-
Cytat na dziś. Zbigniew Mikołejko: nie interesuje mnie Bóg, który...

Bóg mieszka w ludziach

Świadectwem tego poszukiwania są książki Zbigniewa Mikołejki, zwłaszcza te, w których zajmował się kwestiami usytuowanymi gdzieś na przecięciu filozofii i religii. Zawsze jednak w centrum tej refleksji pozostawał człowiek - jego zachowania religijne, sposób doświadczania wiary.

- Bóg tak naprawdę pojawia się wtedy, kiedy się pojawia człowiek. Bóg jest kimś, kto mieszka lub nie mieszka w ludziach, jest ich sprawą. I ci ludzie mnie interesują - tłumaczył Zbigniew Mikołejko w jednej z radiowych rozmów.

Z takiego właśnie antropologicznego punktu widzenia filozof ten zajmował się kwestią (Osobą) Boga.
polskierad(*)2VpdGxMTmQ1dEFXc3J0YwZhcHBfaWQ
>

.


.

Niewiele wiem o fenomenologii. Niektórzy moi znajomi uważają, że fenomenologia polega głównie na opisywaniu osobistych doświadczeń, których inaczej nie da się wyrazić. Czuję, że coś tu nie gra, ale z powodu mojej ograniczonej wiedzy nie wiem dlaczego.

Jaki jest Twój ulubiony przykład fenomenologii? Myślę o utworze, który ilustruje, na czym polega uprawianie fenomenologii. Coś pokazuje: „czy ci się to podoba, czy nie, taka właśnie jest fenomenologia”.

Dziękuję!

Spieram się na tym forum z anonimowym użytkownikiem internetu występującym pod pseudonimem internetowym “szarley” o to czy wiedza o rozkładzie kapitału ma znaczenie dla ludzi czy nie ma żadnego.

Na podstawie moich obserwacji ludzkiego świata i ludzkich dążeń, uważam, że wiedza ma zawsze ogromny wpływ na jakość decyzji.

Obserwuję to we wszystkich przejawach ludzkiego życia i też widzę jak ludzie organizują się dla zdobycia wiedzy - w najprostszym przykładzie państwowe służby wywiadowcze.

Chciałbym ustalić, czy “szarley” rzeczywiście tak uważa, czy tylko chce tym przekonaniem zainfekować cudze mózgi, reprezentując tym samym swoje i sobie podobnym interesy?

Interesuję się filozofią, ale zauważyłem, że idealizm i inne stanowiska niematerialistyczne nie cieszą się popularnością. Jak to się stało? Czy idealizm to zbyt słabe stanowisko, czy po prostu nie jest interesujący?

Po poznaniu natury i ograniczeń języka nie widzę już żadnego filozoficznego problemu, który warto by było zadawać.

Czy Wittgenstein zasadniczo zniszczył filozofię? Na czym opierali się filozofowie po nim?

Gdybym chciał zbadać temat „subiektywności”, jakich idei lub książek filozofów bym polecił? Niestety, moje ograniczone zrozumienie tego tematu wynika z psychoanalizy (Freuda, Lacana) i dekonstrukcji podmiotowości, więc wydaje się, że moje badania są nieco błędne.

Pierwsza ofiarą wojny pada zawsze prawda - brzmi znana już od starożytności sentencja. Nie popełnię chyba jakiejś herezji, jeśli pozwolę ją sobie nieco przysposobić do współczesnych czasów i napiszę...

Pierwsza ofiarą polityki pada zawsze prawda, a jej głównym narzędziem jest kłamstwo, to powtarzane bezczelnie po tysiąckroć wbrew wszelkim faktom i rozsądkowi, które nawet jeśli przez to nie stanie się prawdą... to sprawi, że ta przestanie mieć już jakiekolwiek znaczenie. I o to tu przede wszystkim chodzi: aby nikt już nie pytał o prawdę, nie dochodził jej i w ogóle się nią nie interesował, aby dysponenci tego kłamstwa mogli już zupełnie bez ogródek czerpać z niego profity i uprawiać tą swoją judaszową politykę już bez żadnej zasłony, w biały dzień, na oczach coraz mniej zdumionej, ogłupiałej publiki, oczekując jeszcze za to od niej wdzięczności. Jedyne co się ma liczyć to własny interes, interes partii, tej czy innej grupy czy jej lidera, a wszystko inne ma być temu już tylko bezwględnie podporządkowywane.

Zresztą - quid est veritas? Zapytał niegdyś procurator Judei, eques Romanus, Poncjusz, zwany Piłatem, pewnego żydowskiego kaznodziei oskarżanego o sianie niepokojów, antypaństwową działalność i podważanie boskiej władzy samego cezara. Wydali go mu żydowscy fanatycy religijni żądając dla niego najsroższego wyroku. Jeden fanatyczny Żyd mniej to plus dla cesarstwa, miał prawo pomyśleć sobie Piłat, i być może tak właśnie..

.
Zrozumienie fenomenu religii politycznych wydaje się konieczne, by uchwycić logikę współczesności oraz napięć, które ją kształtują. Literatura przedmiotu - zarówno klasyczna, jak i najnowsza - wskazuje, że religie polityczne nie są marginesem historii, lecz konsekwencją stałych właściwości ludzkiej psychiki i mechanizmów życia zbiorowego.

