Witam!
Myślałem o kontynuacji wątku "Naukowe myślenie, czy zarozumialstwo?", ale chyba znowu połowę zajęłaby analiza użytych słów i poboczne tematy. Tam interesowała mnie epistemologia, a w szczególności filozofowie, naukowcy, książki jakie wpłynęły na taki obraz świata u racjonalistów (forumowiczów). W toku dyskusji objawił się dziwny problem kompletnego niezrozumienia, czym jest chrześcijaństwo. Adwersarze najwyraźniej nie odróżniają panteistycznych religii od monoteistycznych, co owocuje absurdalnymi, nieadekwatnymi do rzeczywistości zarzutami pod niewłaściwy adres. Zarzuca się fideizm, awersję do nauki i inne podobne rzeczy, które sam Kościół traktuje jako patologiczne zachowania. Nie ma przecież konfliktu pomiędzy nauką a wiarą. Chociaż niektórzy doszukują się usilnie sprzeczności zakładając, że istnieje tylko to, co materialne i w ten sposób behawioralnie postrzegają całą rzeczywistość.
Racjonaliści odrzucający rzeczywistości duchowe, sami stawiają się w opozycji wobec wiary, choć wiara nie stoi w opozycji wobec nauki.
Pozdrawiam!

Zwracam się głównie do wierzących, niezależnie od tego, czy uważają się za racjonalistów, czy nie koniecznie. Co, Waszym zdaniem, macie takiego cennego, czego innym brakuje? Pytam, bo zgodnie z moimi obserwacjami, są to jedynie kompleksy (wyższości wobec innych wyznań, oraz niższości wobec Chrystusa i jego "następców") i braki (wolnej woli, rozeznania co dobre, a co złe, wyobraźni...). Jakimi "wartosciami" chcecie się tak koniecznie z innymi podzielić i w jakim celu obdzielacie nimi wszystkich współobywateli?

Czy nie uderza Was wiele analogii w "zyciorysach" Sokratesa i Chrystusa?
Obu znamy jedynie z przekazów osób trzecich.
Obaj nie zostawili po sobie żadnych śladów materialnych (głównie pism).
Obaj zostali skazani na śmierć (obaj za to samo - wywrotowe nauczanie).
Obaj mieli bardzo podobną metodologię dydaktyki.
Czy to tylko przypadek, zbieg okoliczności? Czy można wyciągnąć z tego wnioski dalej idące?
Pozdrawiam.

Osoby wierzące często twierdzą, że ateiści też wierzą. Wierzą mianowicie, że Boga nie ma. Ateiści natomiast odparowują, że oni nie wierzą, że Bóg istnieje. Różnica niby subtelna ale jednak istotna. Więc jak to jest? Czy ateiści to osobnicy niewierzący czy "wierzący inaczej"?
Według mnie są i tacy i tacy. Jednych od drugich można odróżnić po ich zachowaniu.
Każda wiara jest apostolska. Wierzącym zależy na pozyskiwaniu prozelitów. Natomiast niewiara apostolską nie jest. Osobie niewierzącej jest obojętne, czy ktokolwiek podziela jego niewiarę. Toteż ateiści "wierzący inaczej" (tj. wierzący, że Bóg nie istnieje) prowadzą energiczną i szeroko zakrojoną akcję w celu pozyskania dla swojej idei jak największej liczby wyznawców (przepraszam - zwolenników). Oczywiście, jak wszyscy wyznawcy jakiejkolwiek idei czy religii robią to wyłącznie dla dobra tychże. Natomiast ateiści nie wierzący w istnienie Boga zachowują swoją niewiarę dla siebie i ani im w głowie "oświecać" kogokolwiek.
W związku z tym uważam, że przeważająca część ateistów występujących na forum Racjonalisty to nie niewierzący tyko "wierzący inaczej".

Witam!
Dawno nie zaglądałem na forum, niestety wolnego czasu mam niewiele. Pracę trudno pogodzić z filozofowaniem. Brakuje trochę tego. Budować domy, czy wyjaśniać rzeczy oczywiste ludziom prowokującym do skomplikowanych odpowiedzi na łatwe pytania lub prostych wyjaśnień na kwestie niewyjaśnione i nieosiągalne. Przekonać niewierzącego do wiary, to wyjątkowo trudna rzecz i chyba budowanie domów przyniesie większe efekty w tej sprawie niż, pisanie długich apologetycznych elaboratów.
Patrząc trochę z dystansu zastanawiam się, którzy ludzie bardziej szukają Boga, wierzący, czy ci, którzy myślą, że w Niego nie wierzą. Póki co czas płynie nieubłaganie, a wątpiący pytają a gdy usłyszą odpowiedź pytają o to samo jeszcze raz i tak w kółko...
Może nie chcą usłyszeć albo woleliby usłyszeć inną odpowiedź, to pytanie, które sam sobie zadaję i w zasadzie niestety przewiduję odpowiedź... Może zatem lepiej pisać kosztorysy?...
Pozdrawiam forumowiczów!

