Najbardziej myli się ten kto twierdzi, że nigdy się nie myli i nie dostrzega żadnych popełnionych przez siebie błędów.
Ktoś taki staje się fanatykiem.

Prawdopodobnie najwięcej cierpienia przyniosły i nadal przynoszą ludzkości fanatyzmy religijne. Ja chciałem zastanowić się natomiast nad fanatyzmem ateistyczno-antyklerykalnym:

Oczywiście nie zawsze zachodzi równoważność ateizm <=> antyklerykalizm ale jest to chyba najczęstsza, przynajmniej w Polsce, korelacja. Sam uważam siebie za zdecydowanego ateistę i umiarkowanego antyklerykała, który przeszedł etap mocnego, ale nie fanatycznego, antyklerykalizmu.

Można uznawać ateizm za jedynie słuszny, naukowy światopogląd ale czy namolne propagowanie go, wyszydzanie inaczej myślących - choćby byli bezrefleksyjnie zindoktrynowani, wywyższanie się z tego powodu: do czego to prowadzi ? Pozwala sobie ulżyć ? Naprawia świat robiąc ze sztucznie 'nawróconych' lepszych ludzi ? Niewiara sama przychodzi albo i nie - ważniejsze jest chyba nie obrażać innych osób i nie posługiwać się agresją kiedy się o 'takich' sprawach rozmawia ?

Można nienawidzić Kościoła za obłudę, hipokryzję, a nawet całą jego krwawą historię. Tylko czy uznawanie, że wszystko co dziś robią, zwłaszcza część inteligencji katolickiej lub organizacji pomocy społecznej, nie może być po prostu dobre i niosące pomoc, a wierzącym i z jakiegoś powodu wykluczonym - nadzieję ? Czy naprawdę zawsze brak obłudy jest lepszy niż nieszkodliwa 'bajka' ?

Żebyśmy się dobrze zrozumieli: nie twierdzę,..

Mam pytanie do szanownych forumowiczów. Czy zastanawialiście się kiedyś głębiej, nad tym, czy może istnieć cokolwiek, bez istnienia świadomej obserwacji/świadomego obserwatora? Czy do istnienia potrzebna jest świadomość? Czy świadomość warunkuje istnienie? Jestem ciekaw waszego zdania.

Następuje bardzo szybki rozwój złożoności obliczeniowej superkomputerów. Obecny gigant posiada operacyjność 1 petaflopsa, czyli biliard operacji na sekundę. Szacuje się że ludzki mózg wykonuję w ciągu sekundy ok. 20 biliardów operacji na sekundę (20 petaflopsów). W ciągu 6-10 lat, te wartości się zrównają i jeśli chodzi o szybkość reakcji, komputer w ilości obliczeń na sekundę człowieka prześcignie. Oczywiście poza szybkością obliczeń, liczy się pewne unikalne zdolności które ma mózg, np. do kojarzenia faktów, czy do rozpoznawania twarzy, czy zarządzania organizmem. Wszystko to się z pewnością będzie rozwijać, coraz bardziej przypominając oryginał. W szachy z komputerem już się nie da wygrać. Z czasem z innych pół człowiek też będzie ustępować. To co najtrudniej będzie zrobić to obdarzyć maszynę świadomością. Jeśli tak się stanie, to będzie to taki przełom że wywróci świat do góry nogami. hehe

Na tym forum zauważyłem bardzo dużo osób, które nie lubi "bogaczy", dorobkiewiczów i innych taki podejrzanych typków, co chcą być bogaci albo stoją za różnymi liberalnymi pomysłami.
Chcą raczej, żeby wszyscy byli bardziej równi, czyli równo biedni, bo chyba tak najprościej.

Ja oczywiście lubię i cenię "bogaczy", dorobkiewiczów, przedsiębiorców, prywaciarzy itp. Oczywiście tylko tych uczciwych, których wg mnie jest więcej.

Bez nich, reszta społeczeństwa żywiła by się chyba tylko trawą i liśćmi z drzew. Chyba, że w końcu sama wzięła by się do pracy i "dorabiania się", np. uprawiając jakieś pole, czy hodując krowy.

Moim zdaniem wszystkie dotychczasowe próby odpowiedzi na pytanie 'dlaczego w ogóle coś istnieje' były grą słów, unikającą prawdziwej istoty tego zagadnienia. Nomenklatura która przy tej okazji narosła, bardziej je zaciemniła niż cokolwiek wyjaśniła.

Poniżej nakreślam kierunki badań które mogą przyczynić się do poznania prawdy lub wykazania, że to pytanie jest nienaukowe i nie można na nie odpowiedzieć w ramach naszej percepcji.

Wcześniej parę cytatów:

"Uważam, że kiedykolwiek zaczynamy omawiać początki wszechświata dochodzimy do czysto religijnych wniosków." Stephen Hawking, 1991

"Ponieważ istnieją takie prawa jak grawitacja wszechświat dlatego, że może to zrobić, stworzy się sam z niczego. Spontaniczne stworzenie jest przyczyną dla której istnieje raczej coś niż nic, wyjaśnia istnienie wszechświata. Nie jest konieczne przywoływanie Boga by zapalić lont i wprawić wszechświat w ruch." Stephen Hawking, 2010

"To pytanie pozostanie bez odpowiedzi, nawet po sformułowaniu najdoskonalszej teorii wszystkiego" Steven Weinberg

Ja uważam, że badania jakie mogą przynieść tu postęp to badania nad nieskończonością, losowością, złożonością, ...:

1) Teoria PCF Saharona Shelaha wydaje się najbardziej zaawansowanym stadium tego co rozpoczął Cantor nieco ponad 100 lat temu - sam nazywał to 'badaniem myśli Boga'. link: pl.wikipedia.org/wiki/Teoria_PCF

2) Gregory Chaitin z kolei rozwinął to co zapoczątkował Goedel, dochodząc do zadziwiającego wniosku, że w pewnym sensie losowa jest..