Już analizy Rogera Eatwella, interpretującego faszyzm jako formę quasi-religii¹, pokazywały, że ideologie nowoczesne mogą przejmować funkcje dawnych systemów sakralnych. Aktualność tego zjawiska potwierdzają badania Przemysława Witkowskiego nad współczesnymi ruchami neonacjonalistycznymi2.

WIARA JAKO FUNDAMENT

Aby zrozumieć ideę religii politycznych, trzeba wyjść od samego pojęcia wiary. W najprostszym ujęciu - za Wikipedią - wiara polega na nadawaniu wysokiego prawdopodobieństwa prawdziwości twierdzeniu mimo braku wystarczającej wiedzy3. Często działa ona przedjęzykowo, jako intuicyjna reakcja na doświadczenie niepewności, lęku czy zagrożenia.

Przytłaczająca większość ludzkości jest wierząca, choć treść tych wierzeń zmieniała się w historii radykalnie. Można przypuszczać, że skłonność do wiary wykształciła się ewolucyjnie jako strategia szybkiego podejmowania decyzji w warunkach niepewności. Niewielu ludzi potrafi konsekwentnie odrzucić sam mechanizm wiary. Co ważne, nie jest on zarezerwowany dla osobowości autorytarnych; wystarczy podstawowa, nabyta w dzieciństwie skłonność do zawierzenia autorytetom.

"Postawa poznawcza" to w tym..

"Determinizm to pogląd zakładający, że wszystkie zdarzenia są jednoznacznie uwarunkowane przez przyczyny wcześniejsze oraz niezmienne prawa przyrody"

Na co dzień człowiekowi wydaje się że może wybierać co chce robić, dokąd pójść, a się okazuje że to może być złudzenie, i rzeczywistość jest w istocie przedstawieniem bez interakcji z widzem. Czy to w ogóle wykonalne fizycznie? Każdy atom, każdy byt fizyczny musiałby mieć z góry wyznaczoną drogę. Taki świat prawdopodobnie nie mógłby w ogóle działać, w sensie wykonywania ruchu w czasie, bo wymagałby nieskończenie wielkiej mocy obliczeniowej, i tym samym pochłaniałby nieskończenie dużo energii. To musiałby być raczej świat pozbawiony ruchu jak klatki na taśmie filmowej, a jedynym ruchomym elementem byłoby to coś czemu jawi się ten film.
Hipotetyczna wieczna inteligencja mając do dyspozycji nieskończoność, mogłaby wygenerować taki hiper złożony film. Oczywiście rzeczywistość to nie jakiś film, a cała jakość świadoma, odczucia, wszystko, kompletna percepcja.
Czyli w taki sposób rozumiany determinizm jest technicznie wykonalny, nie przeczy prawom matematyki. Rozum ludzki nie ogarnia nieskończoności, dlatego pomysł może wydać się absurdalny.

Przeciwieństwem determinizmu jest losowość. Wystarczy jedno małe coś o przypadkowym ruchu, a cała reszta staje się nieprzewidywalna jak w efekcie motyla.
Chcąc stworzyć jakieś sensowne środowisko gdzie dzieje się życie, twórca miałby duży problem z pilnowaniem tej ogromnej złożoności, by się nie..

.
Radio Awangarda

Zaczyna się niewinnie: ktoś wierzy, że świat da się naprawić jedną teorią. Jednym systemem. Jednym genialnym pomysłem. Brzmi znajomo, prawda?

A potem pojawia się ktoś taki jak Kołakowski - i psuje całą tę piękną konstrukcję. Nie krzyczy, nie burzy, nie robi rewolucji. Po prostu zaczyna myśleć trochę dokładniej niż reszta. I nagle okazuje się, że to, co miało być odpowiedzią na wszystko, jest raczej elegancko opakowanym złudzeniem.

I tu robi się ciekawie, bo Kołakowski nie zamienia jednej ideologii na drugą. On wychodzi z tej gry. Zostaje z pytaniami, z niepewnością, z czymś, co dziś wydaje się niemal luksusem: intelektualną uczciwością.

W świecie, który znów lubi proste odpowiedzi i szybkie diagnozy, jego myślenie działa jak zimny prysznic. I może właśnie dlatego warto do niego wrócić - zanim znowu uwierzymy, że ktoś znalazł "ostateczne rozwiązanie".

Jeśli masz odwagę pomyśleć trochę głębiej niż wygodnie - zajrzyj.

Link czeka w komentarzu.

radioawang(*)xMTmQ1dEFXc3J0YwZhcHBfaWQQMjIy
>
>

---------------------------------
No właśnie porozmawiajmy o Kołakowskim, ten początkowo zaślepiony marksistowski ortodoks stopniowo przechodzi metamorfozę w zaciekłego krytyka marksizmu. Bardzo cenię sobie jego erudycję i mam w swojej bibliotece prawie wszystkie jego publikacje, gdyż sporo w nich ciekawych filozoficznych refleksji,..