z ciałem, czyli warunkiem jakiegokolwiek zdarzenia w psychice czy świadomości jest pewne inne zdarzenie związane z mózgiem. Jeśli istnieją inne przeżycia wewnątrz umysłu niż procesy nerwowe to znaczy że człowiek musi być czymś więcej niż tylko ciałem. Wskazuje to że człowiek musi mieć duszę, w taki sposób połączoną z ciałem aby mogły na siebie wpływać - z jednej strony skomplikowany organizm fizyczny, a z drugiej czysto psychiczna dusza. Wielu sądzi że wiara w duszę jest przestarzała i nienaukowa, że wszystko zbudowane jest z materii fizycznej która jest wystarczającym warunkiem do powstawania życia.
Fizykalizm (materializm) uznaje że wszystkie stany psychiczne są fizycznymi stanami mózgu, że jest to wystarczający warunek powstawania życia psychicznego.
Czy macie koncepcję na jednolita teorię ciała i umysłu? Co w ogóle myślicie o relacji ciała i umysłu?
Proszę o dyskusję na ten temat, z pewnością pomoże mi podczas pisania pracy z filozofii współczesnej w tym właśnie temacie. Może macie namiary do informacji na tematy związane z tym?
Z góry dziękuję!

Dla mnie istnieją trzy rodzaje ludzi:
-dzieci, które poznają świat i chcą odkryć go tak jak filozofowie, bo dla nich wszystko jest takie tajemnicze
-ludzie dorośli, którzy wyrośli z poznawania świta i dostarczona im wiedza na tematy filozoficzne zupełnie im wystarczy
-filozofowie, którzy chcą poznać świat i całe życie szukają odpowiedzi.
Dzieci i filozofowie mają wile wspólnego, jednak filozofowie wiedzą, że mogą polegać tylko na własnym rozumie, a dzieci ufają dorosłym i oni uczą ich poznawać świat.
Jednak, dlaczego filozof jest ciągle nienasycony? Dlaczego całe życie musi myśleć, aby odkryć siebie?

"Szkoda,że nikt mi nie powiedział,że po dotarciu na szczyt nic tam nie znajdziemy"

Co to oznacza według was, czy po dotarciu na szczyt, osiągnięciu celu nic tam nie odnajdziemy? Czy zatem ta droga do osiągnięcia czegoś jest daremna, skoro i tak nic tam nie ma? Coś musi być!

Mnie jako agnostyka bardzo dziwiwią niektóre religie.
Przykładowo z jednej strony mówi się o nieograniczonej mądrości i dobroci boskiej, a z drugiej próbuje się boga przekupić modlitwami, czy schlebić stawianiem kolejnych budowli na jego cześć.
Oczywiście, nie ma w tym nic złego, przynajmniej do czasu, gdy próbuje się zmusić innych, by wierzyli w to samo, ale delikatnie mówiąc brzmi to nielogicznie.
Bo skoro bóg nas kocha, to dlaczego miałby cenić bardziej zmówienie modlitwy, niż np. wniesienie starzej sąsiadce ciężkich zakupów na piętro. NAkłady czasu i energii obu czynności są zbliżone, jednak w tym drugim przypadku życie jednego człowieka stało się przez moment lżejsze.

Jak widzicie ten post nie ma nic wspólnego z budowaniem, "Świątyni Bożej Opatrzności", gdyż megalomania, czy chciwość istot ludzkich jest zagadnieniem dla psychologów a nie teologów.

Pozdrawiam gorąco w ten nieco mroźny dzień.

Wielce Szanowni Racjonaliści! (i niedowiarkowie) dajcie się wmanewrowac w twierdzenie, iż definicja superego zawarta w Wikipedii jest prawdziwa. Zmodyfikuję ją nieco o nawiasy kwadratowe typu [], specjalnie dla Was, kochani:
"Superego jest jedną ze struktur osobowości w modelu psychoanalitycznym, obok ego oraz id. [ super ]
Superego stanowi wewnętrzną reprezentację wartości moralnych i ideałów uznawanych przez daną społeczność [w przypadku Syna Bożego przez istotę rozumną czyli jego samego], które przekazywane są dziecku przez rodziców w procesie socjalizacji.[błogosławionym fideistom słuchającym głosu tegoż] Jest to instancja "moralna", dążąca do doskonałości [no co by to był za chrześcijanin, który podważałby Jego wiarygodnośc] (w przeciwieństwie do id kierującego się zasadą przyjemności).[brr, zagłuszmy ono] Główne funkcje superego to hamowanie impulsów id, przekonywanie ego, aby cele realistyczne zastąpiło moralnymi.[ to mam BOMBĘ! co jeśli cele realistyczne będą tożsame z moralnymi? czyżby społecznie pożądana forma egoizmu?]
Jest to ostatni wykształcający się element osobowości, kształtuje się pod wpływem kar i nagród, stosowanych przez rodziców. [STOP! można go wykształtowac przez objawienie doskonałego, nieodpieralnego racjonalnie dla człowieka - superego IR]
To, co wychowawcy aprobują i nagradzają włączane jest w obręb subsystemu superego - ja idealnego. [problem (haha) co się stanie jeśli doskonałe dla człowieka supergeo (BÓG NT) stanie się wychowawcą (ojcem)?..