>szerzyć niewiarę.

Niewiara sama przychodzi. Nikt nie musi jej szerzyć proszę Pana.

Na fali postanowiłam i ja się wywnętrzyć w kwestii JP2.

Jak zapewne zauważył każdy, kto chociaż pobieżnie śledzi prasę w wątku papieskim, wiele osób, nawet areligijnych, wyraża żal, że Polacy tak kochają papieża bezmyślnie, bałwochwalczo a nie stosują się do jego nauk.

Mam serdecznie dość tej papieżomanii, wychwalania, przymusowego uwielbienia bo "wielkim polakiem był" i tego całego odpustowego hałasu.

Ale czy aby na pewno warto żałować, że ci wielbiciel nie stosują się do nauk JP2 w życiu?

Jakież to uniwersalne zalecenia zawarł JP2 w swoich dziełach, których stosowanie w życiu codziennym uczyniłoby świat lepszym a ludzi szczęśliwszymi?

Katolicka nauka społeczna - rozwodniony socjalizm w dziwnym pomieszaniu z myśleniem feudalnym. Teologia wyzwolenia już była zbyt "marksistowska" dla JP2.

Katolicka etyka seksualna - przepis na to jak wzbudzić ciągłe poczucie winy w ludziach, którzy nikogo nie krzywdzą i tylko okazują sobie miłość. Jak pomnażać ludzkie nieszczęście w imię dogmatów.

Dla niewierzącego nie ma w naukach JP2 niczego istotnego, niczego unikalnego i szczególnie mądrego.
Bo że lepiej by było, jakby był pokój i nie było głodu na świecie niż odwrotnie a ludzie się szanowali nawzajem, to nie jest jakaś oryginalna myśl.
Za to papieskie recepty na osiągnięcie tego stanu błogości są zwyczajnie absurdalne.

Czy lekiem na płytkość kultu jest propagowanie "myśli JP2" i zgodnego z nim życia? Broń Panie Boże!

Ostatnie czego pragnę to żyć w kraju, w którym nauki JP2 wciela..

Przez 'mądre' rozumiem takie które niosą jak najbardziej uniwersalne prawdy o życiu i na życie:

1. "Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi."

2. "Dopóki zwycięstwo jednych w klęsce drugich, dopóty żadna klęska nie jest ostatnia."

3. "Droga do celu to nie połowa przyjemności, to cała przyjemność."

4. "Jesteśmy tym bogatsi im więcej rzeczy zbędnych zdołamy odrzucić."

5. "Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali."

6. "Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia."

7. "Wczoraj do Ciebie nie należy. Jutro niepewne.... Tylko dziś jest Twoje."

8. "Wolności nie można tylko posiadać, nie można jej zużywać. Trzeba ją stale zdobywać i tworzyć przez prawdę."

To jest moje zdanie - co Wy o tym sądzicie ?

PS> Sens w jaki ja je rozumiem może być inny od zamierzonego.

Wyobraziłem sobie taką argumentację mojego wyimaginowanego bohatera:
„Nie należy mnożyć bytów ponad konieczność. Dlatego odrzucam Boga, którego w żaden sposób nie da się wykazać. Tym samym odrzucam wszelkie religie, jako kulty niewiadomo czego. Odrzucam wszystko to, co nie jest konieczne. Idąc dalej tym tropem odrzucam literaturę, malarstwo, muzykę i w ogóle sztukę, bo nie jest to konieczne do istnienia. Odrzucam przyjemności, bo nie są konieczne. Odrzucam żartowanie – jest zupełnie niekonieczne. Dochodzę do tego, że ostatecznie konieczne jest niewiele rzeczy. Jedną z nich jest oddychanie. Mam wprawdzie wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście jest ono konieczne – czy w ogóle moje życie jest konieczne – ale dochodzę do wniosku, że skoro już jestem i oddycham, to zmiana tego status quo wykraczałaby poza konieczność.
Jednocześnie konieczne jest, abym przybrał jakąś pozycję. Nie mogę oddychać bez żadnej pozycji - muszę stanąć, usiąść albo być w ruchu.
A zatem – ponieważ te dwie rzeczy – oddychanie i przybranie pozycji są absolutnie konieczne (nie mogę się ich pozbyć nawet na chwilę), to w możliwie największym stopniu staram się tylko na nich skupiać swoją uwagę.
Jednak koncentracja na tym co konieczne – na oddychaniu i pozycji – nie jest całkiem prosta. Gdy się dekoncentruję, przypomina mi się, że mam na półce parę książek o praktyce prawidłowego oddechu (pranajama) i prawidłowej pozycji (asany). Jednak, nie wiem, czy sięgając po..

Skoro definicja boga jako bytu niematerialnego nie pozwala na empiryczne potwierdzenie istnienia to i nieistnienie nie może być empirycznie stwierdzone. Reasumując, czy zarówno twierdzenie o istnieniu Boga jak i o jego braku są oparte na wierze?? Czy przypadkiem najbardziej 'naukowe' podejście do tematu mają angostycy??