Ogłaszamy konkurs na najlepsze hasła promujące portal i stowarzyszenie PSR.
Celem jest wybranie kilku haseł jakie pójdą do druku na nalepki samochodowe.
Celem jest także wyrażenie własnych poglądów (możliwe że całkiem indywidualnych)
Wolność to przede wszystkim możliwość swobodnego wyrażania własnych poglądów.
Zasady są proste. Każdy może odpowiedzieć na ostatnio opublikowany post w wątku dołączając swoje hasła do listy (nie więcej niż 3) przy czym musi dodać do już istniejących haseł 3 punkty (może dodać 3 pkt do jednego hasła, po jednym do każdego czy też rozdzielić na 2-1). Oczywiście nie można punktować własnych haseł .
Ze zrozumiałych względów hasła muszą być bardzo krótkie - co najwyżej 7 słów.
Z najlepszych haseł zostaną wybrane te, które pójdą do druku.
Lista haseł:
1. Szanuj każde życie - zwłaszcza swoje. - 0 pkt
2. Jesteśmy aż ludźmi - to zobowiązuje. - 0 pkt
3. Kontroluj swoje życie - jednomandatowe okręgi wyborcze. - 0 pkt

Załóżmy nastepujący scenariusz:
Za ileś lat nauka dokonuje odkrycia które empirycznie potwierdza, że jesteśmy dziełem genialnego Stwórcy. Wszystkie teorie naukowe (fizyka, matematyka, bilogia,filozofia) łączą się tworząc jedną spójną teorię świata z Bogiem - Stwórcą na czele.
Ponieważ jesteście poważnymi "racjonalistami" nie możecie wykluczyć tej okoliczności - i stwierdzić że taka możliwość nie istnieje. Na fundamenalne pytania nie ma narazie odpowiedzi -ale też trudno zakładać, że w końcu tych odpowiedzi nie uda się znaleźć.
No i tak - umieracie i okazuje się, że pojawiacie się w raju - który ma formę jakiejś superzorganizowanej społeczności. Można sobie wyobrazić np. że zegar biologiczny zacznie chodzić "do tyłu" i po iluś tam tysiącach lata zaczniecie rodzić się np. dorośli i stawać się coraz młodsi.
Co wtedy ?
Kto jest mądrzejszy - racjonalista-intelektualista zakładający z założenia fałszywie, ze takiej możliwości nie ma, czy prosty człowiek wierzący w zmartwychwstanie ?
Kto dokonuje mądrzejszego wyboru ?
Mario
P.S. Stwórca istnieje.

Wielu zapewne uzna to pytanie za prowokacyjne a nawet bluźniercze. Myślę jednak, że jeżeli uważniej i bez zauroczenia ideologicznego przyjrzymy się historii naszego gatunku to pytanie to stanie się mniej szokujące i bardziej zrozumiałe. Otóż przebiegając wstecz po kartach naszej historii możemy z łatwością zauważyć, że patriotyzm to nie absolutna i niezmienna wartość, ale ewolucyjnie zmienne pojecie służące ochronie interesów grupowych i zmieniające się wraz z wielkością grupy, której służy. Jego zasięg określa promień samoidentyfikacji grupowej zależny od rozwoju środków komunikacji i transportu.
Mieliśmy, więc patriotyzm rodowy, klanowy, szczepowy i plemienny aż do obecnie dominującego patriotyzmu państwowego. Zmiany te następowały w wyniku konfliktu między dynamicznym tempem rozwoju kultury materialnej a żółwim tempem rozwoju kultury duchowej, której wyrazem był między innymi patriotyzm. Ten dramatyczny rozziew stale się jeszcze powiększał w wyniku ciągłego przyśpieszania tempa rozwoju cywilizacyjnego. W rezultacie doszliśmy do niezwykle groźnego punktu, w którym środki techniczne osiągnęły zasięg i efektywność działania zarówno pożytecznego jak i destrukcyjnego na skalę ogólnoświatową czyniąc z naszej planety przysłowiową już wioskę globalną, którą można już obecnie zniszczyć w ciągu godzin a kultura duchowa ciągle usiłuje dzielić ją zaściankowymi opłotkami i antagonizować jej mieszkańców pod szczytnymi hasłami patriotyzmu państwowego.
Dziwnym i wprost niezrozumiałym wydaje..

Kiedy podyskutujecie wreszcie, czy wyobraźni innych ludzi (nie Waszej) i światopoglądom innych ludzi (nie Waszym), dajecie prawo istnienia, czy też zamierzacie je unicestwiać, w walce o wspólną wyobraźnię i wspólnego boga, czyli wspólny światopogląd? Czy to aby nie irracjonalne? Mnie się wydaje, że nie warto innym na siłę wciskać żadnych własnych bogów (nawet, gdy za boga ktoś uznaje Einsteina). Czy jeden, niewątpliwie wspólny wszystkim ludziom (nauka samokształcenia i filozofii, zamiast religii), by nam wszystkim nie wystarczył? Po co ludzi oduczać tego, czego się samodzielnie uczą? Po co odbierać dzieciom ich własny światopogląd i możliwość jego rozwoju w trakcie życia? Po co pozbawiać kogokolwiek wspólnego dziedzictwa? Naprawdę, spory o to, czy KRK (a wraz z nim Polacy) ma prawo GDZIEKOLWIEK się panoszyć, wydają Wam się racjonalne? Racjonalne wydaje się Wam zawłaszczanie czyichkolwiek prawd wiary (wyobraźni i światopoglądu) przez jakiekolwiek kościoły, niezależnie od tego, czy są to kościoły "chrześcijańskie", marksistowskie, czy jakiekolwiek inne? Racjonalne wydaje się Wam wpychanie na siłę siebie i innych do jakichś sekt (ateistów, agnostyków, katolików, a nawet racjonalistów), niezależnie od tego, czy są to sekty religijne, czy polityczne? Nie lepiej pozostać tym, kim się jest, czyli człowiekiem przez duże CZ i działać na rzecz nauki (samokształcenia i kształcenia innych), a nie religii i wyznań własnej wszechwiedzy i własnych wszechumiejętności? A może by tak przyjąć kiedyś..

Co myślicie o tlenie? Niby tak prosty a wciąż nas czymś zaskakuje. Znacie jakieś ciekawostki? zainteresowanych proszę o odpowiedź